ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ/ΣΕΙΡΩΝ

Θυμάμαι να μπαίνω στο Τιτάνια ένα πρωί για να δω πρώτη φορά τις “Αρμονίες του Βεργκμάιστερ” σε δημοσιογραφική προβολή και, ενώ είμαι σίγουρος πως εκείνη τη μέρα έβρεχε, τώρα πια…

Για την “Οδύσσεια” του Κρίστοφερ Νόλαν ισχύουν πρωτίστως τα εξής. Πρώτον, πρόκειται για την πιο πιστή και ταυτόχρονα την πιο παιδεμένη μεταφορά του κειμένου, καθώς ακολουθεί σχεδόν κατά γράμμα την…

Στην ιστορία του κινηματογράφου το σκοτάδι υπήρξε, σχεδόν από πάντα, ο φυσικός φωτισμός του μυστηρίου. Από το νουάρ μέχρι τον Φανταστικό, η νύχτα και οι σκιές συνδέθηκαν με τον κίνδυνο,…

Υπάρχει κάτι σχεδόν προκλητικό στον τίτλο του «Ο Θάνατος του Robin Hood», σε σκηνοθεσία Μάικλ Σαρνόσκι. Για όποιον κουβαλά στη μνήμη του «Το Ρόδο και το Βέλος» του Ρίτσαρντ Λέστερ,…

Ένας χαρισματικός γκουρού, μια ιδιότυπη κοινότητα, θεωρίες που ισορροπούν ανάμεσα στην επιστήμη, την παράνοια και την πίστη, χαρακτήρες που μοιάζουν να έχουν ξεφύγει από κάποιο μεταμεσονύχτιο double bill και μια…

Πολλοί κινηματογραφιστές έχουν επιχειρήσει να αποτυπώσουν τη φθαρτή, ασταθή φύση της μνήμης — από τον Αλέν Ρενέ του «Πέρσι στο Μάριενμπαντ» μέχρι τον Κρίστοφερ Νόλαν του «Μεμέντο». Η Κάρλα Σιμόν…

Στα 70s, οι φιλόδοξοι νεαροί σκηνοθέτες που αναζητούσαν μια καλή ευκαιρία στην κινηματογραφική βιομηχανία, μπορούσαν πάντα να επενδύσουν στον τρόμο για γρήγορη απόσβεση της επένδυσής τους – με την ελπίδα…

“Ευτυχώς που υπάρχει η Ασία” λέγαμε πάντα όλοι εμείς που ανησυχούσαμε (και ανησυχούμε ακόμα) για την επιβίωση της κινηματογραφικής αίθουσας καθώς το κοινό της Κίνας, του Χονγκ Κονγκ και της…

Είδα την τελευταία ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ προχθές το βράδυ, και πριν την προβολή της έπαιξαν τα υποχρεωτικά τρέιλερ – ανάμεσα τους και ένα για το Supergirl όπου ακούστηκε η…

Πολλοί λένε ότι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ επαναλαμβάνεται. Δίκιο έχουν. Άλλοι πάλι, τονίζουν πως οι ηρωίδες του δεν έχουν πια το νεύρο των παλιών καλών εποχών, από τις “Γυναίκες στα πρόθυρα…

Το μεγάλο νέο είναι πως το Backrooms έσπασε όλα τα ρεκόρ για μια μικρή παραγωγή τρόμου, ξεπερνώντας τα 120 εκατομύρια δολάρια σε εισπράξεις μόλις την δεύτερη μέρα της κυκλοφορίας του.…

Από τον Μπωντλαίρ μέχρι τον Ρεμπό κι από τον Καβάφη μέχρι τους μεταπολεμικούς μποέμ, εδραιώθηκε με τα χρόνια το μοντέλο – πρότυπο του ποιητή που “δικαιούται” τη δυστυχία του καθώς…

Το αληθινό πρόσωπο της επαρχίας δεν έπαψε να απασχολεί το ελληνικό σινεμά, από “Το χώμα βάφτηκε κόκκινο” του Βασίλη Γεωργιάδη και τον “Φόβο” του Κώστα Μανουσάκη οδηγηθήκαμε στην “Αναπαράσταση” του…

Ξεκινά από μια ιδέα που ακούγεται σχεδόν σαν παλιά γαλλική φάρσα (δηλαδή, σαν μπουλβάρ): Ένας αποτυχημένος μίμος και περφόρμερ, ο Μπατίστ, προσλαμβάνεται από έναν διάσημο αλλά αποτραβηγμένο συγγραφέα για να…

Υπάρχει μια πολύ χαρακτηριστική στιγμή στο “The Blues Brothers”, γυρισμένη σε ένα τυπικό αμερικανικό “ντάινερ”: εκεί που όλοι σερβίρουν και μαγειρεύουν, ένας μικροκαυγάς φέρνει την Αρίθα Φράνκλιν στα όριά της,…

“Ένα τελευταίο για το δρόμο”: Η ίδια η φράση υπονοεί πως ο προορισμός είναι είτε αδιάφορος είτε ανύπαρκτος. Και η κινηματογραφική ιστορία έχει αποδείξει πως τα καλύτερα road movies είναι…

Το παραδοσιακό ιαπωνικό θέατρο του καμπούκι συνιστά ένα από τα πλέον σύνθετα και αυστηρά κωδικοποιημένα αισθητικά συστήματα στην ιστορία των παραστατικών τεχνών: η υπερβολή στη χειρονομία, η έμφαση στο σώμα…

Πολλά μπορούμε να ορίσουμε ως “αληθινό σινεμά”, πολλοί έχουμε μια ξεκάθαρη ιδέα περί του τι συνιστά αυτή η τέχνη, κάποιοι πιστεύουν πως ξεκινά και τελειώνει στην ψυχαγωγία, κάποιοι άλλοι ενδιαφέρονται…

Το Χόλυγουντ προσπαθεί ακόμα να βρει τον τρόπο να μας ξαναβάλει στις αίθουσες μαζικά, και επενδύει στο «Αποστολή Χαίρε Μαρία», μια μελωμένη ιστορία επιστημονικής φαντασίας που σε συνεπαίρνει, έστω κι…

Κάπως χαλαροί οι ρυθμοί της φετινής διοργάνωσης. Είχαμε βέβαια και την Ζιλιέτ Μπινός, με το σκηνοθετικό της ντεμπούτο In-I In Motion, όπου παρακολουθούμε τη δημιουργία της παράστασης In-I, σε συνεργασία…

Παράξενη η πορεία που διαγράφει ο Ολιβιέ Ασαγιάς, έτσι όπως ξεκίνησε πειραματιζόμενος στο ευρύτερο φάσμα αυτού που ονομάζουμε arthouse για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε μάστορα του πολιτικού θρίλερ. Ανιχνεύοντας…

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης κρατά γερά τη θέση του ως ένα από τα σημαντικότερα στον τομέα του, και το πρόγραμμα δεν αφήνει καμία αμφιβολία περί αυτού. Κοιτάξτε μόνο τις ενότητες…

Αυτή εδώ η Ιρακινή ταινία αποτελεί μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, καθώς ξαναπιάνει, κινηματογραφικά, το νήμα από τον Ιταλικό Νεορεαλισμό – αλλά και από το Ιρανικό σινεμά των 90s – για…

Ιταλός σκηνοθέτης με ισχυρό προφίλ, ο Σορεντίνο εδραιώθηκε με τα χρόνια ως ένας νέος εκφραστής του Ιταλόφωνου κινηματογραφικού μαξιμαλισμού, ένας Φελίνι της εποχής μας – όμως από εδώ ξεκινά μια…

Τολμηρό χωρίς να προκαλεί, χιουμοριστικό χωρίς να «στρογγυλεύει», το Pillion είναι ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο που ξεχωρίζει, αν και το «Οικογένεια προς ενοικίαση» δεν θα απογοητεύσει τους θεατές που αναζητούν πιο…

Το 1977, στο Ρεσίφε, την ώρα που το καρναβάλι ξανοίγεται στους δρόμους της Βραζιλίας, ένας άνδρας επιστρέφει στην πόλη του με πλαστή ταυτότητα. Πίσω του έχει αφήσει ένα παρελθόν που…

Υπάρχουν ταινίες που αφηγούνται ιστορίες και υπάρχουν ταινίες που κουβαλούν την Ιστορία σαν βάρος. “Ο ήχος της πτώσης”, της Μάσα Σιλίνσκι, είναι μια τέτοια ταινία – μεγαλεπίβολη, φιλόδοξη αλλά και…

Από τα πρώτα πλάνα, ο σκηνοθέτης μάς ρίχνει στην καρδιά ενός τοπίου ερημικού, αχανούς και ανελέητου, όπου αντηχεί, με μεγάλη πιστότητα, το βάρος της ανθρώπινης οδύνης. Που σημαίνει πως όλα…

Είναι μύθος η ιδέα του δημιουργού που βυθίζεται στην οδύνη του για να φτάσει σε κάποια συμφιλίωση με το Τραύμα, μεταμορφώνοντάς το σε (σπουδαία ή μη) Τέχνη. Δεν το λέω…

Ο Τιμοτέ Σαλαμέ (έξοχος) ενσαρκώνει τον Μάρτι Μάουζερ, έναν πρωταθλητή του πινγκ-πονγκ στην Αμερική των 50s, αποφασισμένο να κάνει τα πάντα για να δει το άστρο του να λάμπει. Πρόκειται…