© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Υπάρχουν ταινίες που αφηγούνται ιστορίες και υπάρχουν ταινίες που κουβαλούν την Ιστορία σαν βάρος. “Ο ήχος της πτώσης”, της Μάσα Σιλίνσκι, είναι μια τέτοια ταινία – μεγαλεπίβολη, φιλόδοξη αλλά και αποφασισμένη να μετουσιώσει τους προβληματισμούς της σε μια γνήσια, κινηματογραφική γλώσσα.
Η πλοκή εκτείνεται σχεδόν σε έναν αιώνα, από τις αρχές του 20ού μέχρι σήμερα, και ακολουθεί διαφορετικές γενιές μιας οικογένειας που ζουν στο ίδιο αγρόκτημα, στη Γερμανική επαρχία. Σε κάθε εποχή υπάρχει ένα κορίτσι: Περίεργο, παρατηρητικό, παγιδευμένο σε έναν κόσμο όπου ο θάνατος είναι σχεδόν οικείος. Μη περιμένετε γραμμική αφήγηση! Επηρρεασμένη από τον Τέρενς Μάλικ, η Σιλίνσκι διαλύει τον χρόνο, τον κόβει σε κομμάτια και τον ανασυνθέτει με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί η μνήμη, δηλαδή αποσπασματικά και ανεξήγητα. Στην αρχή συναντάμε την έφηβη Έρικα στη δεκαετία του ’40, σε μια σκηνή συγκλονιστική καθώς δένει το πόδι της μιμούμενη τον ακρωτηριασμένο θείο Φριτς, παρατηρώντας το σώμα του με ένα βλέμμα όπου ο τρόμος, η επιθυμία και η άγνοια συνυπάρχουν. Πηγαίνοντας πιο πίσω, στις αρχές του αιώνα, γνωρίζουμε τη μικρή Άλμα. Οι ενήλικες είναι ακατανόητοι, ο πόλεμος πλησιάζει χωρίς να εξηγείται, το τραύμα εμφανίζεται σε θραύσματα: Ένας ακρωτηριασμένος αδελφός, η παλιά φωτογραφία μιας μάνας πάνω από ένα νεκρό παιδί. Στη θέση του σπιτιού σήμερα, διαμερίσματα. Μια σύγχρονη οικογένεια μετακομίζει. Οι επιλογές είναι περισσότερες, η ελευθερία θεωρητικά δεδομένη. Κι όμως, οι υπόγειες ροές παραμένουν. Το σπίτι είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής, όπως συμβαίνει συνήθως και στις ταινίες τρόμου με στοιχειωμένα σπίτια. Μόνο που εδώ το υπερφυσικό στοιχείο είναι το παρελθόν: Αυτό στοιχειώνει τον χώρο. Αισθητικά, η ταινία συνομιλεί με τον Μπέργκμαν, τον Χάνεκε και τον Μπέλα Ταρ. Και φυσικά, υπάρχει ο ήχος: Τρίξιμο πατωμάτων, βουητό μυγών, σιωπές που ουρλιάζουν, και εκείνος ο ακαθόριστος, τρομακτικός βόμβος που επανέρχεται. Είναι ο ήχος της πτώσης; Ή ο ήχος της Ιστορίας που πέφτει πάνω μας ξανά και ξανά;
Από την άλλη άκρη του Σινεμά, το ψυχαγωγικό Χόλιγουντ δηλαδή, έρχεται ο Σαμ Ρέιμι με το υπέροχο “Βοήθεια!”, μια κατάμαυρη κωμωδία με στοιχεία τρόμου, δουλεμένη μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Εδώ, η υπάλληλος μιας εταιρίας ναυαγεί σε ένα μακρινό νησί παρέα με το φρικτό αφεντικό της. Ο αρχικός τόνος, είναι κάπου ανάμεσα στο “Η κυρία και ο ναύτης” (με τα φύλα αντεστραμμένα), το “Ναυαγό” αλλά και στις κωμωδίες του Ροκ Χάτσον και της Ντόρις Ντέι. Γρήγορα η ταινία όμως αλλάζει ρυθμούς, καθώς μεταπηδά από έκπληξη σε έκπληξη, τόσο σε επίπεδο ιστορίας, όσο και σ’ αυτό της αφήγησης. Καιρό είχαμε να απολαύσουμε τόσο μια ταινία μεγάλου στούντιο.
Στους “Δύο εισαγγελείς”, ο μεγάλος σκηνοθέτης Σεργκέι Λοσνίτσα μιλά κι αυτός για το παρελθόν, μέσα από μια φανταστική ιστορία: Στη Σοβιετική Ένωση του 1937, μια επιστολή ενός κρατούμενου που κατηγορείται άδικα από το καθεστώς του Στάλιν για εγκλήματα κατά της πατρίδας, πέφτει στα χέρια ενός νεαρού τοπικού εισαγγελέα. Εποχή σκληρών σταλινικών εκκαθαρίσεων, και ο Λοσνίτσα, ως συνηθίζει, τονίζει τον παραλογισμό των καταστάσεων με άνεση και αισθητική χάρη, μένοντας σταθερός στη σκληρή, πεσιμιστική του ματιά. Όπου κι αν στέκεται κανείς πολιτικά, είναι αδύνατο να μη θαυμάσει κανείς τη σκηνοθετική μαεστρία – αλλά και τη φινετσάτη αυθάδεια.
Οι αδελφοί Νασέρ, μάλλον οι πιο γνωστοί σήμερα παλεστίνοι δημιουργοί, παρουσιάζουν το “Κάποτε στη Γάζα”, όπου ένας νεαρός φοιτητής γνωρίζει τον Οσάμα, εναν καλόκαρδο εστιάτορα – και διακινητή ναρκωτικών – θα δουλέψουν μαζί, μέχρι που ο τελευταίος θα βρει τον θάνατο. Δύο χρόνια αργότερα, ο φοιτητής βρίσκεται να πρωταγωνιστεί στην πρώτη ταινία δράσης γυρισμένη στη Γάζα, που αναπαριστά τα πραγματικά εγκλήματα στα οποία ήταν παρών. Η δράση μας τοποθετείται στο 2007 – όμως κυριαρχούν “φλασιές” από το σήμερα. Ίσως υπήρχε και πιο εμπνευσμένος τρόπος γι αυτή τη συνομιλία, η ταινία όμως διαθέτει και νεύρο, αλλά και γούστο – ενώ έχει και κάτι από το χιούμορ του Ελιά Σουλεϊμάν.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
