Τολμηρό χωρίς να προκαλεί, χιουμοριστικό χωρίς να «στρογγυλεύει», το Pillion είναι ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο που ξεχωρίζει, αν και το «Οικογένεια προς ενοικίαση» δεν θα απογοητεύσει τους θεατές που αναζητούν πιο «συμβατικές» συγκινήσεις.
Ο Κόλιν είναι εσωστρεφής, ντροπαλός και ομοφυλόφιλος. Τίποτα από όλα αυτά δεν αποτελεί εμπόδιο ούτε στο σπίτι του ούτε στις κοινωνικές του συναναστροφές. Έχει φίλους και μια οικογένεια που τον έχει αποδεχτεί. Στην ταινία Pillion, που σκηνοθέτησε ο πρωτοεμφανιζόμενος Χάρι Λάιτον, βασισμένος στο βιβλίο «Box Hill» του Άνταμ Μαρς-Τζόουνς, το βασικό εύρημα —το στοιχείο από το οποίο προκύπτει όλο το «δράμα»— είναι πως ο Κόλιν μοιάζει να ασφυκτιά από τη συμπερίληψη. Θέλει να «βγει» από το πλαίσιο της αποδοχής· είναι σχεδόν έτοιμος να παραδοθεί σε μια ακραία συνθήκη που θα τον ξεπεράσει. Και τότε γνωρίζει τον Ρέι, έναν μοναχικό, κυριαρχικό μοτοσυκλετιστή, εντυπωσιακό στην όψη, για τον οποίο γνωρίζει ελάχιστα — αν και γνωρίζει το πιο βασικό: μια σχέση μαζί του δεν μπορεί παρά να είναι σχέση υποταγής.
Στην αρχή, μοιάζει να αποδέχεται πλήρως αυτόν τον ρόλο. Καθώς όμως ο χρόνος περνά, ο Κόλιν αρχίζει να συνειδητοποιεί πως, για να λειτουργήσει όλο αυτό το παιχνίδι, πρέπει πού και πού να πατά στην πραγματικότητα. Γενικώς, είναι πολύ ενδιαφέροντα όλα όσα θίγει η ταινία, και αξιέπαινη η προσπάθεια του Λάιτον να βρει μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον ρεαλισμό και το υποκειμενικό βλέμμα. Χωρίς να συμβαίνουν πολλά, το Pillion (η θέση του συνοδηγού στη μηχανή — αν αναρωτιέστε τι σημαίνει η λέξη) καταγράφει το πότε διασκεδαστικό, άλλοτε δραματικό χρονικό μιας ακραίας ερωτικής σχέσης, αγνοώντας την πρόκληση για την πρόκληση και εστιάζοντας στην ανθρώπινη ανάγκη. Και το πετυχαίνει, σχεδόν αβίαστα.
Θυμήθηκα τις «Άλπεις» του Γιώργου Λάνθιμου βλέποντας το Οικογένεια προς ενοικίαση του Χικάρι, με τον Μπρένταν Φρέιζερ στον ρόλο ενός Αμερικανού ηθοποιού που ζει στην Ιαπωνία και προσλαμβάνεται από μια ιδιότυπη υπηρεσία, υποδυόμενος οικογενειακούς ρόλους για αγνώστους. Μόνο που οι δεσμοί μαζί τους γίνονται ολοένα και πιο ισχυροί και τα όρια ολοένα και πιο δυσδιάκριτα. Δεν έχουμε βαρύ δράμα εδώ· η ταινία είναι σχεδόν αλαφροΐσκιωτη, έτσι όπως καταγράφει το αστικό τοπίο με την αισθητική φινέτσα ενός Γκόντφρεϊ Ρέτζιο (Koyaanisqatsi) και τους ανθρώπους με την ταπεινότητα ενός Γιασουτζίρο Όζου. Υπέροχος εδώ ο Μπρένταν Φρέιζερ, σε έναν ρόλο που του ταιριάζει γάντι.
Το Οτιδήποτε του Γιώργου Αθανασίου είναι η μικρή ελληνική έκπληξη της εβδομάδας, κάπου ανάμεσα στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ και το πειραματικό σινεμά. Δύο μουσικοί, ο Κρις Σκοτ και ο Μάριος Βίττης, ταξιδεύουν στα βουνά της Αρκαδίας για να ηχογραφήσουν μαζί έναν δίσκο. Υλικό δεν υπάρχει· ό,τι προκύψει εκεί. Και γιατί αυτό έχει ενδιαφέρον, θα μου πείτε; Κατ’ αρχάς, το καθιστά ενδιαφέρον η χημεία ανάμεσα στους δύο μουσικούς και φίλους· η μουσική που προκύπτει αξίζει τον κόπο — και φυσικά υπάρχει το εξαίσια κινηματογραφημένο φυσικό τοπίο. Φανταστείτε κάτι σαν το «The Trip» του Γουίντερμποτομ, λιγότερο προς την κωμωδία και περισσότερο προς το «Slacker» του Λινκλέιτερ, και είστε σχεδόν εκεί.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
