© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Το 1977, στο Ρεσίφε, την ώρα που το καρναβάλι ξανοίγεται στους δρόμους της Βραζιλίας, ένας άνδρας επιστρέφει στην πόλη του με πλαστή ταυτότητα. Πίσω του έχει αφήσει ένα παρελθόν που τον κυνηγά, και μπροστά του χάσκει μια Βραζιλία που βράζει κάτω από τη στρατιωτική δικτατορία.
Στην αρχή αισθάνεται ασφαλής, όμως σε ταινίες σαν κι αυτές, η πόλη δεν είναι ποτέ ουδέτερη: Σχεδόν τα πάντα οικοδομούν ένα κλίμα διαρκούς απειλής. Ο “Μυστικός πράκτορας” του Βραζιλιάνου Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο συνομιλεί ανοιχτά με την παράδοση του βραζιλιάνικου Cinema Novo, κάνοντας ένα σινεμά βαθύτατα πολιτικό που ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και σε μια υποδόρια ειρωνεία – που ενίοτε απογειώνεται σε σουρεαλιστικά ύψη. Μέχρι που ο θεατής αντιλαμβάνεται σταδιακά ότι παρακολουθεί τη χαρτογράφηση ενός συλλογικού τραύματος, σε μια ταινία στοχευμένη και επίμονη. Πιστεύω πως αφορά ιδιαίτερα το ευρωπαϊκό κοινό – και ίσως, ακόμη περισσότερο, τις χώρες του Νότου – γιατί μιλά για κάτι που αναγνωρίζουμε με μιας: Τη σχέση του πολίτη με την εξουσία. Άλλωστε, τόσο η Βραζιλία, όσο και οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, βρίσκονται στο περιθώριο των κέντρων αποφάσεων του Δυτικού Κόσμου. Είναι λοιπόν και μια υπενθύμιση αυτή εδώ η συναρπαστική, σοβαρή όσο και παιχνιδιάρικη ταινία: Ο μεγάλος κινηματογράφος, πολύ συχνά, γεννιέται στο περιθώριο.
Στο “Δυό εποχές, δυο ξένοι” του Σο Μιγιάκε, μια σεναριογράφος από την Κορέα, που ζει στην Ιαπωνία, δουλεύει πάνω στη μεταφορά ενός δραματικού manga, όμως το κινηματογραφικό αποτέλεσμα την απογοητεύει. Νιώθει, όπως ακούγεται χαρακτηριστικά στο φιλμ, “παγιδευμένη μέσα στις λέξεις” – και έτσι αποφασίζει να “διαφύγει” σε ένα ορεινό χειμερινο πανδοχείο, αναζητώντας τη χαμένη της έμπνευση. Εκεί, θα γνωρίζει τον Μπένσο, Ζωντανά ταμπλώ, άνθρωποι που αναζητούν τη σύνδεση με το χαμένο τους συναίσθημα, και ένα σινεμά που λειτουργεί με τους δικούς του ρυθμούς. Σου ζητά δηλαδή να κατεβάσεις λίγο τους δικούς σου, και να αφουγκραστείς αυτό το μοναχικό συναίσθημα, σαν κάποιος που “συντονίζεται” με τους ήχους των κυμάτων της θάλασσας. Αν συνδεθείς, αν αφεθείς δηλαδή, δύσκολο να μη συγκινηθείς.
Η Έμεραλντ Φενέλ επιδιώκει μια νέα ανάγνωση ενός κλασσικού λογοτεχνικού έργου με τα “Ανεμοδαρμένα ύψη” της, και βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα, πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί μπήκε στον κόπο: Το δεύτερο μέρος του έχει εξαφανιστεί ολοκληρωτικά, μαζί με μια πλειάδα χαρακτήρων, έχουν όμως προστεθεί πιπεράτες ενέσεις σαδομαζοχιστικών εντάσεων καθώς και διαμορφώσεις των ηρώων στα ”καθ’ ημάς” θα έλεγε κάποιος. Ποιος ορίζει αυτά τα ”καθ’ ημάς” αναρωτιέμαι εγώ. Με άλλα λόγια, ανεμομαζώματα, χιπστεροσκορπίσματα. Στυλιστικά, ομολογουμένως, είναι χάρμα οφθαλμών. Τι να το κάνεις όταν αυτό που απομένει είναι πιο ισχνό και από το τελευταίο Άρλεκιν;
Ο Βενσάν Μινιέ παρουσιάζει με “Το τραγούδι του δάσους” ένα βιωματικό ταξίδι στην καρδιά της άγριας φύσης. Εκεί, στα Βόσγια Όρη της Γαλλίας, ο σκηνοθέτης έμαθε να αγαπά τη φύση, στο πλευρό του πατέρα του. Και εκεί τώρα μεταβιβάζει τη γνώση αυτή στον δικό του γιο. Όχι τυχαία, η αφήγηση του παραπέμπει λιγότερο στο επεξηγηματικό ντοκιμαντέρ, και περισσότερο στο διαλογισμό: Τα μεγάλα πλάνα της πυκνής δασικής βλάστησης, των σκιωδών μονοπατιών και των μυστηριωδών φιγούρων των ζώων, χτίζουν ένα σύμπαν αισθαντικό, που το διαπερνούν τρεις φωνές, τρεις γενιές ενωμένες από την ίδια γοητεία. Άλλωστε, η άγρια φύση είναι λιγότερο θεαματική και περισσότερο ευάλωτη.
Στα αναπάντεχα της εβδομάδας, και μια ωραία περιπέτεια. “Ο δρόμος του εγκλήματος”, με Κρις Χέμσγουορθ (ο ληστής), Χάλι Μπέρι (η υπάλληλος της ασφαλιστικής) και Μάρκ Ράφαλο (ο απογοητευμένος μπάτσος), των οποίων οι πορείες σμίγουν καθώς μια μεγάλη ληστεία διαμαντιών ετοιμάζεται να εκτελεστεί στο Λος Άντζελες. Έχει κάτι από τη νεο-νουάρ γοητεία ενός Μάικλ Μαν, έχει ωραίους χαρακτήρες, έχει και τον Νικ Νόλτε σε μικρό ρόλο, περνάει όμορφα η ώρα.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
