© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Από τα πρώτα πλάνα, ο σκηνοθέτης μάς ρίχνει στην καρδιά ενός τοπίου ερημικού, αχανούς και ανελέητου, όπου αντηχεί, με μεγάλη πιστότητα, το βάρος της ανθρώπινης οδύνης. Που σημαίνει πως όλα – ακόμα και τα χειρότερα – είναι πιθανά.
Ένας άντρας γύρω στα 50, ο Λουίς, και ο έφηβος γιος του Εστεμπάν, ταξιδεύουν με ένα παλιό αυτοκίνητο προς τον νότο του Μαρόκου. Σταδιακά καταλαβαίνουμε τον λόγο του ταξιδιού: η κόρη του Λουίς – και αδελφή του Εστεμπάν – έχει εξαφανιστεί μετά από ένα παράνομο rave στην έρημο. Φτάνουν σε ένα τέτοιο αυτοσχέδιο rave πάρτι που μοιάζει να λαμβάνει χώρα στην Κόλαση του Δάντη: γεννήτριες, ηχεία, άνθρωποι από παντού (Ευρωπαίοι και Νομάδες) όλοι τους φυγάδες και χαμένοι. Κανείς δεν είναι εκεί για να θυμάται. Ο Λουίς περιδιαβαίνει το οργιώδες τοπίο κρατώντας μια φωτογραφία της κόρης του. Μαθαίνει πως την είδαν να φεύγει με μια ομάδα, κάπου στην έρημο. Πατέρας και γιος αποφασίζουν να ακολουθήσουν μια μικρή ομάδα ταξιδιωτών με φορτηγά και μοτοσικλέτες. Δεν υπάρχει κατεύθυνση, μόνο φήμες για “το επόμενο πάρτι”. Στο ραδιόφωνο ακούγεται πως μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ δύο χωρών κλιμακώθηκε ραγδαία σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην αρχή είμαστε ακόμα – όμως αντιλαμβάνεσαι πλήρως πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συνηθισμένο φιλμ. Πένθιμο ρέκβιεμ σε ηλεκτρονικούς, έντονους ρυθμούς, το “Sirat” του Ολιβιέ Λαξ, ιδιόρυθμο, παράξενο κινηματογραφικό χαρμάνι που “σε πιάνει απ’ τα μούτρα” από το πρώτο καρέ, δανείζεται την θηριώδη ορμή του “Mad Max”, το σασπένς του Γουίλιαμ Φρίτκιν στο “Sorcerer” και τον αγωνιώδη υπαρξισμό του Μικελάντζελο Αντονιόνι για να διακυρήξει το θάνατο της Δύσης. Γιατί τέτοια ένταση, θα αναρωτηθεί κάποιος. Γιατί δεν ακούμε, είναι η απάντηση, χρόνια τώρα δεν ακούμε.
Στο “Σας πιστεύουμε” επίσης αγωνιάς, μόνο που το ντεκόρ δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικό: μία αίθουσα δικαστηρίου, δύο γονείς, δύο παιδιά. Η γυναίκα έχει στη διάθεση της μια ώρα, για να σώσει τα παιδιά της από τον πατέρα τους. Και, μέσα σε 78 λεπτά αμείλικτης ειλικρίνειας, οι σκηνοθέτες Σαρλότ Ντεβιλέρς και Αρνό Ντιφεΐς αποκωδικοποιούν τον παραμορφωτικό φακό της δικαιοσύνης, εκεί όπου η ίδια η αλήθεια δοκιμάζεται στις άκρες του λόγου, και αποδομούν κάθε συμβατική κινηματογραφική παρηγοριά καθώς αντί για μουσική, χτίζουν ένταση από σιωπές και παγωμένα βλέμματα, από το βάρος των λέξεων που κόβονται στη μέση, Γιατί άλλο πράγμα η ανθρώπινη εμπειρία και άλλο το “επίσημο αφήγημα”: η αλήθεια δεν είναι ποτέ καθαρή, ποτέ πλήρης.
Σύριος συγγραφέας ταξιδεύει σε ένα απομακρυσμένο νησί κάπου στη Γερμανία. Διανοούμενος, μορφωμένος, “ενσωματωμένος” – και παρ’ όλα αυτά, απολύτως αποκομμένος. Στο νησί, θα γνωρίσει τη Βαλέσκα και τον άγαρμπο γιο της, τον Καρλ, και ένα μικρό ρυάκι ανθρωπιάς κυλά στο άνυδρο υπαρξιακό τοπίο του ήρωα. Όλα αυτά στο “Yunan”, που μοιάζει με τον σιωπηλό “αντίλαλο” του “Sirat”. Οι συγκρίσεις εδώ με τον Ταρκόφσκι δεν είναι άδικες: Ξένος διανοούμενος σε ξένη χώρα, ξεριζωμένος από μάνα και τόπο, υπαρξιακή εξορία, το τοπίο ως ψυχική κατάσταση, αναμνήσεις που υπάρχουν στο ‘τώρα’. Αδύνατο να μη σε κερδίσει, όμως ας σημειωθεί πως εδώ η νοσταλγία μοιάζει περισσότερο με αισθητική επιλογή – δεν ακούγεται και τόσο δηλαδή η υπαρξιακή αναγκαιότητα της.
Τέλος, επειδή μου αρέσει το σινεμά σε όλες τις εκφάνσεις του, περίμενα να χορτάσω δράση στο “Καταφύγιο” με τον Τζέισον Στέιθαμ, μυστικό κομάντο σε φυγή, που τα βάζει με τους μηχανισμούς της διεθνούς κατασκοπίας για να προστατέψει ένα μικρό κορίτσι. Όμως, η ταινία κυλά αδιάφορα, χωρίς εκπλήξεις και ακραίες εντάσεις. Ο δε Μπιλ Νάι στο ρόλο του κακού, πλήρως ανεκμετάλευτος.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
