Πολύ μελάνι χύνεται για τις συντάξεις, τη 13η, τη 14η -γιατί όχι και την 20ή;-, αρκεί να υπάρχουν λεφτά να πληρωθούν, τα οποία δεν θα είναι δανεικά ή από πώληση περιουσιακών στοιχείων.
Από τη δεκαετία του ’80 και μετά τα είδαμε όλα και πάντα για το συμφέρον του λαού, για να καταλήξουμε ηρωικά στη χρεοκοπία που θα τη λουζόμαστε για πολλά χρόνια, καθώς κουβαλάμε τα ίδια μυαλά που είχαμε και πριν από αυτήν.
Αυτό αποτυπώνεται και στις συντάξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, όπου ο πρώτος δίνει καλύτερα λεφτά σε σχέση με αυτά που παίρνουν οι «μαύροι» του ιδιωτικού τομέα. Και δεν προκαλεί καμία εντύπωση αυτό, καθώς το κράτος -όσο και χαμηλά να πέσει- πάντα φροντίζει τους δικούς τους και όσους έχουν κολεγιά μαζί του.
Με βάση τα στοιχεία, η μέση κύρια σύνταξη που απονεμήθηκε στους νέους συνταξιούχους του Δημοσίου διαμορφώθηκε στα 1.427,21 ευρώ, όταν η αντίστοιχη μέση σύνταξη των νέων συνταξιούχων στα ταμεία του ιδιωτικού τομέα έφτασε τα 888 ευρώ. Μια διαφορά δηλαδή 540 ευρώ μηνιαίως, που σημαίνει ότι οι νέες συντάξεις του Δημοσίου είναι 60% πάνω από τις αντίστοιχες που δίνονται στον ιδιωτικό τομέα.
Τη διαφορά αυτή δικαιολογεί και κάτι απλό, που το είδαμε εν εκτάσει μετά τη χρεοκοπία, η οποία εκτίναξε την ανεργία κοντά στο 30%, για να πέσει στη συνέχεια με την ένταξη των part time εργαζομένων κ.λπ. Στο Δημόσιο ο εργαζόμενος ξέρει ότι μετά από 40 χρόνια υπηρεσίας θα πάρει σύνταξη ή τουλάχιστον έτσι ήξερε. Αυτό δεν ισχύει στον ιδιωτικό τομέα, όπου και ανεργία υπάρχει, και λιγότερα ένσημα τον μήνα, και άλλα πολλά, όπερ εστί λιγότερες εισφορές και άρα μικρότερη σύνταξη.
Λογικά μέχρι εδώ. Υπάρχει, όμως, και κάτι άλλο που παραβλέπεται – τις συντάξεις όλων τις πληρώνει κατά βάση ο ιδιωτικός τομέας, που καταβάλλει κανονικά εισφορές, εν αντιθέσει με το Δημόσιο, όπου οι εισφορές είναι απλές λογιστικές εγγραφές και όχι πραγματικά χρήματα από τον μισθό του εργαζόμενου. Το κράτος εκεί λέει απλώς «το καλύπτω εγώ» και βάζει ένα νούμερο.
Έχουμε δηλαδή την επιδότηση του Δημοσίου, που μεταφράζεται στην πραγματική ζωή ως καλύτερη εργασία, καλύτερη σύνταξη χωρίς κανένα ρίσκο και που σε τελική ανάλυση δεν πρόκειται ποτέ να βοηθήσει την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Αυτό που ζούμε δηλαδή είναι το μαρτύριο της σταγόνας: Στη μια πλευρά είναι οι φόροι και από την άλλη τα βαρίδια στα πόδια της οικονομίας με ρυθμίσεις (τα έλεγε πρόσφατα κι ο Γ. Στουρνάρας) που κατατείνουν στην υπονόμευση της ανταγωνιστικότητας και στη διατήρηση της χώρας στη δευτερότριτη ταχύτητα.
Και η πλάκα είναι ότι η ίδια ιστορία συνεχίζεται με παραλλαγές, τα κόμματα υπόσχονται λύσεις που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της χώρας και τις οποίες είτε δεν τις γνωρίζουν είτε αδιαφορούν γι’ αυτές.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
