Η επίθεση στο Ιράν έχει αποδειχθεί καταστροφική μέχρι στιγμής, αλλά ο πρόεδρος Τραμπ πρέπει να βρει μια διέξοδο. Το γεγονός είναι όμως ότι, δεδομένης της ιδιοσυγκρασίας του, δεν μπορεί να εμφανιστεί ως ηττημένος.
Η έκβαση του πολέμου, και από ενεργειακής άποψης, είναι ήδη χειρότερη για την παγκόσμια οικονομία σήμερα, από ό,τι ήταν τον Μάρτιο, όταν ξεκίνησαν οι πρώτοι βομβαρδισμοί.
Οι Χούθι έχουν κλείσει την Ερυθρά Θάλασσα, αποκόπτοντας την κύρια εναλλακτική διαδρομή της Σαουδικής Αραβίας προς το Στενό του Ορμούζ.
Αλλά και εκτός Μέσης Ανατολής, ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας συνεχίζεται.
Ο Τραμπ αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο επιλογές: να τερματίσει τον πόλεμο και να ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ, μειώνοντας τις τιμές της βενζίνης ή να καταφέρει ακόμη μεγαλύτερο στρατιωτικό πλήγμα στους Ιρανούς για να ανακοινώσει τη νίκη. Το πρόβλημα είναι ότι τη μία μέρα λέει ένα πράγμα, την επόμενη κάτι άλλο.
Πεζοναύτες στο Ιράν ;
Η Wall Street Journal γράφει ότι ο Αμερικανός πρόεδρος προφανώς έχει χάσει την υπομονή του με το Ιράν και δεν έχει πλέον εμπιστοσύνη στην επιτυχία των διαπραγματεύσεων με την Τεχεράνη.
Αυτό σημαίνει ότι επιστρέφει στο «Σχέδιο Α». Να κάνουν απόβαση οι Αμερικανοί πεζοναύτες. Δηλαδή,μια στρατιωτική επιχείρηση με την εκδήλωση χερσαίας επέμβασης στο νότιο Ιράν, στις ακτές του Ορμούζ, σε πρώτη φάση.
Από την αρχή της σύγκρουσης, υπήρχαν βέβαια εικασίες ή προσδοκιμές, ότι οι επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές για την ανανέωση του Κογκρέσου θα ανάγκαζαν τον Αμερικανό πρόεδρο να καταλήξει σε συμφωνία.
Αυτό ήταν απαραίτητο για να αποφευχθεί το πολιτικό κόστος της αύξησης των τιμών της βενζίνης , με ακόμη έναν πόλεμος που θα ήταν δύσκολο να εξηγηθεί στους Αμερικανούς.
Η τελευταία δημοσκόπηση των New York Times διαπιστώνει όμως ότι μόνο το 30% των Αμερικανών πιστεύει ότι ο Τραμπ έπραξε σωστά επιτιθέμενος στο Ιράν, ενω το 63% τον αποδοκιμάζει.
Αλλάζει την πυρηνική εποχή
Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστηρίζει βέβαια ότι ο στόχος του πολέμου κατά του Ιράν είναι να σταματήσει το πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου της Τεχεράνης ώστε να μην μπορέσει να αναπτύξει πυρηνικά όπλα.
Ωστόσο, την Τετάρτη ενέκρινε μια πυρηνική συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία , τον παραδοσιακό αντίπαλο της Τεχεράνης, η οποία θα επιτρέψει στο Ριάντ να εμπλουτίσει ουράνιο.
Αν και η συμφωνία περιορίζεται στην πολιτική χρήση της πυρηνικής ενέργειας, οι επικριτές της προειδοποιούν ότι δεν επιβάλει επαρκείς εγγυήσεις για να αποτρέψει το σαουδαραβικό βασίλειο από το να χρησιμοποιήσει αυτή την ικανότητα για στρατιωτικούς σκοπούς και να επιδιώξει την ανάπτυξη ατομικής βόμβας.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες μόλις άλλαξαν τους κανόνες της πυρηνικής εποχής», έγραψε ο Ρόμπερτ Πέιπ, ειδικός σε θέματα διεθνούς ασφάλειας και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.
Η 30ετής συμφωνία επιτρέπει στη Σαουδική Αραβία να παράγει εμπλουτισμένο ουράνιο χωρίς να απαιτεί τον λεγόμενο «χρυσό κανόνα», ο οποίος απαγορεύει τον εγχώριο εμπλουτισμό ουρανίου.
«Ο κανόνας του πολλαπλασιασμού»
Αυτός είναι ο «κανόνας του πολλαπλασιασμού», υποστηρίζει ο καθηγητής Πέιπ: Η Σοβιετική Ένωση ακολούθησε το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών στην απόκτηση πυρηνικών όπλων Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία ακολούθησαν το παράδειγμα των Σοβιετικών. Η Κίνα αντέδρασε στην αμερικανική ανάπτυξη. Η Ινδία ακολούθησε την Κίνα. Το Πακιστάν αντέδρασε στην Ινδία. Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ μεταμόρφωσε τους υπολογισμούς ασφαλείας σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Το Ιράν επιτάχυνε το πρόγραμμά του σε απάντηση στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Τώρα είναι η Σαουδική Αραβία που απαντά στο Ιράν.
Η συνέπεια θα μπορούσε να είναι η αυξημένη εσωτερική πίεση στο Ιράν, η οποία τελικά θα ωθήσει τους μουλάδες να ξεπεράσουν το όριο που επιτρέπει την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων.
Θα μπορούσε επίσης να ανοίξει ένα παράθυρο για άλλα κράτη με επαρκή τεχνολογία να αποφασίσουν να το πράξουν, επειδή οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν αλλάξει. Η Τουρκία μπορεί επίσης να μπει στο επικίνδυνο αυτό παιγνίδι , έχοντας ήδη πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακούγιου και συνεργάζεται με το Πακιστάν, που είναι πυρηνική δύναμη.
Η παρακμή της αυτοκρατορίας
Ο ανταγωνισμός πλέον υπερισχύει της μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων και αυτό είναι το νέο στοιχείο που θα καθορίσει την ίδια την εξέλιξη της ανθρωπότητας
Είναι απλοϊκό να αποδώσουμε αυτή την εξέλιξη βέβαια ,μόνο στην τρέλα του Αυτοκράτορα. Γιατί αν ίσχυε αυτό, οι άλλες εξουσίες θα την είχαν διορθώσει.
Ούτε αυτή η τρέλα προκύπτει από το πουθενά: είναι απλώς ο παροξυσμός μιας ψυχωτικής εκφύλισης που ξεκίνησε πριν από δεκαετίες και επιταχύνθηκε από το νεοσυντηρητικό πραξικόπημα μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Μια εκφυλιστική παθολογία στην τελική της φάση, με το πανίσχυρο δολάριο να δέχεται μεγάλες πιέσεις από τους κάθε λογής BRICS, την Κίνα, αλλά και την ίδια την αμερικανική οικονομία, με ένα χρέος 40 τρισ.
Η αμερικανική Αυτοκρατορία διαισθάνεται ότι το τέλος της πλησιάζει και, μέσα στην απελπισία της, αγωνίζεται με όλες της τις δυνάμεις για να αποφύγει αυτό το αποτέλεσμα. Στο πλαίσιο αυτό, θηρεύει συμμάχους -πελάτες, των οποίων οι πόροι αλλά και η ίδια η ύπαρξη πρέπει να θυσιαστούν για τα συμφέροντά της αυτοκρατορίας
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
