Παλιά, που η Ελλάδα ήταν φτωχή, η αποταμίευση προωθούνταν και ήταν η βάση για να φτιάχνουν οι άνθρωποι τα σπίτια τους. Μετά ήρθαν τα δάνεια, η κατανάλωση και η ιδέα ότι μπαίνοντας στο ευρώ τελειώνουν τα βάσανά μας… Το 2000 μπήκαμε, για να χρεοκοπήσουμε το 2010 με το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου από τη μία και την προσμονή ότι τα πράγματα θα αλλάξουν τώρα που πετύχαμε δημοσιονομικά πλεονάσματα από την άλλη…
Μακάρι να είχαμε πλεονάσματα και στο εξωτερικό ισοζύγιο, όπου σήμερα έχουμε ελλείμματα που τα καλύπτει ο ιδιωτικός τομέας… Κι εκεί ακριβώς μπαίνει η αποταμίευση – όπως είπε πρόσφατα ο CEO της Alpha Asset Management, Παναγιώτης Αντωνόπουλος, «η ενίσχυση της μακροχρόνιας αποταμίευσης είναι κρίσιμη για την ανάπτυξη και την οικονομική ανθεκτικότητα».
Βέβαια, για να αυξηθεί η αποταμίευση, που δεν έχει καμία σχέση με τις καταθέσεις, πρέπει να υπάρξει αύξηση εισοδημάτων και περίσσευμα από το εισόδημα. Τούτο προϋποθέτει να αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας, που είναι στο 54% του μέσου όρου της Ε.Ε. ανά εργαζόμενο και στο 43% ανά ώρα εργασίας. Πάτοι κυριολεκτικά και είναι η πλέον αντιπροσωπευτική εικόνα της οικονομίας. Σίγουρα μπορούμε και καλύτερα, αλλά έχουμε επιλέξει το χειρότερα. Και έτσι μοιάζουμε με αυτόχειρες, καθώς ο πληθωρισμός μας είναι πολύ υψηλότερος από τον μέσο όρο της Ε.Ε., διαβρώνοντας την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, που φαίνεται στο μεγάλο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών.
Η εξίσωση σχετικά με το τι πρέπει να γίνει έχει πολλούς αγνώστους. Πρώτα απ’ όλα να αναγνωρίσουμε τη θέση μας και να αφήσουμε τα μεσοβέζικα για τα μισογεμάτα ποτήρια και τις λαμπρές προοπτικές από τη μία, που συμπληρώνουν τα μαύρα χάλια που βλέπει παντού η αντιπολίτευση από την άλλη. Η εικόνα σίγουρα δεν είναι καλή, αλλά και η αντιπολίτευση δεν έχει προτάσεις που θα λύσουν την εξίσωση, πέρα από ευχολόγια και διακήρυξη καλών προθέσεων ή τιμωρίες κάποιων «ολιγαρχών», που άμα λείψουν από τη μέση, όλα θα αλλάξουν μονομιάς…
Ας σοβαρευτούμε, καθώς έχουμε εξωτερικό ακαθάριστο χρέος 595 δισ. ευρώ και κάθε χρόνο προστίθεται εκεί το έλλειμμα από το εξωτερικό ισοζύγιο, που δεν μπορούν να το καλύψουν τα λεφτά που εισπράττουμε από τον τουρισμό. Κι αυτό το έλλειμμα λέει ότι οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά στην Ελλάδα τροφοδοτούν την ανάπτυξη της οικονομίας με χρέη ή και με «ανάλωση διαθεσίμων – πωλήσεις παγίων», που είναι η αρνητική αποταμίευση (η μοναδική χώρα στην Ε.Ε.), κάτι που ασφαλώς έχει ημερομηνία λήξης.
Η λύση είναι γνωστή, αλλά ποιος θα την προωθήσει, καθώς δεν είναι μπαλκονάτη και θέλει κόπο και προσπάθεια: χρειαζόμαστε παραγωγικές και καινοτόμες επενδύσεις, με απαραίτητη προϋπόθεση να αλλάξουν πολλά στο κράτος, το οποίο όμως εμείς δεν θέλουμε να το αλλάξουμε γιατί μας αρέσει όπως είναι…
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
