Οι εκλογές πλησιάζουν. Είτε στηθούν κάλπες το φθινόπωρο είτε την άνοιξη του 2027, η χώρα έχει ήδη εισέλθει σε προεκλογική τροχιά. Μαζί της και οι πολίτες, που σύντομα θα κληθούν να αποφασίσουν ποιος θα κυβερνήσει την επόμενη τετραετία. Το ερώτημα είναι αν θα ψηφίσουν με το βλέμμα στο αύριο ή με το βλέμμα κολλημένο στο παρωχημένο.
Ζούμε σε μια εποχή όπου οι μεγάλες εξελίξεις δεν γεννιούνται στην Ελλάδα. Η Κίνα συνεχίζει ακάθεκτη την οικονομική και τεχνολογική της επέλαση, η Ευρώπη βιώνει έναν πόλεμο στα σύνορά της, η κρίση στη Μέση Ανατολή δοκιμάζει την υφήλιο, ενώ οι τεχνολογικοί κολοσσοί διαμορφώνουν, μέρα με τη μέρα, τον τρόπο που θα εργαζόμαστε και θα ζούμε.
Κι όμως, στην Ελλάδα επιμένουμε να αναλωνόμαστε στα μικρά καθημερινά μας. Στη μικροκομματική αντιπαράθεση, στην επαναλαμβανόμενη γκρίνια, στην εμμονή να ηττηθεί ο πολιτικός αντίπαλος, λες και αυτό αρκεί για να αλλάξει η πορεία της χώρας.
Η εσωστρέφεια τείνει να καταστεί εθνικό σπορ και η πολιτική συζήτηση εξαντλείται στα θορυβώδη τηλεπαράθυρα, την ώρα που γύρω μας ο κόσμος τρέχει με τα… χίλια.
Καιρός είναι να δεχθούμε ότι η επιμονή μας στην ομφαλοσκόπηση δεν οδηγεί πουθενά, ότι οι προσωπικές αντιδικίες κι οι συνθηματικές κραυγές το μόνο που προκαλούν είναι αδιέξοδα.
Καιρός είναι να σηκώσουμε το βλέμμα από τον μικρόκοσμό μας, ειδάλλως κινδυνεύουμε να ψηφίσουμε για τα ασήμαντα, την ώρα που το μέλλον μας αποφασίζεται από άλλους.
Καιρός είναι να αντιληφθούμε τη θέση μας μέσα σε έναν κόσμο που μετασχηματίζεται βίαια. Καιρός είναι οι πολίτες να κοιτάξουν ψηλά και να πεισθούν ότι η μεγαλύτερη παθογένεια της χώρας είναι η επιμονή της να τσακώνεται για τα ανούσια.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
