H ύπαιθρος χώρα ερημώνει στο μεγαλύτερο τμήμα της. Και ό,τι ακουστεί τώρα, στην προεκλογική περίοδο, θα ξεχαστεί μετά τις εκλογές, καθώς το ίδιο έργο έχει επαναληφθεί πολλές φορές.
Η Αττική είναι η πλουσιότερη ελληνική περιφέρεια, με κατά κεφαλήν ΑΕΠ στο 95,5% του μέσου ευρωπαϊκού όρου, και μετά αρχίζει το προς τα κάτω… Ακολουθούν το Νότιο Αιγαίο (69,8%), η Στερεά Ελλάδα (59,9%), η Κρήτη (59,6%), η Πελοπόννησος (56,9%), η Κεντρική Μακεδονία (54,7%), η Θεσσαλία (52,6%), η Δυτική Ελλάδα (48,9%), η Δυτική Μακεδονία (48%), η Ανατολική Μακεδονία – Θράκη (44,6%) και η Ήπειρος (44,5%). Και τα ποσοστά αυτά να είναι μέσοι όροι αστικών και αγροτικών περιοχών, κάτι που σε κάθε περίπτωση βελτιώνει στατιστικά την εικόνα, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει την ουσία της.
Για να διαχειριστούμε μια κατάσταση όπως αυτή της επαρχίας με τα πολλά προβλήματα πρέπει να γνωρίζουμε και ποια είναι τα προβλήματα. Για παράδειγμα, στα περισσότερο ορεινά χωριά της Στερεάς Ελλάδος δεν υπάρχουν ούτε καφενεία, καθώς ο ελάχιστος πληθυσμός που έχει απομείνει είναι γηραλέος και δεν εντάσσεται σε κανένα «Target Group» για το οποίο θα επιδεικνυόταν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Εννοείται ότι δεν υπάρχουν ούτε μπακάλικα, ενώ οι προμήθειες γίνονται από τα αυτοκίνητα των εμπορευόμενων -που βλέπαμε στις παλιές ελληνικές ταινίες-, που γυρνάνε στα χωριά και πουλάνε άλλος ψωμί, άλλος ψάρια, άλλος οπωρολαχανικά και φρούτα και πάει λέγοντας.
Για παράδειγμα, ποιος από την κεντρική εξουσία θυμάται τον νομό Ευρυτανίας, που είναι από τους φτωχότερους της χώρας; Ξέρουν βέβαια το χιονοδρομικό κέντρο στο Βελούχι, που είναι από τις πιο ισχυρές μνήμες για όσους δεν γεννήθηκαν εκεί. Θυμήθηκαν όμως τον συγκεκριμένο νομό όταν κατάλαβαν ότι μπορούσαν εύκολα να του πάρουν το νερό και να το φέρουν στην Αθήνα. Λίγος ο πληθυσμός, με φτώχεια ακραία, άρα και εύκολα ελέγξιμος με τα παλαιοκομματικά εργαλεία των υποσχέσεων ή των ελάχιστων αντιτίμων, που θα πολλαπλασιάσουν στα λόγια οι κομματικοί του νο- μού…
Πριν από λίγα χρόνια, ο πρωθυπουργός είχε επισκεφτεί χωριά της Ευρυτανίας στα οποία γίνονταν κάποιες προσπάθειες να ξαναγυρίσουν νέοι άνθρωποι με τις οικογένειές τους. Άραγε έχουν τσεκάρει τα αποτελέσματα εκείνης της προσπάθειας που απεικονίσθηκε και έντονα επικοινωνιακά για να μεταφερθεί και το μήνυμα στήριξης της επαρχίας; Έχει αξία να μάθουμε. Για να γυρίσουν άνθρωποι στα χωριά τους, αλλά και για να πάνε να ζήσουν εκεί νέοι και να φτιάξουν οικογένειες, πρέπει να υπάρχουν δουλειές πραγματικές που θα δίνουν εισόδημα και σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχουν.
Χωρίς δουλειές οι νέοι φεύγουν για να πάνε στα αστικά κέντρα (όπως κάποτε στην Αμερική, στην Αυστραλία κ.λπ.), για να ξαναγυρίσουν κάποιοι από αυτούς πίσω ως συνταξιούχοι μετά από χρόνια και εφόσον το σπίτι τους εκεί στέκει και δεν έχει γκρεμιστεί.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
