Όσο πηγαίνουμε προς τις εκλογές θα ανακαλύπτουμε αδιάθετα λεφτά που μπορούν να δοθούν στο πόπολο για να μας ψηφίσει. Χάνει κάποιος το μέτρημα όταν ακούει για 3 και 5 δισ. τα επόμενα χρόνια και προσπαθεί να καταλάβει πώς αυτά μπορούν να συμβαδίζουν με δημοσιονομική πειθαρχία και μακροοικονομικούς στόχους…
Μια χώρα με τα προβλήματα της Ελλάδας, όπου το κυριότερο είναι η αδύναμη παραγωγική βάση, θα πρέπει να είναι περισσότερο προσεκτική αλλά και προβλεπτική σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητές της. Και από την άλλη είναι κοροϊδία να ανα- καλύπτουμε λεφτά πριν από τις εκλογές και να υποσχόμαστε διορισμούς και παροχές όταν στη γωνία μάς περιμένει ένα ακαθάριστο εξωτερικό δημόσιο χρέος που αγγίζει τα 600 δισ. ευρώ…
Θα ήταν προτιμότερο, αντί για υποσχέσεις, να βελτιώναμε τις υποδομές, να αλλάζαμε την οικονομία και να αντιμετωπίζαμε την ακρίβεια κι ας μη δίναμε καμία αύξηση ή επίδομα. Ενώ λέμε ότι η ακρίβεια είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, θα περίμενε κάποιος να δει και τα μέτρα που λαμβάνουμε για να αντιμετωπιστεί. Η ακρίβεια είναι σχέση τιμών με μισθούς και κατά καιρούς έχουμε ακούσει όλες τις θεωρίες για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί (από το να έχου- με μεγαλύτερα εισοδήματα μέχρι τις συμφωνίες κυρίων), χωρίς να καταφέρουμε μέχρι σήμερα να την τιθασεύσουμε. Καταλήγουμε να έχουμε μεγαλύτερο πληθωρισμό από τον μέσο της Ε.Ε. αλλά και τους μικρότερους μισθούς και απορούμε πώς γίνεται αυτό…
Γίνεται γιατί δεν έχουμε επενδύσεις, που αν τις είχαμε θα είχαμε υψηλότερη παραγωγικότητα και η ζήτηση θα μπορούσε να καλυφθεί και από τα δικά μας προϊόντα. Οι επιχειρηματίες βλέπουν το συμφέρον τους και όταν με χαμηλούς μισθούς έχουν κέρδη, η ανάγκη για να επενδύσεις σε νέα μηχανήματα (που θα αυξήσουν την παραγωγικότητα) δεν είναι πιεστική.
Εκεί ο καταλύτης είναι οι ξένες επενδύσεις που θα διεκδικήσουν καταρχήν εγχώρια ζήτηση και θα σπρώξουν όλο το σύστημα προς τα πάνω, καθώς κανείς δεν θέλει να εκτοπισθεί από την αγορά και να χάσει μερίδια. Εδώ οι σχεδιασμοί αφορούν το κράτος που πρέπει να βρει τρόπους να τις προσελκύσει, καθώς θα φέρουν καινοτομίες που θα επιταχύνουν την ανάπτυξη της οικονομίας που σήμερα βασίζεται στους κοινοτικούς πόρους και στην κατανάλωση που δημιουργούν.
Θέλει μαστοριά, αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο. Το έκαναν τόσες χώρες πριν από εμάς στη Δύση και μπορεί να το κάνει και η Ελλάδα. Πρέπει βέβαια να εγκαταλείψουμε τον βαλκανικό χαρακτήρα και οι πολιτικοί μας να ξεκινήσουν να σκέφτονται διαφορετικά. Πάμε σε εκλογές και όλοι λένε τι πρέπει να μοιράσουμε και ποιοι θα το πάρουν, αλλά κανείς δεν έχει συνεκτικό σχέδιο για την ανέλιξη της χώρας από τη δεύτερη ταχύτητα που είναι σήμερα στην πρώτη. Με το πάμε και βλέπουμε δεν έχουμε μέλλον.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
