Η ιστορία έχει επαναληφθεί πολλές φορές: αγανακτισμένος πολίτης, μετά την εξάντληση της υπομονής του, χάνει (τελικά) και την ψυχραιμία του και αποφασίζει να δράσει, να «πάρει το Νόμο στα χέρια του», να δηλώσει την πικρία/αδικία/απελπισία του, προβαίνοντας σε πράξη κατακριτέα και παράνομη: θα μεταβεί στην Υπηρεσία που θεωρεί ότι του στερεί το δικαίωμά του και θα «ταρακουνήσει το σύστημα».
Θα προπηλακίσει τον τυχαίο υπάλληλο που θα βρει μπροστά του, θα εξυβρίσει, θα χτυπήσει έδρανα και πρόσωπα, και σπανιότερα (ευτυχώς) θα έχει μαζί του και κάποιο «όπλο», που θα στρέψει κατά δικαίων και αδίκων.
Και ακολούθως θα βγουν οι σχετικές ανακοινώσεις από τους αρμόδιους φορείς, ιδίως τα αρμόδια Υπουργεία, και θα αναγγελθούν «αυξημένα μέτρα» προστασίας και ασφάλειας, και «θα προστατεύσουμε τους πολίτες και τους υπαλλήλους από τους ψυχοπαθείς» και άλλα πολλά μελίρρυτα και αρεστά από την κοινή γνώμη.
Και μετά, σε ένα μήνα, ένα εξάμηνο, ένα χρόνο, θα ξανακούσουμε για τον «ψυχοπαθή με τσεκούρι που μπούκαρε στη Δ.Ο.Υ. Κοζάνης» και μακέλεψε υπάλληλο (Ιούλιος 2020) και για «εκτός ελέγχου αλλόφρονα πολίτη που έβαλε φωτιά σε Αστυνομικό Τμήμα» (Δεκέμβριος 2017). Και πάλι θα λέμε «πώς γκέγκεν αυτό»….
Συχνότατα όλοι μας βρισκόμαστε ενώπιον περιστατικού στο οποίο ο πολίτης θα στραφεί με μένος κατά υπαλλήλων ή/και πολιτών αναζητώντας το δίκιο του, το οποίο με τον τρόπο αυτό βέβαια δεν ικανοποιείται. Και πάντα «φταίει η Πολιτεία», την οποία βέβαια δεν μπορούμε να βρούμε, είναι απρόσωπη, συνεπώς ας «χτυπήσουμε» την άκρα χείρα της, τον υπάλληλο που θα βρούμε μπροστά μας.
Τα περιστατικά που αναφέρονται ανωτέρω, και βέβαια η ακραία περίπτωση του 89χρονου, είναι μεμονωμένα, αλλά δεν αποδεικνύουν κατά την άποψή μου κενά ασφαλείας σε δομές και οργανισμούς. Το αν οι ανωτέρω δράστες είχαν ελεγχθεί κατά την είσοδό τους σε δημόσια υπηρεσία, έχει προφανώς σημασία για το τι «φέρουν» μαζί τους, αλλά στην πράξη το σημαντικό είναι ότι στην απόφασή τους συνετέλεσε η εισπραττόμενη από τους ίδιους αδιαφορία, άρνηση δικαίου, άρνηση εξυπηρέτησης και εν γένει άρνηση της Πολιτείας να τους ακούσει. Είναι η ίδια η Πολιτεία που υποβαθμίζει τη σημασία του πολίτη, των δικαιωμάτων του, και τελικά των ηθικών και κοινωνικών αξιών. Και βέβαια, δεν μπορεί κάποιος να μην συνδέσει την ύπαρξη αυτής της κατάπτωσης, με την συνηθέστατη το τελευταίο διάστημα απαξίωση της ανθρώπινης ζωής: πλέον για το οτιδήποτε λαμβάνει στο χέρι του ο «θιγμένος» όπλο, μαχαίρι (κρητικό), μπιτόνι βενζίνη ή οτιδήποτε άλλο κρίνει σκόπιμο, και όποιον πάρει ο Χάρος, είτε αντίζηλο, είτε υπάλληλο, είτε πολίτη.
Τελικά, το κενό ασφαλείας μας που είναι; Στον έλεγχο του τι κομίζει ο καθένας στην τσέπη του εισερχόμενος κάπου, ή στο τι κομίζει στο μυαλό του, με τη χρόνια απομείωση της κριτικής σκέψης, των αξιών, της παιδείας, η οποία καταλήγει στην ισοπέδωση των πάντων και στη λύση «θα τα κάνω όλα ισάδι και θα με γράψουν και οι εφημερίδες»;Και πώς προστατεύουμε τελικά τον εαυτό μας, με το να βάζουμε μπάρες και ελέγχους σε εισόδους; Μήπως το πρόβλημα δεν είναι οι έλεγχοι, αλλά η απαξίωση των πάντων, και τελικά της ίδιας της ανθρώπινης ζωής;
- Ο κ. Καραχάλιος είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
