Το τέλος του Ταμείου Ανασυγκρότησης αποτελεί μια πραγματικότητα που δημιουργεί αρνητικούς συνειρμούς. Οι κοινοτικοί πόροι είναι το οξυγόνο της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή τα λεφτόδεντρα που μας χαρίζονται και απομένει σ’ εμάς να τα διαχειριστούμε και να πιάσουν τόπο.
Μόλις πρόσφατα, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, ανακοίνωσε ότι ο προϋπολογισμός του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) για το 2027 θα διαμορφωθεί στα 10,6 δισ. ευρώ από 16,7 δισ. τη φετινή χρονιά, ακριβώς εξαιτίας αυτού του λόγου.
Οι ξένοι που αγοράζουν τα ομόλογά μας (τα λίγα που είναι στην ελεύθερη αγορά προσώρας), αλλά και οι άλλοι που θέλουν να κάνουν δουλειές στην Ελλάδα, μελετούν τις προοπτικές και αντιλαμβάνονται καλύτερα από τους δικούς μας πολιτικούς τι μέλλει γενέσθαι. Αυτοί διαβάζουν πίσω από τις γραμμές και τις ωραιοποιήσεις. Κι αυτούς τους αρνητικούς συνειρμούς θέλει να προλάβει η κυβέρνηση και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που δημιουργούνται από τη λήξη του Ταμείου Ανάπτυξης. Γι’ αυτό και ανακοίνωσε το Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης 2026-2030, με περιεχόμενο 23 δισ. ευρώ, που δίνει την αίσθηση ότι δεν θα υπάρξει απότομη διακοπή των πόρων.
Πρόκειται για τα χρήματα μιας πενταετίας από τα εθνικά σκέλη του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, που συμποσούμενα μας κάνουν 23 δισ. και περιλαμβάνονται στα ετήσια προγράμματα του ΠΔΕ. Να εξηγήσουμε ότι το εθνικό σκέλος είναι αυτό που χρηματοδοτεί με δικούς μας πόρους έργα που δεν είναι επιλέξιμα για συγχρηματοδότηση. Η παρουσίαση είχε και άλλον έναν στόχο -ανομολόγητο-, να πείσει τους περιφερειάρχες ότι έργα που προωθήθηκαν, αλλά δεν έχουν ολοκληρωθεί, θα μπορέσουν να χρηματοδοτηθούν.
Με τα έργα αυτά, η κεντρική διοίκηση έγινε με τα χρόνια εξαιρετικά προσεκτική, καθώς, επειδή ήταν μόνο εθνικοί πόροι (και άρα λιγότεροι έλεγχοι εν αντιθέσει με τα συγχρηματοδοτούμενα), δίνονταν εύκολα, είχαν έντονο προεκλογικά χαρακτήρα και κατευθύνονταν πολλές φορές σε έργα βιτρίνας χωρίς αποτέλεσμα για τις τοπικές κοινωνίες.
Παράλληλα, είναι και εκείνοι οι πόροι που ως από μηχανής θεός μπορούν εύκολα να δώσουν λύσεις σε στριφνές καταστάσεις (π.χ. σε φυσικές καταστροφές) για τις τοπικές κοινωνίες, όταν δεν γίνεται κατάχρηση…
Εννοείται ότι τα λεφτά αυτά δεν φτάνουν για να μοχλεύσουν την οικονομία, καθώς επιδρούν μόνο μερικώς στις τοπικές κοινωνίες, αφού τα έργα που χρηματοδοτούν είναι μικρά και δεν είναι μόνο έργα, αλλά και αποζημιώσεις κ.λπ. Παλαιότερα, πριν από τη χρεοκοπία, οι εθνικοί πόροι του ΠΔΕ χρησιμοποιούνταν ακόμα και για να δίνονται επιδόματα παραγωγικότητας στο Δημόσιο, που είχαν απογειωθεί (με αστείες δικαιολογίες) τον καιρό πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, αλλά και μετά.
Ας ελπίσουμε ότι εκείνες οι εμπειρίες μάς έβαλαν μυαλό. Αποτέλεσμα, όμως, υπάρχει ακόμα και όταν μαζεύουμε ρώγες, υπό την προϋπόθεση να γίνεται σοβαρή διαχείριση και να μη τρώγονται τα λεφτά. Εκεί το χάνουμε ως Έλληνες.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
