Όταν τη δεκαετία του 1980 άρχισαν να εισρέουν στην Ελλάδα οι κοινοτικοί πόροι, η πρόκληση για τη «στενεμένη» οικονομικά ελληνική κοινωνία ήταν μεγάλη.
Οι πολιτικές δυνάμεις, με πρώτο το ΠΑΣΟΚ που ήταν κυβέρνηση, εκμεταλλεύτηκαν τη συγκυρία, αφενός για να αυξήσουν το εισόδημα χειμαζόμενων κοινωνικών ομάδων και αφετέρου να κάνουν μπετόν αρμέ την εκλογική τους βάση. Ξεκίνησε τότε το θάψιμο της παραγωγής πολλών προϊόντων, αλλά παράλληλα έπεφταν και οι επιδοτήσεις, που ανόρθωναν οικονομικά τους αγρότες, που αποκτούσαν περιουσιακά στοιχεία, εργαλεία για να καλλιεργούν τη γη και πολλά άλλα που βελτίωναν τη ζωή.
Εκείνες οι επιδοτήσεις, εκτός από ταφόπλακα του πρωτογενούς τομέα, αύξησαν την κατανάλωση, που λόγω έλλειψης παραγωγής αγαθών κατευθύνθηκε στις εισαγωγές. Η οικονομία σταδιακά βάλτωνε, ο πληθωρισμός αυξανόταν, τα επιτόκια ήταν στον Θεό, οι δημόσιοι μηχανισμοί εξαχρειώνονταν με την κομματικοποίηση και όλα έδειχναν ότι το αυτοκίνητο θα πέσει στον τοίχο.
Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις παρενέβαινε ο Θεός της Ελλάδος και κρατιόταν το πράγμα, στην αρχή με υποτιμήσεις του εθνικού νομίσματος (1985 με τον Α. Παπανδρέου) και στη συνέχεια με το όραμα ένταξης στο κοινό νόμισμα. Το τελευταίο υποτίθεται ότι θα έβαζε την πειθαρχία που δεν μπορούσαν να βάλουν οι Έλληνες πολιτικοί, αλλά και με αυτό τελικά πήγαμε στη χρεοκοπία, στα βρόχια της οποίας είμαστε ακόμα μπλεγμένοι.
Μετά το 2010 υποτίθεται ότι ξεκινήσαμε να αναδιαρθρώνουμε την οικονομία και το κράτος, με τους ίδιους κατά βάση ανθρώπους ως πολιτική τάξη που ήταν και πριν από τη χρεοκοπία, την οποία δεν απέτρεψαν. Και σήμερα, μετά από 15 χρόνια (και εισροές εκατοντάδων δισ.), βρισκόμαστε στην ίδια περίπου αφετηρία. Με τον πρωτογενή τομέα διαλυμένο, τη βιομηχανική παραγωγή και τη μεταποίηση καθηλωμένες, τη γραφειοκρατία πανίσχυρη και διαρκώς ψηφιακά ενισχυόμενη και τα επιδόματα να κυριαρχούν ως το μέσο ανακούφισης απέναντι σε φόρους, χαμηλά εισοδήματα και ανύπαρκτες προοπτικές.
Πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ έδειξαν ότι το γ’ τρίμηνο του 2025, το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών αυξήθηκε 1,9%, η κατανάλωση κατά 5%, ενώ η αποταμίευση μειώθηκε ξανά, κατά 3,1%. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα αναπτύσσεται στηριζόμενη στην κατανάλωση μέσω δανεικών, είτε με εκποίηση – πούλημα παγίων είτε με αποταμιεύσεις, που είναι κατά βάση τα έτοιμα. Κι αυτή η αύξηση των εισοδημάτων -εκτός από το ότι δεν καλύπτει τις ανάγκες- είναι θνησιγενής, καθώς δεν προέρχεται από παραγωγικές επενδύσεις, οι μόνες που μπορούν να διασφαλίσουν παραγωγικότητα και βιώσιμα εισοδήματα. Χωρίς επενδύσεις, μοιραία η όποια αύξηση των εισοδημάτων υπάρχει κατευθύνεται στις εισαγωγές, αυξάνοντας το έλλειμμα στο εξωτερικό ισοζύγιο. Και όσο αυτό αυξάνεται, ανάλογα αυξάνεται και το εξωτερικό χρέος το οποίο καλύπτεται από δανεισμό.
Τέλος του 2019 το έλλειμμα του τρεχουσών συναλλαγών ήταν στο 1,5%, για να πλησιάζει το 2025 να περάσει το 10%. Από 423 δισ. που ήταν το εξωτερικό χρέος στα τέλη του 2018, έφτασε πρόσφατα στα 584 δισ.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
