Εις υγείαν της ορθότητας

Από την έντυπη έκδοση 

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη
[email protected]

Πόσο πίνει ο Γιούνκερ, γιατί είναι ασταθής στο βάδισμα, πόσο καπνίζει, κι αν με κονιάκ τη μέρα του αρχίζει, πόσο άρρωστη είναι η Χίλαρι, ποιο είναι το οικογενειακό ιστορικό του ενός και πόσα παραπανίσια κιλά έχει ο Τραμπ, ποιος έχει δυσανεξίες στη ζάχαρη και στη γλουτένη, ποιος το ‘χει ρίξει στα βότανα και τα θαυματουργά, ποιος αθλείται. Η ειδησεογραφία και σε τέτοια μονοπάτια κινείται.

Μη λέμε τα αυτονόητα. Η υγεία είναι σημαντική για όλους και όταν επηρεάζει την άσκηση των καθηκόντων των πολιτικών το θέμα από ιδιωτικό γίνεται δημόσιο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Έρχεται πολυήμερο κύμα καύσωνα, από τη Βρετανία μέχρι τα Βαλκάνια

Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η απόκρυψη πληροφοριών που μπορεί να επηρεάσουν μία εκλογική διαδικασία ή η καχυποψία απέναντι στην εξουσία, που είναι κάτι υγιές.

Το θέμα δεν είναι καν οι αδυναμίες, αλλά η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας, που χρησιμοποιεί την ευεξία για να αναδείξει το ακατάλληλον του Γιούνκερ, του Χ, της Ψ σε θέση εξουσίας ή να αμφισβητήσει την αξιοπιστία και την ευθυκρισία του.

Αφήνω τα αμερικανικά και τον πυρετό του ιατρικού φακέλου, όπου η διαφάνεια έχει μια σχεδόν υπαρξιακή διάσταση κι ας μοιάζει με νοσηρή κατάσταση και στέκομαι στα ευρωπαϊκά.

Την ημέρα που ο πρόεδρος της Κομισιόν τόλμησε μόνο το μισό βήμα για την Ευρώπη, με την ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο, η συνέντευξη-πορτρέτο του στη Liberation αφορούσε κυρίως το αλκοόλ. Η αλήθεια είναι ότι ο δημοσιογράφος δεν θα μπορούσε παρά να ρωτήσει, βλέποντάς τον να τρώει μια σαλάτα, συνοδεία τεσσάρων ποτηριών σαμπάνιας, αλλά αυτό τον κάνει Τσόρτσιλ, που έπινε κρασί στο πρωινό του, ή Ρούζβελτ;

Άλλοι καιροί, άλλα δεδομένα, θα πουν αρκετοί. Άλλο το ορθόν πριν από την εποχή της εικόνας κι άλλο στον αιώνα του κανόνα. «Όποιος σπάει το κλίμα σοβαροφάνειας, αποκαλείται τρελός ή αλκοολικός», ξεσπά ο Γιούνκερ. Τρέλα είναι, αν το καλοσκεφτείς, η εξουσία. Κανένα ποτό δεν μεθάει τόσο όσο αυτή και καμιά θεραπεία δεν φαίνεται αρκετή.