H προεκλογική περίοδος που προηγείται των βουλευτικών εκλογών είθισται να ξεχωρίζει για το στοιχείο της υπερβολής. Ανεξάρτητα αν είναι επίσημη ή ανεπίσημη.
Φαίνεται πως φέτος το καλοκαίρι, στη χώρα μας βιώνουμε τη δεύτερη, την ανεπίσημη μορφή της προεκλογικής περιόδου, που όμως δεν στερείται σε τίποτα της πρώτης, από υπερβολικές τοποθετήσεις.
Στο υπουργείο Εργασίας έφτασαν μέχρι τις… Βρυξέλλες για να επιβεβαιώσουν το συγκεκριμένο απόφθεγμα. Μόλις την περασμένη Πέμπτη, πραγματοποιήθηκε εκεί ειδική εκδήλωση, για να αναδειχθεί η Κοινωνική Συμφωνία. Μια εκδήλωση που τίμησαν με την παρουσία τους, τόσο η υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, όσο και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης.
Προφανώς από μόνη της η Κοινωνική Συμφωνία αποτελεί κάτι το καινούργιο, το διαφορετικό και γιατί όχι, το αξιοσημείωτο. Μετά από 15 χρόνια ανομβρίας, κάθισαν στο ίδιο τραπέζι, εργοδότες και εργαζόμενοι, παρέα με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εργασίας. Συζήτησαν επί επτά μήνες και τον περασμένο Νοέμβριο συμφώνησαν σε μια κοινή περπατησιά: Οι συλλογικές διαπραγματεύσεις μπαίνουν σε νέα αφετηρία, ουσιαστικά εκκινούν από μηδενική βάση. Αν, μάλιστα, τα πρωτοβάθμια Σωματεία το επιλέξουν, βάζοντας ένα τριτοβάθμιο εντός συζήτησης (πχ ΓΣΕΕ), η όποια νέα Συλλογική Σύμβαση επεκτείνεται αυτόματα, στο σύνολο ενός κλάδου.
Η συγκεκριμένη Συμφωνία (που περιλαμβάνει και άρση της μετενέργειας, υπό όρους), βρίσκεται σε ισχύ εδώ και οκτώ μήνες. Έχουν ήδη υπογραφεί ορισμένες Συλλογικές Συμβάσεις, όπως είναι στην εστίαση, στα ζαχαρώδη και στους τεχνολόγους τροφίμων. Ειδικά στην εστίαση, εκτιμάται ότι η Σύμβαση αφορά πάνω από 400.000 εργαζόμενους. Μικρή λεπτομέρεια: Στον συγκεκριμένο κλάδο προέκυπταν και τα προηγούμενα χρόνια Συλλογικές Συμβάσεις. Η διαφορά είναι ότι φέτος η επέκταση της νέας έγινε αυτόματα. Δεν πρέπει να το υποτιμάμε. Απλώς δεν αποτελεί και κάποια ριζική τομή στις εργασιακές σχέσεις.
Την ίδια στιγμή, μαθαίνουμε ότι διεξάγονται συζητήσεις σε μια σειρά από κλάδους. Μόνο που νέες Συμβάσεις ακόμα δεν έχουμε. Σε κρίσιμους τομείς της βιομηχανίας, αλλά και στο εμπόριο, τον μεγαλύτερο «εργοδότη» της χώρας, νέες ΣΣΕ δεν έχουν προκύψει. Μακάρι να έρθουν άμεσα και να περιλαμβάνουν αμοιβαία επωφελείς όρους, όμως κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Μιλάμε για κλάδους που βρίσκονται χωρίς Σύμβαση μία 15αετία, χωρίς να αφήνουμε και τα ΜΜΕ, εκτός.
Η επικοινωνιακή αξιοποίηση της Κοινωνικής Συμφωνίας, προφανώς για προεκλογική φιέστα, πράγματι έχει τη δική της, ξεχωριστή αξία. Όμως, το συγκεκριμένο μοντέλο, θα κριθεί σε βάθος χρόνου. Μετά από οκτώ μήνες λειτουργίας, θα ανέμενε περισσότερα η αγορά. Φαίνεται πως η σχέση εμπιστοσύνης που πρέπει να υπάρξει ανάμεσα στα δύο μέρη (εργοδότες – εργαζόμενους), έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα από το 2010 και μετά.
Για να επανέλθουν στα προ του 2010 επίπεδα, ούτε συζήτηση. Η Κοινωνική Συμφωνία απέχει πάρα πολύ από τα δεδομένα που ίσχυαν τότε. Μόνο και μόνο ότι δεν συμπεριέλαβε τον καθορισμό του κατώτατου μισθού, που για 14 συνεχή έτη, αποτελεί προνόμιο της εκάστοτε κυβέρνησης, είναι αρκετό. Την εποχή «προ μνημονίων» καλό είναι να την ξεχάσουν οι συνδικαλιστές, εκπρόσωποι των εργαζομένων.
Όσο, όμως, περνούν οι μήνες, τόσο το αρχικό επικοινωνιακό πλεονέκτημα της Κοινωνικής Συμφωνίας θα χάνει την αξία του. Αν δεν έρθουν σύντομα, μαζικά, πολλές ΣΣΕ σε διάφορους κλάδους, με σημαντικές αυξήσεις στους μισθούς και με ξεκάθαρη βελτίωση στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της εργασίας (ωράρια, επιδόματα), η εικόνα θα θολώσει. Και δεν θα μπορούν οι Βρυξέλλες να σώσουν τα προσχήματα, ούτε για προεκλογικούς λόγους.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
