«Δεν υπάρχουν όρια στην δύναμή μου, δεν έχω πάρει αυτό το μάθημα», είπε ο Ντόναλντ Τραμπ σε συνέντευξη στο Axios στην ερώτηση για το εάν πήρε κάποιο μάθημα από τον πόλεμο στο Ιράν όσον αφορά τα όρια της δύναμής του.
Πέρα από το ότι αποκαλύπτει τον χαρακτήρα του ανδρός πρόκειται για φραστική υπεραναπλήρωση της αποτυχίας της υπερδύναμης που είναι και προσωπική του ήττα.
Το ερώτημα ποιος κέρδισε στον πόλεμο του Ιράν είναι δύσκολο. Εάν η νίκη και η ήττα μετριούνται με τον αριθμό των πυραύλων που έπεσαν και τις υλικές καταστροφές που προκάλεσαν τότε σαφώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι οι νικητές. Εάν όμως ο πόλεμος από τον ορισμό του είναι πράξη βίας προκειμένου να εξαναγκάσουμε τον αντίπαλο να εκτελέσει την βούλησή μας, και τα στρατιωτικά μέσα υπάγονται και υπηρετούν ανώτερους πολιτικούς σκοπούς, όπως δίδαξε ο Κλαούζεβιτς, τότε τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Διακηρυγμένος στόχος κατά την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων από την πλευρά των ΗΠΑ και του Ισραήλ ήταν να ανατραπεί το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν. Ανομολόγητος στόχος κυρίως του Ισραήλ ήταν να διαλυθεί και να διαμελιστεί η χώρα με την κοινωνική εξέγερση και έναν παρατεταμένο εμφύλιο των τριών εθνοτικών ομάδων που συμβιώνουν από αιώνες. Στόχος εφιαλτικός που δεν λάμβανε υπόψη του τις συνέπειες που θα είχε για το σύνολο των κρατών και των λαών της περιοχής καθώς θα προκαλούσε ευρύτερη και μακροχρόνια αποσταθεροποίηση.
Καθώς ο πόλεμος είναι κοντά στην λήξη του – μένουν πολλά να διευθετηθούν – ακόμη και με μία μετριοπαθή και κατά το δυνατόν αντικειμενική αποτίμηση είναι σαφές ότι οι βασικοί στόχοι των επιτιθέμενων δεν επιτεύχθηκαν. Ο λαός του Ιράν δεν υπέκυψε, το καθεστώς άντεξε τα πρώτα συντριπτικά πλήγματα, ανασυγκροτήθηκε και πέρασε στην αντεπίθεση, πλήττοντας το Ισραήλ και τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή. Αξιοποίησε τον έλεγχο στα στενά του Ορμούζ και καθώς τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου άρχιζαν να εξαντλούνται έφερε την διεθνή οικονομία μπροστά στον κίνδυνο να προκληθεί ένα παγκόσμιο πετρελαϊκό σοκ, όπως παραδέχθηκε και ο Τραμπ ως εξήγηση για την Συμφωνία που είναι μακριά από τους αρχικούς του στόχους – όπως επίσης αναγνώρισε.
Φυσικά επιβεβαιώθηκε η προαιώνια αρχή ότι ένας λαός πάντα συσπειρώνεται γύρω από την ηγεσία του όταν δέχεται εξωτερική επίθεση. Μία ακόμη διάσταση είναι ότι ενώ το Ιράν κατά την έναρξη του πολέμου ήταν ένα αποκλεισμένο κράτος μετά από δεκαετίες κυρώσεων και περιορισμών, με την Συμφωνία συζητιέται ακόμη και η εισροή κεφαλαίων για την ανασυγκρότηση του, η άρση περιορισμών και συνολικά η επιστροφή του στην παγκόσμια οικονομία.
Η εξέλιξη του πολέμου δείχνει ότι ακόμη και ένας λιγότερο ισχυρός και αμυνόμενος μπορεί να πετύχει την αποτροπή εάν διαθέτει στρατηγικό σχέδιο και προετοιμασία και κυρίως εάν είναι αποφασισμένος να υποστεί το κόστος και τις θυσίες μέσα σε πνεύμα αγώνα και λαϊκής ενότητας. Στο Ιράν προετοιμάζονταν δεκαετίες γι αυτόν τον πόλεμο και είχαν διαμορφώσει στρατηγικό σχέδιο αποτροπής.
Αντίθετα με ότι κατάλαβε ή θέλει να παραδεχθεί ο Ντόναλντ Τραμπ και το κατεστημένο των ΗΠΑ, υπάρχει όριο στην δύναμη του επιτιθέμενου που θέτουν οι αντικειμενικοί παράγοντες, όπως π χ η γεωγραφία, οι κοινωνικοί παράγοντες, όπως η απροθυμία των δυτικών κοινωνιών να γίνουν κρέας για τα κανόνια αλλά και οι διεθνείς συσχετισμοί δύναμης. Την σκυτάλη τώρα θα πάρει ο θηριώδης προπαγανδιστικός μηχανισμός της συλλογικής Δύσης για να κερδίσει στις οθόνες αυτό που δεν πέτυχε με τα στρατιωτικά μέσα. Αλλά και εδώ ενίοτε τα γεγονότα αποδεικνύονται πεισματάρικα.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
