Πάλι θα γκρινιάξω. Αφορμή για το άρθρο αυτό αποτέλεσε η, σε εμένα τουλάχιστον, αλγεινή εικόνα που μου προξένησαν τα άδεια υπουργικά έδρανα της Βουλής κατά τη χθεσινή ομιλία του Προκαθήμενου της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας.
Αν στο βήμα ήταν ο Πάπας ή ο Τραμπ, είμαι σίγουρος ότι μέχρι και τα παιδιά τους θα έφερναν. Όλοι είχαν προγραμματισμένες συναντήσεις και δεν μπορούσαν να παραστούν; Ή θεωρούν ότι λόγω της απλότητάς του ο Πατριάρχης είναι «εύκολος» και «θα πάμε για τις selfie στο Φανάρι»; Είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια είχε να μιλήσει στην Ολομέλεια της Βουλής. Τελικά για όλα χρειάζεται «οπλονόμος»;
Παρ’ όλα αυτά, ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του, «διακηρύσσοντας ότι η τιμή αυτή διαβαίνει επί τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης».
Ας διαβάσουμε τι σημαντικό έχασαν οι πολυάσχολοι εκπρόσωποί μας.
Ανοίγοντας την ομιλία του, υπογράμμισε τη σημασία του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και πολιτισμού.
«Θαυμάζομεν τό ἀρχαῖον Ἑλληνικόν πνεῦμα, τό ὁποῖον ἐδώρισεν εἰς τήν ἀνθρωπότητα τήν ἐλευθερίαν καί τήν δημοκρατίαν, τόν «λόγον» ὡς διάλογον, τήν ἐπιστήμην, τήν παιδείαν καί τόν ἀνθρωπισμόν, τάς βάσεις δηλαδή τοῦ πολιτισμοῦ. Καί χαίρομεν ὅταν ἀκούωμεν, καί δή ἀπό ξένους, ὅτι ἡ ἐμφάνισις τοῦ φιλοσοφικοῦ στοχασμοῦ εἰς τήν Ἀρχαίαν Ἑλλάδα εἶναι διά τόν πολιτισμόν ὅ,τι ἡ Μεγάλη Ἔκρηξις διά τήν γέννησιν τοῦ σύμπαντος. Συγκλονισμόν αἰσθανόμεθα καί ἀπέναντι εἰς τήν χαρακτηρισθεῖσαν ὡς «θαῦμα», σύζευξιν ἑλληνικοῦ καί χριστιανικοῦ πνεύματος. Ὅ,τι ὑψηλότερον καί πολυτιμότερον εἶχεν ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικός πολιτισμός ἐνεσωματώθη εἰς τόν κορμόν τῆς Θεολογίας καί τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας».
Η χθεσινή ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη Βουλή των Ελλήνων αποτέλεσε ιστορική στιγμή. Δεν ήταν απλώς μια τελετουργική παρουσία, αλλά μια βαθιά υπενθύμιση για το ποιοι είμαστε και ποια ευθύνη κουβαλάμε ως λαός με ρίζες πνευματικές, πολιτισμικές και πανανθρώπινες. Ο Παναγιώτατος έπλεξε το εγκώμιο του ελληνικού πνεύματος, το οποίο χάρισε στην ανθρωπότητα τον λόγο, τη δημοκρατία και την έννοια του ανθρώπου ως προσώπου – όχι ως εργαλείου ή αριθμού. Μίλησε για την ανάγκη ειρήνης, όχι ως ευσεβή πόθο, αλλά ως αγώνα καθημερινό, καρπό γενναιότητας, δικαιοσύνης και αυτοθυσίας. Τόνισε πως η Realpolitik έχει καταπιεί το διεθνές δίκαιο, πως ο κόσμος κυβερνάται από ισορροπίες ισχύος, όχι αξιών. Και κάλεσε σε επιστροφή σε ένα κοινό θεμέλιο οικουμενικών αξιών – εκεί όπου η πίστη, η ελευθερία, η αλληλεγγύη και ο σεβασμός της δημιουργίας συναντιούνται. Για τον Βαρθολομαίο, η οικολογία δεν είναι απλώς θέμα περιβάλλοντος· είναι ζήτημα ηθικής, κοινωνικής συνείδησης και ανθρωπιάς. Όπως είπε, δεν υπάρχει μέλλον χωρίς στροφή προς μια «οικολογική οικονομία» που θα υπηρετεί τον άνθρωπο, όχι το κέρδος. Διαφορετικά θα επικρατήσει η «οικο-ανομία».
Παρέδωσε και μάθημα Αρχών Οικονομίας: “Ἡ οἰκονομική δραστηριότης, ἡ ὁποία δέν σέβεται τόν οἶκον τῆς ζωῆς, τό φυσικόν περιβάλλον, δέν εἶναι «οἰκονομία», ἀλλά «οἰκο-ἀνομία». Δἐν ἔχομεν μέλλον χωρίς τήν ὁλικήν στροφήν πρός μίαν «οἰκολογικήν οἰκονομίαν». Ἡ οἰκονομική ζωή καί οἱ κοινωνικοί ἀγῶνες ὀφείλουν νά ὑπηρετοῦν τόν ἄνθρωπον καί τά ζωτικάς ἀνάγκας του καί τήν ἀκεραιότητα τῆς δημιουργίας, στόχους, οἱ ὁποῖοι δύνανται νά ἐπιτευχθοῦν μόνον εἰς περιβάλλον εἰρήνης καί σεβασμοῦ τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου”.
Η παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Προέδρου της Βουλής προσέδωσε το κύρος που αρμόζει, αλλά η μερική εκπροσώπηση της εκτελεστικής εξουσίας άφησε σκιά πάνω σε μια στιγμή που θα έπρεπε να μας ενώνει ως κράτος και ως έθνος. Ο Πατριάρχης δεν μίλησε μόνο προς τους πιστούς. Μίλησε προς όλους — πολιτικούς, πολίτες, εκπαιδευτικούς, νέους. Μίλησε για μια ηθική της ευθύνης, όχι μόνο ενώπιον του Θεού αλλά και ενώπιον της Ιστορίας. Μίλησε για την ειρήνη των θρησκειών ως προϋπόθεση για την παγκόσμια ειρήνη.
«Ἡμεῖς προσωπικῶς, ἐν ἀκλονήτῳ πεποιθήσει ὅτι ἡ εἰρήνη τῶν λαῶν καί τῶν πολιτισμῶν εἶναι ἀνέφικτος ἄνευ τῆς εἰρήνης μεταξύ τῶν θρησκειῶν καί τῆς εὐρυτέρας συμβολῆς των εἰς τόν παγκόσμιον ἀγῶνα διά τήν εἰρήνην, ἐπαινοῦμεν καί στηρίζομεν πᾶσαν εἰλικρινῆ εἰρηνευτικήν πρωτοβουλίαν, ἀγωνιζόμεθα δέ ἀδιαλείπτως διά τήν διαθρησκειακήν συνεργασίαν καί τήν ἀνάδειξιν καί τήν ἄσκησιν τοῦ εἰρηνοποιητικοῦ ρόλου τῶν θρησκειῶν. Θεωροῦμεν τόν φονταμενταλισμόν ἔκπτωσιν τοῦ θρησκευτικοῦ βιώματος καί οὐδόλως ἕν συμφυές μέ τήν πίστιν φαινόμενον. Ἡ γνησία πίστις εἶναι ὁ αὐστηρότερος κριτής τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ καί τῆς μισαλλοδοξίας».
Μίλησε για την θρησκευτική ελευθερία ως βασικό κριτήριο ύπαρξης του κράτους-δικαίου.
«Ἡ θρησκευτική ἐλευθερία κατέχει ἄλλωστε προέχουσαν θέσιν εἰς τόν κατάλογον τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ὁ σεβασμός της εἶναι βασικόν κριτήριον διά τόν χαρακτηρισμόν ἑνός κράτους ὡς κράτους δικαίου».
Η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη ήταν βαθιά φιλοσοφική με μηνύματα για την πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία, τη δικαιοσύνη και ότι ο άνθρωπος θα σωθεί έχοντας σα πυξίδα την αλληλεγγύη για ένα βιώσιμο μέλλον.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
