Επικαλούμενος τον Αθηναίο Σόλωνα και δη το απόφθεγμα εκείνου, «μηδένα προ του τέλους μακάριζε», ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος έσωσε τη ζωή του το 550 π.Χ.
Και μπορεί την περίοδο 2021 έως 2027 η Ελλάδα να είχε και να έχει στη διάθεσή της 127 δισ. ευρώ, αλλά η παραγωγικότητα είναι στο 54% της Ε.Ε. κολλημένη πολλά χρόνια τώρα. Στην έκθεση για τη νομισματική πολιτική της Τράπεζας της Ελλάδος, ο διοικητής Γ. Στουρνάρας προτάσσει την ανάκαμψή της ως τη μεγάλη πρόκληση για το μέλλον… Περίπου 76,5 δισ. ήρθαν από τα λεφτόδεντρα των κοινοτικών ταμείων, 26,2 δισ. από το τρέχον ΕΣΠΑ, 17 δισ. από την ΚΑΠ, 17,8 δισ. επιχορηγήσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF), 12,7 δισ. δάνεια μέσω του RRF, 800 εκατ. από το REPowerEU (αφορά ενέργεια), 2 δισ. από προγράμματα όπως το Horizon Europe και το Erasmus+. Επίσης, λόγω της πανδημίας, επετράπη ο δανεισμός ύψους 50,5 δισ. για να στηριχθεί η οικονομία. Αυτά κάνουν 127 δισ. και μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος: πού πήγαν τελικά και γιατί δεν αυξήσαμε την παραγωγικότητα;
Μια απάντηση δίνει το βιβλίο του πρώην τραπεζίτη Μιχ. Σάλλα που στις αιτίες της κακοδαιμονίας της χώρας περιλαμβάνει: τη χαμηλή παραγωγική βάση, τη μικρή ανταγωνιστικότητα, το πελατειακό κράτος, τους δημοσιονομικούς εκτροχιασμούς και, τέλος, τις κυβερνητικές αστοχίες. που μαρτυρούν την ύπαρξη ατελών θεσμών εξαρτημένων από την κεντρική εξουσία. Περίπλοκο το μωσαϊκό των ευθυνών και ενδεχομένως άνευ νοήματος το να λέμε φταίει ο ένας ή ό άλλος, καθώς στο διά ταύτα δεν προχωράει κανένας επόμενος κυβερνήτης. Και μένουν αμανάτι τα ορόσημα και τα σχεδιαγράμματα που εν όψει των εκλογών ισοπεδώνονται από υποσχέσεις για θαύματα με μαγικό ραβδί…
Με τόσα λεφτά που πέρασαν από τα χέρια μας και ακόμα περνάνε, είναι άξιο απορίας πώς δεν καταφέραμε να αλλάξουμε το οικονομικό μοντέλο. Η κατανάλωση έχει τα πρωτεία στο ΑΕΠ, όπου συμμετέχουν και οι εξοπλιστικές δαπάνες. Και μιλάμε για κατανάλωση που συντηρείται από τους εισρέοντες πόρους, που αν κοπούν πάμε χαμένοι… Η χαμηλή παραγωγικότητα της χώρας είναι αποτέλεσμα του ότι βάλαμε όλα τα αυγά μας στο καλάθι του τουρισμού, ο οποίος έχει σχεδόν 4 φορές χαμηλότερη ανταγωνιστικότητα από τη βιομηχανία που σημαίνει παραγωγή. Η χαμηλή παραγωγικότητα οδηγεί σε χαμηλούς μισθούς που μην κοροϊδεύουμε τον κόσμο ότι θα αυξηθούν αν δεν αλλάξουμε πλευρό. Με τον αυτόματο πιλότο να μας οδηγεί και με ένα χαώδες παραγωγικό κενό -που δεν ψιμυθιώνεται -, οι απολαβές θα είναι χαμηλές, ενώ υψηλές θα είναι οι εισφορές που καταβάλλουν εργοδότες και εργαζόμενοι.
Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια, που για να αντιστραφεί θέλει κίνητρα για επενδύσεις, θέλει τρέξιμο από τους κυβερνητικούς και σοβαρούς σχεδιασμούς για να αντιμετωπιστούν κάποτε τα αντικίνητρα. Αυτό με την αργή δικαιοσύνη έχει γίνει ανέκδοτο… που θα το λέμε για πολλά χρόνια.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
