«Δύο τρόποι υπάρχουν για την επίλυση των τραγωδιών: ο σαιξπηρικός και ο τσεχωφικός. Στο τέλος μιας σαιξπηρικής τραγωδίας η σκηνή είναι σπαρμένη με πτώματα και ίσως να αιωρείται κάπου ψηλά το φάσμα της δικαιοσύνης.
Στην τσεχωφική τραγωδία, απ’ την άλλη, ο επίλογος βρίσκει όλους τους ήρωες ψυχικά ράκη, δυστυχείς, πικραμένους, αποκαρδιωμένους, αλλά, πάντως, ζωντανούς».
Ο Ισραηλινός λογοτέχνης Άμος Οζ προτιμούσε την τσεχωφική λύση για την ισραηλινο-παλαιστινιακή τραγωδία. Ο Άμος Οζ δεν μένει από το 2018 εδώ. Ούτε ο Τσέχωφ, ούτε ο Σαίξπηρ με την απονομή κάποιου είδους δικαιοσύνης, είναι πλέον οδηγός. Mόνο ο Σαίξπηρ της κτηνωδίας και ο χρόνος. Είσοδος σε μια μαύρη τρύπα, έξοδος από μια άλλη, κάπου αλλού. Σε προγενέστερο χρόνο από την είσοδο, στο παρελθόν αντί για το μέλλον.
Ο πόλεμος έχει οδηγήσει τη Γάζα πίσω στη δεκαετία του 1950, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών.
Η Τσιτόσε Νογκούτσι του UNDP λέει ότι η οικονομία των παλαιστινιακών εδαφών -της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης- είναι τώρα 35% μικρότερη από ό,τι πριν από έναν χρόνο, πριν από τον «κατακλυσμό του Αλ-Άκσα», στον οποίο απάντησε το Ισραήλ με «Σιδερένια Ξίφη».
Στη σιδερένια φτώχεια έχει πιαστεί σχεδόν το 100% του πληθυσμού στη Γάζα, υπολογίζει ο ΟΗΕ.
Οι κρατούμενοι, τα ορφανά, οι ψυχικά τραυματισμένοι, οι εκτοπισμένοι, δεν θα ξαναγίνουν αυτό που ήταν. Οι νεκροί σίγουρα όχι. 40 παιδιά εκτιμά η Unicef ότι σκοτώνονται καθημερινά εκεί.
Ο καθένας μπορεί να έχει τις δικές του απόψεις, για την επόμενη μέρα, για την επιστροφή των ομήρων, για την πραγματική διπλωματία, για ένα γραμμάτιο παλιό, που δεν θα εξοφληθεί.
Ο καθένας μπορεί να έχει τις δικές του απόψεις, αλλά όχι τα δικά του γεγονότα. Τρέφω ακόμη ελπίδες για τη διεθνή κοινότητα. Λόγω έλλειψης άλλης επιλογής.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
