Η Lily Vittayarukskul ως παιδί οικογένειας μεταναστών πρώτης γενιάς μεγάλωσε γνωρίζοντας τη σημασία του χρήματος και έχοντας ένα όνειρο, να γίνει μηχανικός στον τομέα της αεροδιαστημικής.
Στα 11 συμμετείχε σε διαγωνισμό της NASA και τον κέρδισε. Αργότερα, ως έφηβη, έκανε επίσης πρακτική άσκηση στη NASA.
Όταν όμως ήταν 16 χρονών η θεία της διαγνώστηκε με καρκίνο.
Η ασθένειά της άλλαξε την πορεία ολόκληρης της οικογένειάς της. Και της ίδιας.
Σήμερα η Vittayarukskul είναι 30 ετών και δεν κατασκευάζει πυραύλους, όπως ονειρευόταν.
Η περιπέτεια της υγείας της θείας της την ενέπνευσε να στραφεί προς άλλες κατευθύνσεις: να δημιουργήσει μία εταιρεία που βοηθάει οικογένειες να προετοιμαστούν για τις οικονομικές επιπτώσεις της μακροχρόνιας φροντίδας ενός μέλους της.
Το αποτέλεσμα; Η Waterlily, την οποία συνίδρυσε και σήμερα διοικεί από την θέση της διευθύνουσας συμβούλου.
Η Waterlily
Στην ουσία πρόκειται για μια πλατφόρμα σχεδιασμού μακροχρόνιας φροντίδας που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη και βοηθά τους χρήστες να εκτιμήσουν πότε ενδέχεται να χρειαστούν μακροχρόνια φροντίδα, ποιο θα μπορούσε να είναι το κόστος της και πώς να την καλύψουν οικονομικά, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της υγείας, τα οικονομικά τους και την οικογενειακή τους κατάσταση.
Η πλατφόρμα παρέχει εξατομικευμένες προβλέψεις και στρατηγικές χρηματοδότησης —συμπεριλαμβανομένων ασφαλιστικών λύσεων, αποταμιεύσεων και σχεδίων παροχής φροντίδας— ώστε να βοηθήσει τις οικογένειες να προετοιμαστούν για τις οικονομικές και πρακτικές προκλήσεις της τρίτης ηλικίας.
Από την έναρξη της λειτουργίας της, η εταιρεία έχει αντλήσει κεφάλαια ύψους 9,2 εκατ. δολαρίων.
Από την απώλεια στην Waterlily
Μιλώντας στο Business Insider για την πορεία της, η Vittayarukskul στάθηκε ιδιαίτερα στην περίοδο της μάχης που έδωσε η θεία της, που αποδείχθηκε άλλωστε καταλυτικής σημασίας και για την ίδια.
«Η θεία μου δεν μιλούσε καλά αγγλικά, γι’ αυτό η μητέρα μου έκανε τη διερμηνεία στα ραντεβού με τον γιατρό. Η οικογένειά μου συνειδητοποίησε γρήγορα ότι υπήρχαν έξοδα που δεν είχαμε προβλέψει. Καταλάβαμε επίσης ότι η φροντίδα ενός ατόμου με σοβαρή ασθένεια ξεπερνούσε κατά πολύ τα ιατρικά ραντεβού», ανέφερε σημειώνοντας ότι αυτό που θυμάται κυρίως από εκείνη την περίοδο δεν είναι η ίδια η διάγνωση ή οι σχετικές συζητήσεις αλλά η σιωπή.
«Όλοι στην οικογένειά μου ήταν εξαντλημένοι, τρέχοντας από τη δουλειά στα ιατρικά ραντεβού και στις υποχρεώσεις για την φροντίδα της, χωρίς ποτέ να κάνουν μια παύση και να συζητήσουν τι συνέβαινε. Λειτουργούσαμε όλοι στον αυτόματο πιλότο, επειδή απλώς υπήρχαν πάρα πολλά να γίνουν», εξήγησε.
«Η μητέρα μου ανέλαβε τη βασική φροντίδα της θείας μου. Οι υπόλοιποι δουλεύαμε στο εργοστάσιο που διατηρούσαμε όποτε μπορούσαμε. Πήγαινα στο εργοστάσιο των γονιών μου μετά το σχολείο και συχνά έμενα εκεί μέχρι τις 10 ή τις 11 το βράδυ προτού επιστρέψω στο σπίτι», συνέχισε τονίζοντας ότι συνειδητοποίησε το πραγματικό κόστος της κατάστασης πολύ αργότερα.
«Οι οικογενειακές μας σχέσεις είχαν διαταραχθεί. Από οικονομική άποψη, δεν μας είχε απομείνει σχεδόν τίποτα. Υπήρχαν αλληλοκατηγορίες, ένταση και απομόνωση, καταστάσεις που παρέμειναν για πολύ καιρό μετά τον θάνατο της θείας μου», συμπλήρωσε.
Η ασθένεια και η απώλεια τη σημάδεψαν. Μετά τον θάνατο της θείας της, άρχισε να απομακρύνεται από την αεροδιαστημική και να αναρωτιέται γιατί οικογένειες σαν τη δική της έπρεπε να διαχειριστούν μία από τις πιο δύσκολες στιγμές τους με τόσο ελάχιστη υποστήριξη.
«Μεγαλώνοντας σε οικογένεια μεταναστών πρώτης γενιάς, είχα πάντα κατανοήσει τη σημασία του χρήματος. Οι γονείς μου εργάζονταν σκληρά, ωστόσο έμαθα από νωρίς ότι η σκληρή δουλειά από μόνη της δεν εγγυάται την οικονομική ασφάλεια. Πρέπει να δημιουργείς οικονομική αξία. Αυτό το μάθημα καθόρισε σχεδόν κάθε απόφαση που πήρα έκτοτε», ανέφερε χαρακτηριστικά εξηγώντας πως αν και εξακολουθούσα να αγαπάει τη μηχανική και την κατασκευή πραγμάτων, συνειδητοποίησε ότι μπορούσα να αξιοποιήσει αυτές τις δεξιότητες σε έναν τομέα που ικανοποιούσε μια πολύ πιο προσωπική ανάγκη.
Για σχεδόν μια δεκαετία ασχολήθηκε με τους τομείς προϊόντος και μηχανικής σε εταιρείες αρχικού σταδίου, ενώ παράλληλα μάθαινε όσα περισσότερα μπορούσε για την υγειονομική περίθαλψη, τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και τους πληθυσμούς που δεν καλύπτονται επαρκώς από τις διαθέσιμες υπηρεσίες.
«Ήθελα να κατανοήσω γιατί ο σχεδιασμός για τη γήρανση και τη μακροχρόνια φροντίδα ήταν τόσο κατακερματισμένος», εξήγησε. «Κανείς δεν φαινόταν να επιλύει το πρόβλημα με τον τρόπο που θεωρούσα εγώ ότι έπρεπε να επιλυθεί. Γι’ αυτόν τον λόγο συνίδρυσα τη Waterlily», δήλωσε σημειώνοντας ότι η δουλειά αυτή ήταν πολύ πιο δύσκολη και πολύπλοκη απ’ ό,τι φανταζόταν.
Παράλληλα, ανακάλυψε κάτι. «Αφού μίλησα με χιλιάδες οικογένειες, ένα πράγμα μου προκάλεσε έκπληξη. Νόμιζα ότι η εμπειρία της δικής μου οικογένειας ήταν ασυνήθιστα οδυνηρή. Αντ’ αυτού, διαπίστωσα ότι πολλές οικογένειες που έρχονται αντιμέτωπες με σοβαρές ανάγκες μακροχρόνιας φροντίδας βιώνουν οικονομική πίεση και διάλυση των σχέσεών τους. Οι λεπτομέρειες διαφέρουν, αλλά το συναισθηματικό κόστος παρουσιάζει συχνά εντυπωσιακές ομοιότητες», όπως είπε.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
