Υπάρχουν ταινίες που προβάλλονται, υπάρχουν και ταινίες που επιβάλλονται. “Η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ” ξεκινά με το πραγματικό τηλεφώνημα ενός εξάχρονου κοριτσιού, εγκλωβισμένου μέσα σε ένα αυτοκίνητο γεμάτο νεκρούς συγγενείς, στη Γάζα.
Όλη η δράση λαμβάνει χώρα σε ένα γραφείο της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου όπου διασώστες (ερμηνευμένοι από ηθοποιούς) προσπαθούν να εντοπίσουν την προέλευση της κλήσης και να στείλουν βοήθεια. Κι όμως, παρότι η εικόνα παραμένει λιτή, το ηχητικό υλικό – το τηλεφώνημα – γίνεται η μαγιά για ένα συγκλονιστικό δράμα, μια ταινία που προοδευτικά μετατρέπεται σε μια πραγματική δοκιμασία. Η αναμονή, οι διαρκείς προσπάθειες των διασωστών, η καθυστέρηση της άδειας προσέγγισης, και το τελικό, αναπόδραστο τέλος, συνθέτουν ένα χρονικό όπου η οδύνη καταγράφεται περισσότερο με παύσεις παρά με με εικόνες. Ταυτόχρονα όμως, έχουμε να κάνουμε και με ένα δοκίμιο πάνω στη μνήμη και την ευθύνη της Τέχνης. Η ταινία αυτή δεν επιθυμεί να μας σοκάρει δια της ωμότητας μα περισσότερο, να μας αναγκάσει να έρθουμε αντιμέτωποι με τη φωνή ενός παιδιού που δεν ακούγεται πια – κάτι πιο “ωμό” από οποιαδήποτε εικόνα. Γιατί ναι, ως θεατές είμαστε, κατά κάποιο τρόπο “παθητικά” όντα, η σχέση μας με την πραγματικότητα όμως δεν μπορεί να είναι παθητική. Σίγουρα όχι μετά από μια ταινία σαν κι αυτή.
Ωραία ταινία είναι και το “Για τον Κρίστι” του Μπρένταν Κάντι όπου ένας 17χρονος αναγκάζεται να μετακομίσει από το σπίτι της ανάδοχης οικογένειας στην οποία έμενε ως τώρα. Αναγκάζεται λοιπόν να μείνει με τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του σε μια εργατική συνοικία όμως δε σταματά να αναζητά όχι μόνο στέγη αλλά και οικογένεια, ρίζες, μια δεύτερη ευκαιρία. “Κitchen-sink drama” το έλεγαν οι Βρετανοί, κοινωνικός ρεαλισμός με άλλα λόγια, που εστιάζει στις ζωές αντιηρώων της εργατικής τάξης, στις γκρίζες καθημερινές συνθήκες, με ωμή ειλικρίνεια και απογυμνωμένη αλήθεια. Φιλμ “μικρό” αλλά αληθινό.
Στη “Σιωπηλή αγάπη” της Εύα Λιμπερτάδ, μια γυναίκα κωφή, μένει έγκυος και μαζί με τον ακούοντα σύντροφό της αντιμετωπίζουν το “άγνωστο” θαύμα ενός παιδιού που θα δοκιμάσει τις μεταξύ τους ισορροπίες καθώς προσπαθούν να “υψώσουν” μια οικογένεια μέσα σε μία κοινωνία που δεν είναι σχεδιασμένη για ανθρώπους σαν την ηρωίδα μας. Εδώ η διαφορετικότητα δεν αποτελεί τον σεναριακό πυρήνα του δράματος, αλλά ένα ακόμα στοιχείο ταυτότητας, θα χρειαζόταν όμως ενδεχομένως και μια πιο τολμηρή σκηνοθετική προσέγγιση. Είναι πολύ λεπτή η γραμμή που χωρίζει το απέριττο από το αδιάφορο.
Απόλαυσα πάντως την “Απόδραση στη Νορμανδία” του Όλιβερ Πάρκερ, με Μάικλ Κέιν και Γκλέντα Τζάκσον όπου ηλικιωμένος βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δραπετεύει από γηροκομείο για να ταξιδέψει μυστικά στη Νορμανδία και να τιμήσει τα 70 χρόνια από τη μάχη της Απόβασης. Τον συνοδεύει, σχεδόν πνευματικά, η γυναίκα του, (η Τζάκσον στην τελευταία της ερμηνεία) σε μια συγκινητική ελεγειακή ωδή σε όσους “έγραψαν ιστορία” αλλά ζουν την καθημερινότητα μας. Ίσως και να μην έχει την πολυπλοκότητα μιας σοβαρής βιογραφίας, αλλά δεν χρειάζεται. Η δύναμή αυτό του τρυφερού φιλμ βρίσκεται στην απλότητά του.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
