Το όνειρο μιας ζωής κράτησε… δεκαπέντε λεπτά. Και μετά έπεσε στο έδαφος. Η Αμερικανίδα σκιέρ Breezy Johnson μόλις είχε στεφθεί χρυσή Ολυμπιονίκης στην κατάβαση στην Κορτίνα ντ’ Αμπέτσο.
Πηδά από τη χαρά της, αγκαλιάζει την επιτυχία της – και τότε συμβαίνει το αδιανόητο: ο χρυσός δίσκος αποκολλάται από την κορδέλα και μένει στο χέρι της σε δύο κομμάτια.
«Δεν ξέρω αν οι Ιταλοί φημίζονται για τη μηχανική τους», σχολίασε σκωπτικά, σε μια χώρα που έχει συνδέσει το όνομά της με τη Ferrari και τη Fiat.
Το περιστατικό, όμως, δεν ήταν μεμονωμένο.
Το πρόβλημα δεν είναι… χρυσό
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Wall Street Journal, lίγες μόλις ημέρες μετά την έναρξη των Αγώνων, ολοένα και περισσότεροι αθλητές διαπιστώνουν ότι τα μετάλλια δεν αντέχουν ούτε τους πανηγυρισμούς.
Η Αμερικανίδα πατινέρ Alysa Liu, μετά τη νίκη των ΗΠΑ στο ομαδικό καλλιτεχνικού πατινάζ, ανέβασε βίντεο στα social media κρατώντας στο ένα χέρι το χρυσό μετάλλιο και στο άλλο την κορδέλα, γράφοντας με χιούμορ: «Το μετάλλιό μου δεν χρειάζεται κορδέλα».
Ο Βούλγαρος snowboarder Tervel Zamfirov, λίγο μετά την κατάκτηση του χάλκινου στο παράλληλο γιγαντιαίο σλάλομ, είδε το μετάλλιό του να αποκολλάται ενώ έτρεχε. Κατάφερε να το ξανακουμπώσει.
Η Σουηδή σκιέρ Ebba Andersson δεν στάθηκε τόσο τυχερή: σύμφωνα με σουηδικά ΜΜΕ, το ασημένιο μετάλλιό της έπεσε στο χιόνι και χάθηκε προσωρινά, ενώ το κούμπωμα που το συγκρατούσε δεν βρέθηκε ποτέ.
Ακόμη και η γερμανική ομάδα διάθλου κατέγραψε σε βίντεο τη στιγμή που το χάλκινο μετάλλιο του Justus Strelow αποκολλήθηκε εν μέσω πανηγυρισμών.
Το ερώτημα διατυπώθηκε δημόσια και με κεφαλαία γράμματα στα social media: «Τι συμβαίνει με αυτά τα μετάλλια;»
Έρευνα «με τη μέγιστη προσοχή»
Οι διοργανωτές έσπευσαν να περιορίσουν τη ζημιά. Ο επικεφαλής επιχειρησιακής λειτουργίας των Αγώνων, Andrea Francisi, διαβεβαίωσε ότι το θέμα ερευνάται «με τη μέγιστη προσοχή», τονίζοντας ότι η απονομή μεταλλίου αποτελεί «μία από τις σημαντικότερες στιγμές στη ζωή ενός αθλητή».
Η οργανωτική επιτροπή ανακοίνωσε ότι έχει εντοπιστεί λύση και κάλεσε όσους αντιμετωπίζουν πρόβλημα να επιστρέψουν τα μετάλλιά τους για άμεση επισκευή.
Τα μετάλλια έχουν κατασκευαστεί από το κρατικό ιταλικό νομισματοκοπείο IPZS, με ανακυκλωμένα υλικά από την ίδια την παραγωγική διαδικασία. Έχουν διάμετρο λίγο πάνω από 7,5 εκατοστά, πάχος μικρότερο από 1,3 εκατοστά και βάρος που ξεπερνά τα 450 γραμμάρια στην περίπτωση του χρυσού.
Στα χαρτιά, πρόκειται για κομψά και βιώσιμα τρόπαια. Στην πράξη, όμως, δείχνουν να υποκύπτουν στην ένταση της στιγμής.
Δεν είναι η πρώτη φορά
Το πρόβλημα φέρνει μνήμες από το Παρίσι 2024, όταν περισσότερα από 200 μετάλλια επεστράφησαν για αντικατάσταση λόγω φθοράς. Η Αμερικανίδα ποδοσφαιρίστρια Lynn Biyendolo είχε περιγράψει το δικό της μετάλλιο ως «το πιο ακριβό σουβέρ στον κόσμο», αφού έπεσε και απέκτησε εμφανές βαθούλωμα.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά αυτή τη φορά από την πρώτη κιόλας εβδομάδα.
Το βάρος της στιγμής
«Ένα Ολυμπιακό μετάλλιο δεν είναι απλώς ένα κομμάτι μέταλλο», είχε δηλώσει στην παρουσίασή τους η Ιταλίδα ρυθμική γυμνάστρια Alessia Maurelli.
Και πράγματι, δεν είναι. Είναι χρόνια θυσιών, ατελείωτες ώρες προπόνησης, ένας εθνικός ύμνος που ακούγεται με δάκρυα στα μάτια.
Ίσως γι’ αυτό το πλήγμα να είναι περισσότερο συμβολικό παρά τεχνικό. Γιατί όταν το μετάλλιο πέφτει, δεν πέφτει απλώς ένα αντικείμενο. Πέφτει η τελειότητα που υπόσχεται η Ολυμπιακή σκηνή.
Και οι αθλητές, από τους δρόμους του Μιλάνου μέχρι τις κορυφές των Δολομιτών, μαθαίνουν ένα απρόσμενο μάθημα: αν κερδίσεις μετάλλιο, κράτα το… με γάντια.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
