Διαβάζοντας κάποιος το άρθρο του αναπληρωτή καθηγητή Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Πατρών Χάρη Αναστόπουλου, στη χθεσινή «Ναυτεμπορική», για την Έρευνα στη φιλτάτη πατρίδα μας, και αντιπαραβάλλοντάς το με την Ελλάδα σήμερα, μπορεί και να βάλει τα κλάματα. Αν ακούσει, μάλιστα, τι ισχυρίζεται σχετικά η κυβέρνηση, θα τον πιάσουν τα γέλια.
Αναφέρει το άρθρο συμπερασματικά: «Η ελληνική έρευνα δεν υποφέρει μόνο από υποχρηματοδότηση. Υποφέρει από θεσμική αναξιοπιστία. Χωρίς σταθερό εθνικό πρόγραμμα χρηματοδότησης, χωρίς διαφανείς κρίσεις, χωρίς σοβαρή διαχείριση συγκρούσεων συμφερόντων και χωρίς θεσμική ισχύ στα συμβουλευτικά όργανα, η χώρα δεν θα κρατήσει τους καλύτερους επιστήμονές της. Και χωρίς αυτούς δεν θα υπάρξει τεχνολογική καινοτομία ούτε οικονομία υψηλής προστιθέμενης αξίας. Η ερευνητική παρακμή θα οδηγήσει νομοτελειακά σε αναπτυξιακή παρακμή».
Κοινώς, την κάτσαμε τη βάρκα, και αν ως χώρα δεν δώσουμε το 5% του ΑΕΠ στην έρευνα, απλά κοροϊδευόμαστε… Και ότι κοροϊδευόμαστε φαίνεται στα αποτελέσματα της χώρας, που όλο τα φτιασιδώνουμε και τους κολλάμε μέσους όρους για να γίνουν ευπαρουσίαστα, αλλά η πραγματικότητα πονάει.
Και ότι πονάει μας το θυμίζει η Τουρκία και δη ο αμυντικός τομέας της, καθώς είναι η χώρα με την οποία είμαστε σε κούρσα εξοπλισμών… Και αυτή την πραγματικότητα οι Τούρκοι την εκμεταλλεύονται προς όφελός τους, εν αντιθέσει με εμάς, που είμαστε λογάδες και φανφαρόνοι.
Πριν από 3 χρόνια η γείτονα παρουσίασε ένα άρμα, το Altay, που, παρά τις πραγματικές του δυνατότητες, έλεγε την ιστορία μιας χώρας η οποία χωρίς εγχώρια παράδοση στον συγκεκριμένο τομέα κατάφερε να αποκτήσει αυτού του είδους τη βιομηχανική εμπειρία…
Η ιστορία πάει 30 χρόνια πίσω, αρχές δεκαετίας του 1990, όταν ο κομμουνισμός κατέρρεε και ενώ άλλες χώρες στην Ευρώπη σήκωναν τη σημαία της μείωσης των εξοπλισμών, στην Τουρκία αναδιφούσαν στα συμπεράσματα από το αμερικανικό εμπάργκο μετά την εισβολή στην Κύπρο.
Κι εκεί ακριβώς χτίστηκε η ιδέα τού να αναπτυχθεί εγχώρια αμυντική βιομηχανία, με κονδύλια για έρευνα, που απέδωσαν τριάντα χρόνια αργότερα ένα τεθωρακισμένο… και πολλά άλλα!
Οι Τούρκοι, μετέχοντας του δυτικού συνασπισμού δεν ανέπτυξαν την ιδέα μιας αυτάρκειας κινεζικού τύπου, όπου τα πάντα γίνονται από το μηδέν. Ξεκίνησαν την απορρόφηση τεχνολογίας που υποστήριζε η δική τους έρευνα και την προσάρμοζαν σε αυτά που ζητούσε η χώρα. Και έτσι αναπτύχθηκε αυτό που έχει σήμερα και συνίσταται σε: συμπαραγωγές, άδειες παραγωγής, εξαγορά εταιρειών και μεταφορές τεχνολογίας…
Οι αγορές τους δεν ήταν από το ράφι, αλλά συνυφασμένες με την απόκτηση τεχνολογίας που θα μείνει στη χώρα. Και έτσι χτίστηκαν οι μεγάλες βιομηχανίες που σήμερα εξάγουν σε όλο τον κόσμο, και εμείς τις κοιτάμε σαν χαζοί.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
