Τα προεκλογικά προγράμματα όλων των κομμάτων θα έπρεπε να έχουν μόνο ένα θέμα. Πώς θα αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας, καθώς από αυτή και μόνο από αυτή εξαρτάται αν θα βελτιωθεί η ζωή μας και αν θα υπάρχει μελλοντικά η χώρα.
Ο σημερινός εργαζόμενος των 35 ετών δεν γνωρίζει με βεβαιότητα ούτε πότε θα συνταξιοδοτηθεί ούτε με τι ποσό. Τα όρια ηλικίας θα αλλάξουν το 2027, με πιθανή εφαρμογή των νέων από το 2029-2030.
Όταν πλησιάζει στη σύνταξη εκεί μετά το 2050, θα ζητήσει να υλοποιηθούν οι υποσχέσεις από ένα ασφαλιστικό που (με αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους στο 1,6 προς 1, αντί τουλάχιστον 3 προς 1) παραπαίει, καθώς συρρικνώνεται ο ενεργός πληθυσμός της χώρας.
Για να λυθεί η εξίσωση της σύνταξης υπάρχουν τρεις τρόποι συν ένας. Αύξηση εισφορών, μείωση παροχών, ενίσχυση της παραγωγικότητας. Και ο τέταρτος, ο συνδυασμός τους. Σε όλες τις περιπτώσεις ένα μεγάλο κόστος θα πληρωθεί από τον ίδιο τον εργαζόμενο.
Από την άλλη πλευρά, αυτός ο ίδιος που είναι και φορολογούμενος πληρώνει σήμερα για να σχηματίζονται μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα (3,5%-4%) προκειμένου να αποπληρωθούν μέχρι το 2060 δάνεια του 2010. Ο ίδιος (και μαζί το σύνολο της οικονομίας) δίνει συστηματικά πιο πολλά από όσα παίρνει για αποπληρωμή παρελθόντων υποχρεώσεων, με το παρόν να μένει χωρίς χρηματοδότηση.
Οι υποχρεώσεις της χώρας προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) ανέρχονται σε 141,8 δισ. ευρώ, λήγουν το 2070 και η εξυπηρέτηση ξεκινά το 2034. Αυτό σημαίνει ότι το 2070 θα πληρώνουμε δάνεια του 2018, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικονομία. Με λίγα λόγια, πληρώνουμε σήμερα για την πιστοληπτική ικανότητα του 2040.
Μόνο αναπτυξιακό δεν είναι όλο αυτό το σκηνικό. Προσφέρει διαχείριση, με την εργασία να είναι «εύκολη» μόνο στις μεγάλες πόλεις, τις κατοικίες να έχουν γίνει κύριο επενδυτικό προϊόν φουντώνοντας το στεγαστικό, τη γεωργία να υποχωρεί, τις εισαγωγές να αυξάνονται, τις υποδομές να πιέζονται (όπως το νερό στα νησιά από τον τουρισμό), την ενέργεια να είναι ακριβή, με τους έμμεσους φόρους να είναι στον Θεό (αποδίδουν το 40% των συνολικών εσόδων) και να τρώνε αθόρυβα κάθε αύξηση εισοδήματος κ.λπ.
Μετά απορούμε γιατί οι Έλληνες φεύγουν στο εξωτερικό, όταν η απάντηση είναι μπροστά στα μάτια μας. Πάνε να βρούνε εκεί ό,τι μοιάζει εδώ όνειρο και δεν γίνεται πραγματικότητα όσο και να αυξηθεί η προπαγάνδα, με τους μέσους όρους που βελτιώνονται χωρίς ανταπόκριση στην πραγματική ζωή.
Κι έτσι, αντί να ακούμε πώς θα αυξηθεί η παραγωγικότητα, που είναι και ο μόνος δρόμος για πραγματική ανόρθωση -χωρίς φτιασίδια-, ακούμε για θαύματα με μαγικά ραβδιά και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς. Μήπως τελικά αυτοί είμαστε… που λέει κι ο Κουτσούμπας!
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
