Πολλές φορές, άθελά μου, ακούω ανθρώπους να μιλούν με τον διπλανό τους, με τον φίλο τους στο κινητό ή να αλατίζουν τη διαδρομή στα μέσα μεταφοράς με δύο κουβέντες, ενίοτε και παραπάνω. Συνήθως, δεν δίνω προσοχή. Δεν καρφώνονται οι λέξεις, τις παίρνει ο αέρας, η τύρβη, και χορεύουν, δεν συμπεθερεύουν. Τριγύρω συνεχίζει τη δουλειά της η αφροντισιά και το στρίμωγμα.
Πού να σταθώ; Στις μύτες των ποδιών; Κοκκινίζει μια κυρία, κιτρινίζει μια ιστορία, καβγαδίζουν στη γωνία, δύο ηλικιωμένοι στα καθίσματα βολεμένοι αγορεύουν με αταραξία.
Δεν έπιασα από την αρχή το νήμα, αναζητώ ένα βλέμμα-σανίδα. Ένας κύριος κουνά το κεφάλι. Φάτσα απελπισμένη, λαχανιασμένη. «Για το ρουσφέτι, λένε».
Συμψηφισμοί και αφορισμοί; Όχι, καλέ, για μια δουλειά με ραβδί.
Επισκέπτεται τον πρωθυπουργό συγγενής του από το χωριό και του ζητά έναν καλό διορισμό. Ποιoν πρωθυπουργό; Παρακάτω, αυτό. «Κάνε μια βόλτα στην Αθήνα, δες δουλειές που θα μπορούσες να κάνεις κι έλα να το τακτοποιήσω». Ο συγγενής δεν είχε προσόντα, είχε οδόντα.
Κάνει μια γύρα, πετυχαίνει μία φιλαρμονική -δεν είχε ξαναδεί- ο ενθουσιασμός πλημμύρα. Για τον προπορευόμενο με την ωραία στολή και το ραβδί. Αυτή είναι δουλειά, ξεκούραστη, καθόλου βαρετή. Άλλην δεν ζητεί, δεν το συζητεί.
Στο πρωθυπουργικό γραφείο το γέλιο αντηχεί. «Ούτε εγώ δεν μπορώ να την κάνω. Ευκολότερο να σε βάλω υπουργό».
Γέλασα, το ομολογώ. Ποιος ήταν ο πρωθυπουργός, ρωτώ τον κύριο, που είχε ακούσει την ιστορία από την αρχή. «Γιάννης, μμ… Δεγιάννης».
«Μήπως, Δηλιγιάννης;» Ακόμη κι ο κορδονάρχης -από τη φράση «Κορδόνι πάει το κόμμα» ή κάτι παρόμοιο- που είχε αναγάγει σε επιστήμη το ρουσφέτι, δεν μπορούσε να στήσει τόσο ξεδιάντροπο γλέντι;
Αλήθεια ή ψέμα, η πολιτική ζωή έχει πάντα βεντέμα. Πλούσια συγκομιδή. Πώς το λένε οι κυβερνητικοί; «Ριζωμένες παθογένειες». Σκοινί κορδόνι που όλο τεντώνει.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
