Στον παγκόσμιο καταμερισμό, μικρή σημασία έχει πώς περιγράφουμε τον εαυτό μας. Μετράει μόνο πώς μας βλέπουν οι ξένοι, που δεν είναι ούτε φιλέλληνες ούτε ανθέλληνες. Και πάμε στο προκείμενο, που αφορά την ευκολία να κάνεις μια επιχείρηση στην Ελλάδα – κάτι που σίγουρα ενδιαφέρει τους ξένους επενδυτές, τους οποίους θέλουμε να προσελκύσουμε.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Παγκόσμιο Δείκτη Επιχειρηματικής Πολυπλοκότητας (GBCI), που δημοσιοποιήθηκε προχθές από τον βρετανικό όμιλο TWF, η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση δυσκολίας (για τρίτη χρονιά) όσον αφορά τη δημιουργία μιας επιχείρησης. Δεύτερο είναι το Μεξικό, τρίτη η Βραζιλία, τέταρτη η Γαλλία, πέμπτη η Τουρκία, έκτη η Κολομβία, έβδομη η Βολιβία, όγδοη η Ιταλία, ένατη η Αργεντινή και δέκατο το Περού. Μα υπάρχουν και δύο ευρωπαϊκές χώρες, θα πει κάποιος, η Ιταλία και η Γαλλία – αυτές, όμως, είναι βιομηχανικές δυνάμεις, απ’ τις οικονομίες των οποίων απέχουμε παρασάγγας.
Τη δεσπόζουσα θέση της χώρας μας οι συντάκτες του δείκτη τη δικαιολογούν υπογραμμίζοντας τις συχνές νομοθετικές αλλαγές (πάνω από 40 φορολογικά νομοσχέδια τα τελευταία χρόνια) και το χαοτικό ρυθμιστικό πλαίσιο με τα… διοικητικά συμπαρομαρτούντα, που τα βλέπουν οι ξένοι επενδυτές και μας αποφεύγουν. Κι αυτά δεν τα λέει ο Ανδρουλάκης στη Βουλή ή ο Τσίπρας για να κάνουν αντιπολίτευση. Τα λέει ένας ξένος οργανισμός, οι πελάτες του οποίου αγοράζουν τις υπηρεσίες του. Κι εδώ ακριβώς έρχεται η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων, των αδυναμιών της γραφειοκρατίας και των υπαρχόντων προβλημάτων, που όλο τα μεταρρυθμίζουμε και ποτέ δεν τα αλλάζουμε. Οι παθογένειες, κατά το κοινώς λεγόμενο, που μάλλον είναι γραφτό της μοίρας μας να μας συνοδεύουν διά βίου, χωρίς διέξοδο…
Κι αυτές οι παθογένειες ακούγονται πλέον ως άλλοθι, καθώς ενώ μας έχει δοθεί πολλές φορές η ευκαιρία να τις σταματήσουμε, εμείς συνεχίζουμε τα ίδια κυρίως λόγω πολιτικού κόστους. Μόνο τη βία (που έχει ενδημικά χαρακτηριστικά) στα Πανεπιστήμια να δει κάποιος, αντιλαμβάνεται πόσο στραβό δρόμο έχουμε πάρει άδοντες. Και άντε να πούμε ότι εκεί είναι το πολιτικό κόστος και οι αρμόδιοι κάνουν πίσω φοβούμενοι (!) τις αντιδράσεις της Κωνσταντοπούλου ή του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή.
Υπάρχει όμως παραδίπλα και μια αδιαφορία (ή όπως αλλιώς την πεις) για θέματα κρίσιμα για τη χώρα, που άπτονται τομέων ζωτικών και ενώ σημειώνονται ως τέτοια με το πέρασμα του χρόνου αφήνονται στην τύχη τους. Το 2020 ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε την ανάπτυξη ελληνικού εθνικού τυφεκίου πεζικού για τον Ελληνικό Στρατό ως απάντηση σε ανάλογες τουρκικές πρωτοβουλίες. Κι εκεί ξεχάστηκε, καθώς οι δυσκολίες που παρουσιάστηκαν για την υλοποίησή του εμφανίστηκαν ως ανυπέρβλητες (τις ανάλογες τις ξεπέρασαν μια χαρά οι Τούρκοι), για να φτάσουμε στο 2026 και να λέμε ότι θέλουμε εγχώρια προστιθέμενη αξία 25% στους εξοπλισμούς που κάνουμε. Πολύ σωστά θέλουμε, αλλά το ζήτημα είναι πώς θα το πετύχουμε όταν δεν έχουμε φροντίσει να έχουμε μονάδες για να το διεκδικήσουν…
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
