Η δολοφονία μιας γυναίκας στη Θεσσαλονίκη από την τρομοκρατική επίθεση ήταν αφορμή για να έρθουν στην επιφάνεια τα σύνδρομα του διχασμού.
Ο γραμματέας της Ν.Δ. Κ. Κυρανάκης συνέδεσε εμμέσως την επίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, αποδεικνύοντας ότι στην Ελλάδα οι Ηρακλειδείς τρέχουν πάντα να προσφέρουν εκδούλευση στην παράταξη, και εν κατακλείδι στον εαυτό τους.
Και αυτό που έκανε ο προαναφερόμενος το κάνουν όλα τα κόμματα, δοθείσης ευκαιρίας. Και δεν είναι μόνο τα μικρά και «απελπισμένα», όπως της Ζωής Κωνσταντοπούλου που μίλησε για «προβοκάτσια που βολεύει την κυβέρνηση…». Ό,τι να ’ναι δηλαδή, καθώς η συγκεκριμένη αρχηγός, μετά την ακραία εκμετάλλευση του δυστυχήματος των Τεμπών, βλέπει το κόμμα της να βολοδέρνει λόγω Τσίπρα και Καρυστιανού.
Εκείνο που έκανε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη το 1989, όταν πήγε και μίλησε στη Βουλή -απορρίπτοντας τον διχασμό-, σήμερα μοιάζει δύσκολο να επαναληφθεί. Η καταγγελία ως «συνοδοιπόρων» των τρομοκρατών των αριστερών μπορεί να μαζεύει απολωλότα πρόβατα στη δεξιά στάνη, αλλά μεσοπρόθεσμα αποβαίνει σε βάρος της χώρας και των Ελλήνων. Το ίδιο ισχύει και για τα αντίστοιχα που λένε οι αριστεροί για τους πολίτες της άλλης πλευράς, που συλλήβδην χαρακτηρίζονται «φασίστες», όπως και στον εμφύλιο δηλαδή, όπου οι Έλληνες ντουφεκούσαν Έλληνες. Έτσι, εφόσον οι μισοί καταλήγουν να χαρακτηρίζονται δημοκράτες, οι άλλοι μισοί, ανοήτως και διά της ατόπου απαγωγής, καταλήγουν να παρουσιάζονται ως αντιδημοκράτες, φιλοχουντικοί και άλλα τέτοια φαιδρά.
Όλα αυτά συντηρούν στη χώρα ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα, αντιπαραγωγικό τόσο στην οικονομία όσο και στα εθνικά θέματα. Αμφότερα θέλουν ευρύτερες συναινέσεις, καθώς στο πρώτο είμαστε πάτοι στην Ευρώπη με τη μισή ανταγωνιστικό- τητα και στο άλλο έχουμε την Τουρκία που είναι εχθρός όλων των Ελλήνων χωρίς εξαιρέσεις.
Η ελληνική ιστορία βρίθει από εμφύλιες διαμάχες, αλλά έχει και φωτεινά παραδείγματα του αντίθετου, που ήταν φρένο στον παραλογισμό. Στον 30ετή Πελοποννησιακό Πόλεμο, μια καταστροφική για την εποχή της σύγκρουση, που έληξε με νίκη της Σπάρτης, υπήρχαν παραδείγματα και από τις δύο πλευρές. Από τη μία ο Σπαρτιάτης έφορος Σθενελαΐδας έμεινε στην ιστορία ως εκείνος που προέτρεψε με πάθος στην επίθεση κατά της Αθήνας. Στο τέλος του πολέμου, οι Κορίνθιοι και οι Θηβαίοι, σύμμαχοι της Σπάρτης, ζήτησαν την καταστροφή της Αθήνας και τον εξανδραποδισμό των κατοίκων της, που απέτρεψε ο Σπαρτιάτης στρατηγός Λύσανδρος, θυμίζοντας τη μεγάλη προσφορά της Αθήνας στους πολέμους κατά της ασιατικής πλημμυρίδας.
Σαν τον Λύσανδρο υπήρχαν και στα κατοπινά χρόνια πολλοί Έλληνες σώφρονες, που αγνοούσαν τις σειρήνες της διχόνοιας που περιγράφει κι ο Σολωμός στον εθνικό ύμνο. Και υπάρχουν ακόμα και σήμερα, μόνο που αυτοί δεν πουλάνε και μένουν στη σκιά, σε αντίθεση με τους άλλους που ρίχνουν λάδι στη φωτιά για ιδιοτελές όφελος.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
