Η ιστορία είναι απλή: Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού έπεσε θύμα φάρσας από δύο Ρώσους φαρσέρ, κάτι που το έχουν κάνει δεκάδες φορές σε Δυτικούς αξιωματούχους.
Το «ασυνήθιστο» είναι ότι ο αρμόδιος για την εθνική ασφάλεια σύμβουλος είπε πράγματα που δεν συνάδουν με τη θέση του και τις θέσεις της χώρας.
Όσο για το κυβερνητικό αφήγημα περί «υβριδικής επίθεσης με χρήση τεχνητής νοημοσύνης αιχμής»; Απλά δεν αλλάζει την ουσία.
«Η πρώτη εντύπωση που δημιουργεί ένας ηγεμόνας είναι αυτή που δίνουν οι άνθρωποι που τον περιστοιχίζουν» έλεγε -και σωστά- ο Νικολό Μακιαβέλι στον περίφημο «Ηγεμόνα». Η χώρα έχει πολλά γνωστά προβλήματα και τα κατονομάζουν οι πολίτες στις έρευνες της κοινής γνώμης: ακρίβεια, διαφθορά, έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Αλλά και έλλειμμα ηγεσίας.
Δεν πρόκειται για ένα αφηρημένο πρόβλημα, όταν στις μετρήσεις για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό ο «κανένας» φλερτάρει με την πρώτη θέση.
Η χώρα δεν υποφέρει, βέβαια, από έλλειψη ηγετών. «Στρατηγοί πλείονες ή βελτίονες – Στρατηγούς έχουμε πολλούς αλλά όχι καλούς» για να θυμηθούμε τον Αριστοφάνη στους «Αχαρνής».
Η διαφορά, άλλωστε, μεταξύ ενός καλού και ενός κακού ηγέτη είναι απλή και παλαιά: Οι κακοί ηγέτες υπηρετούν τον εαυτό τους, οι καλοί επιδιώκουν να υπηρετούν το κοινό καλό.
Αυτό είναι και το ηθικό όριο.
Η καλή ηγεσία απαιτεί ταπεινότητα, όχι ματαιοδοξία. Υπευθυνότητα και όχι θέαμα και επικοινωνία ως «περιτύλιγμα» μιας κακής πολιτικής.
Η καλή ηγεσία κάνει τη χώρα πιο παραγωγική και πιο δίκαιη.
Η κακή ηγεσία σπέρνει σύγχυση, διχασμό και πόλωση επειδή ευδοκιμεί σε αυτό το περιβάλλον. Χρησιμοποιεί τις αρχές ως απλό διακοσμητικό στοιχείο. Σαν να λέει στους πολίτες: «Κάνε ό,τι λέω, όχι ό,τι κάνω».
Ο καλός ηγέτης ανοίγει πόρτες και χτίζει γέφυρες.
Ο κακός ηγέτης, από την άλλη πλευρά, εκμεταλλεύεται τα χειρότερα ένστικτα των ανθρώπων: τον φόβο, την αγανάκτηση, τον φθόνο και τον θυμό.
Το θέμα του ηγέτη θα κρίνει ενδεχομένως την έκβαση των εκλογών που έρχονται.
Μας λείπουν αυτοί που αναζητούν την αλήθεια, όχι αυτοί που προσπαθούν να «μπαζώσουν σκελετούς στις ντουλάπες». Και όσοι θέλουν να αλλάξουν τη χώρα πρέπει να ξεκινήσουν, αλλάζοντας τον εαυτό τους. Αλλιώς, η πιθανότητα πραγματικής αλλαγής φαίνεται ουτοπική.
Είναι, δυστυχώς, μια πικρή κληρονομιά, της οποίας τις αρνητικές συνέπειες συνεχίζουμε να πληρώνουμε μέχρι σήμερα.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
