Ο πόλεμος απέκτησε πραγματικό στόχο

H ελληνική γλώσσα είναι γεμάτη από αποφθέγματα και ευφυολογήματα που έχουν να κάνουν με την απάντηση σε μια άδικη μεταχείριση. «Όλα εδώ πληρώνονται», «Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο», «Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις» και άλλα πολλά, που ταιριάζουν απόλυτα στα όσα βιώνει από χθες ο Ντόναλντ Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος απαίτησε, με τον συνήθη τρόπο των απειλών, από τους Ευρωπαίους εταίρους του στο ΝΑΤΟ -αλλά και από την Ιαπωνία και την Αυστραλία- να συμμετάσχουν στην προσπάθεια για τον απεγκλωβισμό των πλοίων και τη διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Δηλαδή, να συμμετάσχουν σε έναν πόλεμο για τον οποίο δεν ενημερώθηκαν, δεν γνωρίζουν τους στόχους της επίθεσης και γενικώς πιστεύουν ότι δεν είναι ένας δικός τους πόλεμος.

Το μαζικό «όχι» που εισέπραξε ο Ντόναλντ Τραμπ στο αίτημα-απαίτηση δεν εκπλήσσει κανέναν, πέρα από τον ίδιο. Βλέπετε, οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες πως σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης το Ιράν θα έκλεινε τα Στενά από τα οποία διέρχεται το 20% των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου. Και ξαφνικά ο πόλεμος που δεν είχε γνωστό στόχο, απέκτησε: το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Και η επίτευξη αυτού του στόχου δεν είναι καθόλου απλή. Ο πρόεδρος Τραμπ δεν μπορεί πλέον να ανακοινώσει το νικηφόρο τέλος του πολέμου και να αποσυρθεί. Το θέμα των Στενών θα καθορίσει το υπόλοιπο της προεδρίας του και πιθανότατα θα αφήσει βαριά κληρονομιά στους επόμενους προέδρους των ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα, ο Λευκός Οίκος δείχνει ευάλωτος αν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί του αποφασίσουν να διαπραγματευθούν τη συμμετοχή τους στην επιχείρηση απελευθέρωσης της ναυσιπλοΐας. Αυτή τη φορά η Ευρώπη -για πρώτη φορά- δείχνει να έχει το δυνατό χαρτί. Θα το χρησιμοποιήσει;