Όσο οι προεκλογικές εξαγγελίες γίνονται χωρίς κανείς να «πληρώνει φόρο» για αυτές θα λέγονται τα πάντα και οι υποσχέσεις εξάλλου είναι φθηνές, όπως και οι μακρυγορίες χωρίς κανένα αντίκρισμα. Η κυβέρνηση, μόλις είδε την υποψία για κόμμα Σαμαρά να γίνεται βεβαιότητα, έστριψε την εικόνα της δεξιότερα, απομακρυνόμενη από την ιδέα των πρόωρων εκλογών, μια και η αυτοδυναμία είναι ούτως ή άλλως άπιαστη.
Καταρχάς ο Κυρανάκης (που έλεγε κάποιες φορές περισσότερο φωναχτά ότι είναι δεξιός) έγινε γραμματέας της Ν.Δ., οι αφίσες για το Pride χάθηκαν από τα μέσα μαζικής μεταφοράς (για πρώτη φορά φέτος), όπως δεν πήγαν στην εκδήλωση στελέχη και υπουργοί του κυβερνώντος κόμματος που άλλες χρονιές διαγκωνίζονταν για μια φωτό.
Προσπαθούν να επαναπροσεγγίσουν τους παραδοσιακούς δεξιούς ψηφοφόρους που αποστασιοποιήθηκαν και οι οποίοι, αν θελήσουν να τιμωρήσουν, θα έχουν πλέον την επιλογή του κόμματος Σαμαρά, ενός αυθεντικού δεξιού, χωρίς μάλιστα να απομακρυνθούν από την παράταξη. Την αγωνία της Δεξιάς και Κεντροδεξιάς μοιράζονται και οι απέναντι, καθώς η κάθοδος Τσίπρα μηδένισε τα κοντέρ και έβγαλε αρκετούς του χώρου της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς εκτός συναγωνισμού από την αφετηρία. Εξ ου και εκεί η ανάγκη για υποσχέσεις εύκολες, που χαϊδεύουν αυτιά και ικανοποιούν το θυμικό.
Απ’ την άλλη όμως υπάρχει και η πραγματικότητα, που, όσο και αν είναι κουραστικό να αναφέρεται κανείς σ’ αυτήν, είναι η μόνη που έχουμε και θα έχουμε μέχρι να την αλλάξουμε. Και μπορεί να φύγαμε από την αψάδα της χρεοκοπίας, αλλά δεν ξεφύγαμε από τη δευτεροτρίτη ταχύτητα με την οποία κινούμαστε εντός της Ε.Ε.
Εντάξει, φταίει η κυβέρνηση γι’ αυτό, αλλά όσες φορές και να το πούμε, στην ουσία δεν θα αλλάξει κάτι από μόνο του. Μπορεί να καταψηφισθεί και να φύγει, αλλά η πραγματικότητα θα μας μείνει. Ο πληθωρισμός θα συνεχίσει να υπάρχει (καθώς στερούμαστε εγχώριας παραγωγής και αποτελεσματικής αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας), τα χρέη επίσης, η αγοραστική δύναμη θα συνεχίσει να είναι στον πάτο, το παραγωγικό κενό θα χάσκει ακόμα πιο τρομακτικό, τα funds θα κατάσχουν σπίτια και οι επενδυτές δεν θα περνάνε τα σύνορα όσο η γραφειοκρατία και η διαφθορά δεν πατάσσονται. Και τα παραπάνω, μαζί με πολλά άλλα, είναι η τροχοπέδη για να ικανοποιηθεί ακόμα και ένα μικρό ποσοστό από τις υποσχέσεις.
Όσο είμαστε κάτω απ’ το πραγματικό ΑΕΠ του 2008, λίγα μπορούμε να κάνουμε που θα ανακουφίζουν την κοινωνία. Τα περισσότερα θα γίνουν όταν βρεθούν τρόποι να αντιμετωπισθούν μόνιμα και χωρίς πισωγυρίσματα οι αδυναμίες, διαφορετικά θα μιλάμε συνεχώς για μισογεμάτο ποτήρι και θα συναγωνιζόμαστε στις υποσχέσεις, αλλά με τα πόδια πάντα στον βούρκο κολλημένα.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
