Μπορούμε να συζητάμε για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, όταν το δημογραφικό παραμένει μάστιγα της οικονομίας; Ξεκάθαρα όχι.
Το δημογραφικό συνεπάγεται -μεταξύ άλλων- μείωση του εργατικού δυναμικού, λόγω πληθυσμιακής γήρανσης, με αρνητικές συνέπειες για τους παραγωγικούς κλάδους της οικονομίας. Η γήρανση του πληθυσμού μεταβάλλει τη σύνθεση της οικονομίας προς τις υπηρεσίες φροντίδας σε βάρος των δυναμικών κλάδων και ταυτόχρονα πιέζει το ασφαλιστικό σύστημα περιορίζοντας τους δημόσιους πόρους για επενδύσεις σε έρευνα και υποδομές. Ανάλογα θα λέγαμε ότι προκαλεί ανισορροπία μεταξύ παραγωγικών και μη παραγωγικών δαπανών, με τη «ζυγαριά» να γέρνει υπέρ των τομέων της υγείας και των συντάξεων και όχι της παιδείας, της έρευνας και της βιομηχανικής πολιτικής.
Η γήρανση του πληθυσμού υποκρύπτει επίσης μειωμένη διάθεση για ρίσκο από το παραγωγικό δυναμικό, όπως και την απομάκρυνσή του από τις νέες τεχνολογίες.
Πληγή για το δημογραφικό αποτελεί επίσης το brain drain, που όσο κι αν κάποιοι επιμένουν ότι επιλύθηκε, η πραγματικότητα δείχνει διαφορετική. Απειλή λογίζεται και η μείωση της εσωτερικής αγοράς, συνεπεία του μειωμένου πληθυσμού.
Από τις σημαντικότερες παραμέτρους του δημογραφικού είναι επίσης η περιφερειακή ερήμωση. Η εγκατάλειψη, χρόνια τώρα, των αγροτικών και νησιωτικών περιοχών από τις νέες γενιές δυσχεραίνει την ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα και την αποκέντρωση της παραγωγής. Πώς θα μπορούσαν σήμερα οι νέοι να κτίσουν τα όνειρά τους εκτός μεγάλων αστικών κέντρων, όταν τα πάτρια εδάφη τους στερούνται βασικών υποδομών, αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τη λειψυδρία ή βουλιάζουν στο νερό από ακραία καιρικά φαινόμενα; Πόσα χωριά-φαντάσματα μετρά η χώρα;
Η βιώσιμη ανάπτυξη προϋποθέτει αυξανόμενο ή έστω σταθερό πληθυσμό. Ωστόσο, η Ελλάδα κάθε χρόνο χάνει πληθυσμιακά μια επαρχιακή πόλη. Καλό είναι, λοιπόν, να αντιληφθούμε τη δημογραφική κρίση όχι μόνο ως ένα σοβαρότατο κοινωνικό ζήτημα, αλλά και ως έναν άκρως αναπτυξιακό αναχρονισμό. Η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου προφανώς και χρειάζεται ως καύσιμη ύλη το χρήμα, όμως πρώτα και κύρια απαιτεί πολιτικές στήριξης της οικογένειας, επιστροφή των νέων στην περιφέρεια, βελτίωση της ποιότητας ζωής, καθώς και δράσεις υπέρ της ενεργής γήρανσης.
Δίχως ανάλογες παρεμβάσεις, κάθε άλλο μέτρο υπέρ ενός νέου παραγωγικού μοντέλου δεν μπορεί παρά να λογίζεται ημίμετρο.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
