Σε εποχές «στεγνές», όπου το κρεβάτι του Προκρούστη και το τραπέζι του Νεκροτομείου πιστοποιούν το ίδιο: Ότι ο ομογενοποιημένος άνθρωπος με αδρανοποιημένη την ψυχή και ευνουχισμένη την προσωπικότητα είναι ήδη «ανύπαρκτος», αλλά καθησυχαστικά ενταγμένος στην κατηγορία των θνητών.
Επανάσταση: δεν έχει τη μορφή της αιματοβαμμένης σύγκρουσης. Η εποχή έχει ανάγκη την επανάσταση όπως την είδαν χρόνια πριν ο Ρήγας Φεραίος και ο Κοραής.
Αντισυστημισμός: καμία σχέση με την αναρχία. Αρνείται απλώς τη διατήρηση στη φορμόλη που είναι αυτό που προσφέρει το σύστημα ως «πολιτικά ορθό» και «κανονικότητα».
Αντίσταση: δεν χρειάζεται να ανέβει κάποιος στο βουνό, δεν χρειάζεται να ζωστεί «τα φυσεκλίκια». Αρκεί να είναι ελεύθερος ο ίδιος από την ανάγκη της αποδοχής και της ένταξης, ανάγκη που οδηγεί στην προδοσία πρώτα του ίδιου του Ανθρώπου, της ψυχής του, και της οντολογικής του υπόστασης.
Ο Φαουστ του Γκαιτε, είναι διαχρονική ανθρώπινη πρόκληση. Εξ άλλου το έργο, που ποτέ δεν ανεβαίνει ολόκληρο, εξετάζει πολλές εκδοχές όπου ο Άνθρωπος προκειμένου να αποφύγει τον θάνατο, προδίνει ο ίδιος την αθανασία του «έναντι του ευτελούς τιμήματος» της αποδοχής και της ένταξης σε θνητά στερεότυπα.
**Ο Ανδρέας Αθηναίος είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
