Αυτή η συμπάθεια της Αριστεράς (στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο) για τον νέο δήμαρχο της Νέας Υόρκης, επειδή αυτός είναι κατά κύριο λόγο μουσουλμάνος και μετανάστης Ινδός που γεννήθηκε στην Ουγκάντα, δείχνει και την απελπισία της, καθώς έχει υποστεί αλλεπάλληλες ήττες (ιδεολογικές και άλλες) σε όλα τα πεδία που έχει αναμετρηθεί με το αντίπαλο δέος αλλά και τη λογική εν πολλοίς.
Ο Ζόραν Μαμντάνι, ο αυτοαποκαλούμενος «δημοκράτης σοσιαλιστής», που τον εναγκαλίσθηκε πρώτος ο γιος του Σόρος, δείχνει ότι το αντι-Τραμπ κατεστημένο ψάχνει ρωγμές στον ψηλό με το πορτοκαλί μαλλί και, βέβαια, αδιαφορεί αν οι επιλογές του έρχεται η ώρα που θα αμφισβητήσουν τον πυρήνα της Δύσης και του φιλελευθερισμού που τη διακατέχει.
Η γοητεία που ασκεί ο μουσουλμάνος πρόεδρος και αριστερός (έστω και με τα αμερικανικά δεδομένα) στο εσωτερικό των ΗΠΑ μπορεί να εστιαστεί στις υποσχέσεις για επίλυση του στεγαστικού κ.λπ., που ήταν μαγνήτης για πολλούς σε μια πολυφυλετική κοινωνία, όπως αυτή των ΗΠΑ.
Από την άλλη, όμως, οι απανταχού αριστεροί δεν γοητεύτηκαν από τα φθηνά ενοίκια που υπόσχεται ο νέος δήμαρχος ούτε από το αριστερό προφίλ του, που το πληροφορήθηκαν χθες. Αυτό που τους τράβηξε ήταν και είναι ότι είναι μουσουλμάνος και, μέσω αυτού, θέλουν οι ίδιοι να εξιδανικεύσουν την αντίθεση της συγκεκριμένης θρησκείας προς τη «διαβολική» Δύση.
Μπορεί και οι ίδιοι να αισθάνονται ότι τους χωρίζει μια ανάσα από τη διάψευση των προσδοκιών τους, αλλά η ανάγκη τους να στηρίξουν ένα αντίπαλο δέος εντός της ηγέτιδας δύναμης των ΗΠΑ στον «κακό δεξιό» Τραμπ τούς κάνει να υιοθετούν το οτιδήποτε υπόσχεται ότι θα τα βάλει μαζί του.
Το φλερτ αριστερών με μουσουλμάνους (έστω και εντόνως κοσμικούς) δεν είναι καινούργιο. Και στο παρελθόν φορέθηκε πολύ και κατέληξε παντού σε βάρος των πρώτων, όπου οι συνθήκες το έφεραν να υπάρχει συγκατοίκηση.
Ο Αιγύπτιος Νάσερ, όταν πήρε την εξουσία στην Αίγυπτο, εξόντωσε αρχικά τους κομμουνιστές. Ο Σαντάμ στο Ιράκ επίσης, όπως και στη Συρία, όπου κυνηγήθηκαν άγρια. Το ίδιο έγινε και στο Ιράν, όπου αρχικά πανηγύριζαν για τη νίκη του Χομεϊνί, για να αφανιστούν στη συνέχεια.
Από τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες (Χριστιανισμό, Ιουδαϊσμό και Μουσουλμανισμό), η τελευταία είναι σήμερα αυτή με τη μικρότερη εκκοσμίκευση, με σαφή αντιδυτική στάση και, το κυριότερο, με επεκτατικές διαθέσεις. Οι δύο πρώτες αποδέχονται τη συμπόρευσή τους με το λαϊκό κράτος, η τρίτη θέλει να το υποτάξει και να αποκτήσει αυτή τον πρώτο λόγο, με απόλυτο έλεγχο.
Δείγματα αυτής της επιθετικότητας έχει πολλά σήμερα η Δύση, η οποία ακριβώς επειδή είναι φιλελεύθερη μέχρι εκεί που δεν παίρνει, πιστεύει ότι μπορεί να τους αφομοιώνει όλους και να απονευρώνει τον ριζοσπαστισμό.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
