Σε ένα από τα τελευταία (αντιφατικά) μηνύματά του προς το Ιράν, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε ότι εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία, τότε οι ΗΠΑ θα εξαφανίσουν εντελώς «όλους τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, τις πετρελαιοπηγές και το νησί Χαργκ και πιθανώς όλες τις μονάδες αφαλάτωσης!»
Η νήσος Χαργκ είναι ο κύριος κόμβος εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν που βρίσκεται στον Περσικό Κόλπο.
Σε δηλώσεις του το Σαββατοκύριακο, ο Τραμπ υπαινίχθηκε ότι η κατάληψη ή ο έλεγχος του νησιού είναι μεταξύ των διαθέσιμων επιλογών. «Για να είμαι ειλικρινής, η αγαπημένη μου επιλογή είναι να πάρουμε το πετρέλαιο στο Ιράν», είπε μιλώντας στους Financial Times, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσε να περιλαμβάνει την κατάληψη του Χαργκ.
@naftemporiki.gr Ο Τραμπ θέλει το «απαγορευμένο νησί» του Ιράν. #naftemporiki.gr #iran #war ♬ original sound – naftemporiki.gr
Το νησί Χαργκ
Η νήσος Χαργκ βρίσκεται περίπου 20 μίλια από τις ακτές του Ιράν.
Είναι μικροσκοπικό καθώς έχει έκταση λίγο λιγότερο από οκτώ τετραγωνικά μίλια.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του, που αριθμεί 20.000 κατοίκους, εργάζεται στον πετρελαϊκό κλάδο.
Για πολλούς Ιρανούς είναι γνωστό ως το «απαγορευμένο νησί» καθώς δεν είναι πολλά γνωστά για την περιοχή, η οποία φυλάσσεται από το σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάσταση.
Η κατάληψη του νησιού, μέσω του οποίου εξάγεται το 90% του πετρελαίου της Τεχεράμης, θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως διαπραγματευτικό χαρτί για τους Αμερικανούς.
Πώς θα μπορούσε όμως να συμβεί κάτι τέτοιο, και κυρίως έχουν οι ΗΠΑ αρκετές δυνάμεις για το επιτύχουν την κατάληψή του;
Ο ίδιος ο Τραμπ αποκάλυψε πως δεν πιστεύει ότι το νησί προστατεύεσαι ιδιαίτερα. «Δεν νομίζω ότι έχουν καμία άμυνα. Θα μπορούσαμε να το πάρουμε πολύ εύκολα», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Οι Ιρανοί, από την άλλη, έχουν δηλώσει έτοιμοι. Μάλιστα, σύμφωνα με δημοσίευμα του CNN, τις τελευταίες εβδομάδες το Ιράν έχει στήσει παγίδες και έχει μεταφέρει επιπλέον στρατιωτικό προσωπικό και συστήματα αεροπορικής άμυνας στο νησί Χαργκ.
Το νησί πιστεύεται ότι διαθέτει πολυεπίπεδη άμυνα και οι Ιρανοί έχουν μετακινήσει στην περιοχή επιπλέον συστήματα κατευθυνόμενων πυραύλων εδάφους-αέρος, γνωστά ως Manpad, τις τελευταίες εβδομάδες.
Πόσο μεγάλη δύναμη χρειάζεται
Το Πεντάγωνο σχεδιάζει την αποστολή στρατιωτών, προσθέτοντας δυνάμεις σε μια περιοχή όπου ήδη βρίσκονται περίπου 50.000 Αμερικανοί στρατιώτες.
Στην περιοχή άρχισαν να φτάνουν χιλιάδες μέλη της επίλεκτης 82η Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας του Στρατού των ΗΠΑ, σύμφωνα με το Reuters.
Εκατοντάδες μέλη των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των Navy SEAL και των Army Rangers, έχουν επίσης φτάσει στη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με το CNN.
Παράλληλα, η πρώτη από τις δύο εκστρατευτικές μονάδες αναμένεται να φτάσει στη Μέση Ανατολή την Παρασκευή, η οποία περιλαμβάνει το USS Tripoli, ένα αμφίβιο πλοίο εφόδου που μεταφέρει 2.200 στρατιώτες, το USS New Orleans, ένα αμφίβιο πλοίο ελλιμενισμού, μαχητικά αεροσκάφη stealth F-35B Lightning II και MV-22B Ospreys.
Πάντως οι αναλυτές είναι επιφυλακτικοί ως προς το εάν οι αλεξιπτωτιστές μαζί με τους πεζοναύτες θα μπορούσαν να καταλάβουν μόνοι τους το νησί Χάργκ καθώς θα έπρεπε να αποκρούουν τις αντεπιθέσεις των Ιρανών διαθέτοντας περιορισμένη κάλυψη από την αεράμυνα, γεγονός που αυξάνει τις πιθανότητες να καταγραφούν απώλειες και οι ΗΠΑ να «βυθιστούν» κι άλλο σε έναν πόλεμο που δημιούργησαν σαν οι ίδιες.
Όπως εξηγεί, ο αναλυτής του International Institute for Strategic Studies (IISS) Ρούμπεν Στιούαρτ, οι αλεξιπτωτιστές και οι πεζοναύτες θα σχηματίσουν μια μικρή δύναμη περίπου 3.200 στρατιωτών. Η εισβολή στο Ιράκ το 2003 χρειάστηκε 160.000 στρατιώτες, για «μια χώρα στο ένα τέταρτο του μεγέθους του Ιράν», είπε χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι η εισβολή στο Χάργκ θα απαιτούσε πολύ περισσότερους στρατιώτες από τους 3.200 διαθέσιμους.
Κι αυτό γιατί αυτοί οι στρατιώτες θα βρίσκονται εκτεθειμένοι και σε κοντινή απόσταση από τους πυραύλους που εκτοξεύονται από το ηπειρωτικό Ιράν.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι οι 2.000 στρατιώτες από την 82η Αερομεταφερόμενη Μοίρα «δεν είναι ειδικεύονται στην κατάληψη μόνοι τους ενός νησιού όπως το Χαργκ».
Πρόκειται για «μια ελαφριά, ταχείας εισόδου δύναμη σχεδιασμένη να πετάει με αλεξίπτωτα και να ασφαλίζει αεροδρόμια ή κρίσιμο έδαφος, επιτρέποντας στις δυνάμεις που ακολουθούν να οικοδομήσουν μαχητική ισχύ. Το Χαργκ όμως δεν παρουσιάζει έναν προφανή αεροπορικό στόχο, καθώς είναι ένας αμυνόμενος, παράκτιος στόχος εντός της βασικής ζώνης ασφαλείας του Ιράν».
Οι δυνατότητες του Ιράν να εκτοξεύει πυραύλους μπορεί να έχουν υποβαθμιστεί, αλλά εξακολουθούν να έχουν απομείνει περίπου 1.000 βαλλιστικοί πύραυλοι, σύμφωνα με το ισραηλινό think tank Alma Research Center.
Ορισμένοι ειδικοί πιστεύουν ότι θα χρειαζόταν μια δύναμη έως και 10.000 στρατιωτών για να αναλάβει την κατάκτηση του Χαργκ.
Τι άλλο χρειάζεται
Αλλά και σε αυτή την περίπτωση θα χρειάζονταν ισχυρή υποστήριξη, από την εξαπόλυση αεροπορικών επιθέσεων από κοντινή απόσταση μέχρι τη δυνατότητα εκκένωσης των θυμάτων, πιθανώς με τη χρήση ελικοπτέρων.
Η ικανότητα ανεφοδιασμού στρατευμάτων θεωρείται επίσης ζωτικής σημασίας.
Παράλληλα, η επιτυχία μιας επίθεσης βασίζεται σε μία βασική παράμετρο που σε μεγάλο βαθμό παραμένει άγνωστη: τι έχει απομείνει από τις δυνατότητες των Φρουρών της Επανάστασης. Οι στρατιωτικοί στόχοι στο νησί έχουν ήδη βομβαρδιστεί, με τον Τραμπ να ισχυρίζεται ότι οι ΗΠΑ «εξαφάνισαν εντελώς» τους στόχους του.
Εφόσον ισχύει αυτό, τότε έχουν καταστραφεί τα φυλάκια στο νησί, κάτι που θεωρητικά θα έκανε πιο εύκολο το έργο των αμερικανικών στρατευμάτων. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν το έκανε σκέτο εύκολο αφου είναι πιθανό, αν όχι σίγουρο, ότι θα δεχθούν πυρά από την ηπειρωτική Ιράν – με μη επανδρωμένα αεροσκάφη Shahed που είναι δύσκολο να αναχαιτιστούν και κινητό πυροβολικό που θα μετακινηθεί στη θέση του.
Ο κίνδυνος της «ζώνης θανάτου»
Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει μια «ζώνη θανάτου», όπως αυτή που βλέπουμε στην Ουκρανία, κατά τον αντιπτεράρχο Μάρτιν Σάμπσον του IISS. Τι σημαίνει αυτό; Μη επανδρωμένα αεροσκάφη πρώτου προσώπου, ελεγχόμενα από Ιρανούς χειριστές μπαίνουν στη μάχη με αποτέλεσμα τα αμερικανικά στρατεύματα να χρειάζονται αεροπορική κάλυψη όλο το εικοσιτετράωρο, «τρώγοντας» πόρους από όλες τις κατευθύνσεις – αντί για περιορισμένη αεροπορική ισχύ για χειρουργικές επιθέσεις.
Ελικόπτερα θα μπορούσαν να βάλουν εναντίον των drones Shahed για να μειώσουν την πίεση στις επίγειες δυνάμεις. Αλλά σε αυτή την περίπτωση το Ιράν θα μπορούσε να αξιοποιήσει το απόθεμα σε πυραύλους κρουζ που διαθέτει, προειδοποίησε ο Σάμπσον.
Καθώς το ιρανικό πυροβολικό θα μετακινείται στη θέση του, τα αμερικανικά αεροσκάφη θα πρέπει να είναι έτοιμα για επίθεση. Θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν ηλεκτρονικά αντίμετρα και συστήματα αεράμυνας. Τα F-15E Strike Eagles, τα F-16 Fighting Falcons και τα F/A-18 Super Hornets θα μπορούσαν να πετούν από πάνω για να παρέχουν υποστήριξη. Θα χρειαστούν επίσης μέσα επιτήρησης για την ανίχνευση εκτοξεύσεων πυραύλων.
Παράλληλα, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, ακόμα και αν επιτευχθεί ο φιλόδοξος στόχος της κατάληψης του νησιού, παραμένει ένας άλλος δύσκολος στόχος: να διατηρηθεί ο έλεγχός του. Και αυτό γιατί υπό συνεχείς βομβαρδισμούς, θα μπορούσε να είναι δύσκολο για τις αμερικανικές δυνάμεις να ανεφοδιαστούν με κρίσιμα πυρομαχικά και άλλα υλικοτεχνικά μέσα.
Με πληροφορίες από Sunday Times
Μείνετε συντονισμένοι για όλες τις εξελίξεις στο liveblog της Ναυτεμπορικής.
Διαβάστε ακόμα:
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
