Το Άμπου Ντάμπι πήρε την σκυτάλη από την Γενεύη φιλοξενώντας κρίσιμες συνομιλίες για τις προσπάθειες της Ουάσιγκτον να μπει ένα τέλος στη σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Το Κρεμλίνο δεν θέλησε να σχολιάσει τις εξελίξεις, τονίζοντας ότι δεν έχει λάβει ακόμα οποιαδήποτε επικαιροποιημένα σχέδια για την Ουκρανία και επαναλαμβάνοντας ότι θεωρεί βάση για διαπραγματεύσεις το αρχικό αμερικανικό σχέδιο, το οποίο από 28 σημεία περιορίστηκε σε 19. Οι συνομιλίες πάντως δεν «άγγιξαν» τα «καυτά» ζητήματα, όπως το εδαφικό που αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για το Κίεβο αλλά και βασική απαίτηση της Μόσχας, που ως κερδίζει στο πεδίο.
Το εδαφικό
Αν έχει γίνει κάτι ξεκάθαρο από την πορεία των διαπραγματεύσεων είναι πως ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δεν θέλει να «παγώσουν» οι εχθροπραξίες στην παρούσα γραμμή αλλά επιθυμεί να εξασφαλίσει τον έλεγχο ολόκληρου του Ντονμπάς, στην ανατολική Ουκρανία. Δηλαδή το Λουγκάνσκ, που ελέγχει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου, και το Ντονέτσκ, που δεν ελέγχει πλήρως.
Μάλιστα, όπως ανέφερε στο CBS Αμερικανός αξιωματούχος, ο Ρώσος πρόεδρος πιστεύει ότι θα καταλάβει ολόκληρη την περιφέρεια του Ντονέτσκ «με τον έναν ή τον άλλον τρόπο», είτε μέσω διαπραγματεύσεων είτε με τα στρατιωτικά μέσα.
Επομένως, εάν τα εμπλεκόμενα μέρη δεν καταλήξουν σε συμφωνία θα συνεχιστούν οι εχθροπραξίες, οι οποίες μάλιστα αναμένεται ότι θα έχουν διάρκεια καθώς, σύμφωνα με τους ειδικούς, οι δυνάμεις της Μόσχας θα χρειαστούν πολύ καιρό μέχρι να μπορέσουν να ελέγξουν πλήρως το Ντονέτσκ.
Η κατάληψη της υπόλοιπης περιοχής του Ντόνετσκ από τη Ρωσία θα χρειαστεί πολύ χρόνο, με σημαντικό κόστος σε ανθρώπινες ζωές και εξοπλισμό, καθώς ο ρυθμός προέλασης των δυνάμεων της Μόσχας έχει περιοριστεί σημαντικά- αν και τους τελευταίους τρεις μήνες σημείωσαν ταχύτερη πρόοδο στο πεδίο των μαχών, αναφέρεται στην τελευταία έκθεση του Ινστιτούτου για την Μελέτη του Πολέμου (ISW).
Κατά το αμερικανικό think tank, ο ομιχλώδης και βροχερός καιρός συνέβαλε στον ταχύτερο ρυθμό της Ρωσίας το φθινόπωρο του 2025, ενώ την ίδια ώρα οι ουκρανικές επιχειρήσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη δεν ήταν τόσο αποτελεσματικές. Όταν αλλάξουν αυτές οι καιρικές συνθήκες, αναμένεται ότι θα επιβραδυνθεί ο ρυθμός της ρωσικής προέλασης.
Επίσης, οι αναλυτές του ISW στηρίζουν τις εκτιμήσεις τους στο γεγονός ότι η προέλαση των ρωσικών δυνάμεων που σημειώθηκε από τις 15 Αυγούστου ήταν τέτοια επειδή δεν συνάντησαν ισχυρά οχυρωμένες περιοχές και μεγάλα πληθυσμιακά κέντρα του μεγέθους του Σλαβιάνσκ και του Κραματόρσκ στη Ζώνη Φρουρίων της περιφέρειας του Ντονέτσκ.
Αν παρόλα αυτά καταφέρουν να διατηρήσουν τον ρυθμό προέλασης που είδαμε το τελευταίο διάστημα και οι υπόλοιπες συνθήκες του πολέμου μείνουν αμετάβλητες (εάν δηλαδή συνεχίσει η ουκρανική άμυνα και η βοήθεια από την Δύση), τότε οι ρωσικές δυνάμεις θα μπορούσαν να ολοκληρώσουν την κατάληψη του υπολοίπου της περιφέρειας Ντονέτσκ τον Αύγουστο του 2027, εκτιμούν οι αναλυτές του think tank.
Η παραχώρηση επομένως στη Μόσχα των περιοχών που δεν ελέγχουν οι ρωσικές δυνάμεις στο Ντοτέντσκ είναι ένας τρόπος για να «κόψει δρόμο» ο Βλαντίμιρ Πούτιν.
Η δυτική παρουσία στην Ουκρανία
Φτάνει όμως μόνο αυτή η θυσία για να μπει τέλος στη σύγκρουση; Το εδαφικό είναι από τα βασικά αιτήματα της Μόσχας, η οποία ωστόσο δεν παύει να επαναλαμβάνει ότι πρέπει επίσης να αντιμετωπιστούν οι βασικές αιτίες που οδήγησαν στην εισβολή της στην γειτονική της χώρα.
Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα πρέπει να κοιτάξουμε προς το ΝΑΤΟ, απαντάει η Τατιάνα Στανοβάγια, αναλύτρια του R.Politik.
«Ο κεντρικός στόχος του Πούτιν σε αυτόν τον πόλεμο, που αποτελεί τη βάση ολόκληρου του συνόλου των απαιτήσεών του, είναι η απουσία -και ο μακροπρόθεσμος αποκλεισμός- οποιασδήποτε δυτικής στρατιωτικής παρουσίας σε ουκρανικό έδαφος. Αυτό είναι ουσιαστικά όλο. Στρατεύματα, όπλα μεγάλου βεληνεκούς, στρατιωτικές βάσεις και σχετικές υποδομές: οποιαδήποτε μορφή δυτικής στρατιωτικής παρουσίας θεωρείται στη Μόσχα ως υπαρξιακή απειλή και απλώς δεν θα την αποδεχτεί ποτέ», ανέφερε.
Από την οπτική γωνία της ρωσικής ηγεσίας, η σύγκρουση είναι ένας πόλεμος με τη Δύση, θεωρώντας την Ουκρανία ως ένα δυτικό, «αντιρωσικό» όργανο, συνεχίζει τονίζοντας ότι όλες οι απαιτήσεις της Μόσχας περί μη ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, μείωση του μεγέθους του ουκρανικός στρατού, καμία αμυντική συνεργασία με τα κράτη του ΝΑΤΟ, ακόμη και πολιτικά αιτήματα όπως η λεγόμενη «αποναζιστικοποίηση»- αποσκοπούν στο να μπλοκάρουν οποιαδήποτε μελλοντική παρουσία του ΝΑΤΟ ή παρουσία κρατών μελών του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία μακροπρόθεσμα.
«Όχι για δέκα ή είκοσι πέντε χρόνια, αλλά επ’ αόριστον», λέει χαρακτηριστικά. Γι΄αυτό και, κατά την ίδια, η Ρωσία προσπαθεί να δημιουργήσει, παράλληλα με «ακλόνητες εγγυήσεις» για μη επέκταση του ΝΑΤΟ, εγχώριες εγγυήσεις εντός της ίδιας της Ουκρανίας για να αποκλείσει το ενδεχόμενο να υπάρξει μια φιλοδυτική κυβέρνηση που θα μπορούσε, κάποια στιγμή μετά τον πόλεμο, να επιτρέψει τις δυτικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο ουκρανικό έδαφος.
Όλα αυτά αποτελούν όχι μόνο «κόκκινες γραμμές» για το Κίεβο, αλλά και δύσκολα ελέγξιμα ακόμα και στην περίπτωση που συμφωνηθούν.
Να μπει «στη θέση της» η Ευρώπη
Στο ίδιο μήκος κύματος, οι αναλυτές Αντρέι Σολντάτοφ και Ιρίνα Μπορόγκαν του CEPA θέτουν μια άλλη διάσταση, υποστηρίζοντας ότι όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων, ο Πούτιν έχει εμμονή με την Ευρώπη και χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Πολωνία, τα κράτη της Βαλτικής και το Ηνωμένο Βασίλειο, θα συνεχίσουν να δέχονται υβριδικές επιθέσεις- εφόσον δεχθούμε ότι πραγματοποιούνται από τη Μόσχα.
Για τους αναλυτές, η Ουκρανία είναι μέρος μιας πολύ πιο φιλόδοξης εκστρατείας στη Μόσχα για την οικοδόμηση μιας Ευρώπης πιο φιλικής προς τη Ρωσία.
«Στα μάτια του Κρεμλίνου, η Ευρώπη είναι σε μεγάλο βαθμό το πιο αδύναμο μέρος του ΝΑΤΟ, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, οι οποίες αναγνωρίζονται ως η υπερδύναμη. Η Μόσχα πιστεύει ακράδαντα ότι η Ευρώπη πρέπει να μπει ”στη θέση της” ανεξάρτητα από οποιαδήποτε συμφωνία για την Ουκρανία», υποστηρίζουν προσθέτοντας πως το τέλος των συγκρούσεων στην Ουκρανία δεν θα αλλάξει αυτή τη λογική.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
