© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Εδώ και δεκαετίες το σινεμά δράσης μοιάζει να έχει μπει στον αυτόματο πιλότο: Οι ίδιες εκρήξεις, τα ίδια stunts, πόλεις που κατεδαφίζονται ολοσχερώς χωρίς να ανοίγει ρουθούνι, σφιχτά κολάν σε ιπτάμενους ήρωες, μαθήματα παγκόσμιας ηθικής και ακραίος μανιχαϊσμός.
Οι προγραμματιστές των ψηφιακών εφέ πρέπει να χρησιμοποιούν πλέον τις ίδιες ρουτίνες, όλα δείχνουν προκάτ και ανέμπνευστα. Οι ταινίες του Κάμερον έρχονται για να μας θυμίσουν πως αυτό το σινεμά, κάποτε, μπορούσε και να μας μαγέψει. Αυτές τις ταινίες δε θέλεις απλώς να τις δεις, αλλά θες και να τις κατοικήσεις. Στο “Avatar: Fire and Ash” ο κόσμος της Πανδώρας παύει να είναι καρτ-ποστάλ και γίνεται εσωτερικό τοπίο, ένας μυθικός τόπος φαντασίας και μνήμης. Μετά την προσωρινή ανακοχή του The Way of Water, η απειλή δεν έρχεται πια μόνο από τους ανθρώπους, αλλά από μια νέα φυλή Να’βι, τον Λαό της Στάχτης, που κατοικεί σε ηφαιστειακές περιοχές της Πανδώρας. Πρόκειται για μια κοινωνία σκληρή, τραυματισμένη, που έχει μάθει να επιβιώνει όχι μέσω της αρμονίας, αλλά μέσω της καταστροφής. Τι σημαίνει άραγε να προστατεύεις έναν κόσμο όταν ο ίδιος ο κόσμος γεννά τη βία που τον καταστρέφει; Ο Κάμερον, πιο ώριμος και λιγότερο αφελής από ποτέ, μετατοπίζει το βλέμμα του: Η φύση δεν είναι πια ο απόλυτος φορέας του καλού. Οι δε ήρωες δεν καλούνται να σώσουν την Πανδώρα, αλλά να αποφασίσουν ποια Πανδώρα αξίζει να σωθεί. Φυσικά αυτά ισχύουν και για τον δικό μας πλανήτη, και ο Κάμερον δεν το κρύβει: Όταν στήνει τη σεκάνς της επικείμενης σφαγής θαλάσιων πλασμάτων, το πλάνο παραπέμπει ξεκάθαρα στις αντίστοιχες εικόνες μαζικής σφαγής φαλαινών του Βορρά. Ενδιαμέσως βέβαια μας έχει θαμπώσει με ένα υπερθέαμα που όμοιο του δε θα βρείτε στην ιστορία του σινεμά, όμως, παρά την ομορφιά αυτού του σύμπαντος, η ταινία του δεν είναι ποτέ αυτάρεσκη. Και αυτό γιατί τούτη η περιπέτεια φαντασίας, που έρχεται για άλλη μια φορά να σώσει τα σινεμά, έχει πάνω απ’ όλα να αφηγηθεί μια ιστορία, μιας και το καλό σινεμά (είτε είναι δράσης, είτε βραδυφλεγές art-house) ενίοτε λειτουργεί και σαν καθρέφτης – όχι τόσο για να θαυμάζουμε τον εαυτό μας, αλλά και για να τον αναγνωρίζουμε.
Στο ξεχωριστό “Αυτά που σκοτώνεις” που έρχεται από το Ιράν, ένας καθηγητής πανεπιστημίου, στοιχειώνεται από τον ύποπτο θάνατο της άρρωστης μητέρας του και αναγκάζει τον μυστηριώδη κηπουρό του να διαπράξει μια πράξη ψυχρής εκδίκησης. Δεν υπάρχει έγκλημα με την κλασική έννοια, όμως υπάρχει η σκέψη του εγκλήματος, που λειτουργεί σαν πρόβα στην Κόλαση. Με σαφείς επιρροές από το σινεμά του Ντέιβιντ Λιντς (μας έχουν χαιρετίσει από καιρό οι δεσμοί του Ιρανικού σινεμά με τον Ιταλικό νεορεαλισμό), η ταινία κοντοστέκεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και το υπαρξιακό χάος. Εδώ η ηθική δεν καταρρέει θεαματικά, αλλά φθείρεται αθόρυβα – και ο θεατής νιώθει ολοένα και πιο εγκλωβισμένος, περιμένοντας μια λύτρωση στο σκιαχτικό φινάλε που έρχεται με ένα ερωτηματικό.
Στο “Η αγγελία” ο σκηνοθέτης κωμωδιών Πολ Φιγκ σκηνοθετεί ένα φεμινιστικό θρίλερ όπου η (σταθερά καλή) Σίντνεϊ Σουίνι προσλαμβάνεται ως καμαριέρα στην επαύλη ενός ευκατάστατου επιχειρηματία, η σύζυγος του οποίου της φέρεται με τον χειρότερο τρόπο – αδιάκοπα. Φυσικά πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται ένα μεγάλο μυστικό, όμως μέχρι να φτάσουμε στο (γελοίο) φινάλε, η ταινία έχει απολέσει κάθε αίσθηση σοβαρότητας – ως εκ τούτου, δεν μπορείς να πάρεις τίποτε απ’ ότι λέει στα σοβαρά. Νομίζω δεν ήταν αυτό το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
