© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Δεν το ξέρουν, αλλά εδώ είμαι καλά, με το περιβόλι και τα σκυλιά, τα μονοπάτια και τα πόδια μου. Η αυλόπορτα είναι πάντα ανοιχτή. Δεν τους φοβάμαι. Σχολιάζουν. Ξέρουν πως φυλάω το τουφέκι στη σιταποθήκη, μια παλιά Σαρασκέτα με διάτρημα δώδεκα.
Νομίζουν πως είμαι τρελή επειδή συχνάζω στο νεκροταφείο, μιλάω δυνατά μπροστά στον τάφο της μάνας μου, πίνω, γελάω μόνη μου και δεν έχω πάρε δώσε σχεδόν με κανέναν. Ούτε τα μαλλιά μου δεν κόβω από τότε που πέθανε η γριά μου. Δεν είμαι καλά στο μυαλό, λένε. Ότι μάλλον είμαι θεόμουρλη. Μα εγώ ξέρω και τη σκιά και την αλήθεια μου.
Εδώ δεν συμπαθούν τους ξένους, πρέπει εσύ πρώτα να τους συμπαθήσεις, κι εμένα ποτέ δε μ’ άρεσε η προσπάθεια. Προτιμάω να τους κρατάω σε απόσταση. Δεν ξέρουν τίποτα, αλλά μιλάνε, μιλάνε, όλο μιλάνε. Ψιθυρίζουν. Εγώ αντιθέτως βλέπω διάφορα και δε λέω κουβέντα. […] Δεν έχω τηλεόραση και δε διαβάζω πλέον εφημερίδες· μερικές φορές τη νύχτα βάζω το ράδιο ν’ ακούσω τραγούδια και άλλες φωνές που να μην είναι η δική μου. Νομίζουν ότι ξέρουν αλλά κάνουν λάθος. […] Όλα μ’ έφεραν ως εδώ κι εδώ είμαι καλά, εκτός από τις μέρες που ο αέρας δεν αφήνει το σπίτι σε χλωρό κλαρί, όταν πέφτει χούφτες το χώμα μέσα από τα δοκάρια και χτυπάνε τα παραθυρόφυλλα των άδειων δωματίων. Όταν πρωτοέμεινα μόνη μου, μετά τον θάνατο της μάνας μου, με τρομοκρατούσαν τη νύχτα τα στριγκλίσματα του αλάδωτου ανεμοδείκτη, τα σχεδόν ανθρώπινα βογκητά του τρελού πετεινού, έρμαιο στις ριπές του ανέμου, που έχανε τον προσανατολισμό του. Μονάχα ο αέρας με τρομάζει, που τα μπερδεύει όλα».
Μετά από μια θυελλώδη νεότητα, η Άντζι έχει αποσυρθεί –σχεδόν οχυρωθεί– σε ένα απομακρυσμένο χωριό του ισπανικού νότου. Για τους συγχωριανούς της, είναι η τρελή που τριγυρίζει με τα σκυλιά της. Ζει στο μεγάλο παλιό οικογενειακό σπίτι, σε ένα διαρκές σταυροδρόμι δυο εποχών, ανάμεσα στα φαντάσματά της και την ανάμνηση του έρωτα που είχε ζήσει με έναν Άγγλο καλλιτέχνη στο Λονδίνο της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Μια μέρα, εντοπίζει στα βουνά νεκρό, κρεμασμένο σ’ ένα δέντρο, τον πιο ισχυρού τσιφλικά της περιοχής –«Πλησιάζω προσεκτικά. Ο άντρας, γιατί άντρας είναι, θα πρέπει να ανέβηκε στο πιο χαμηλό κλαρί της καρυδιάς και καθιστός εκεί να έδεσε το σκοινί στο από πάνω, να σιγούρεψε τον κόμπο και να έπεσε. Το βάρος και το ύψος ήταν αρκετά. […] Κάνω ένα βήμα πίσω, δυο, τρία. Τα πόδια μου υποχωρούν μόνα τους, δεν υπακούν στη θέλησή μου. Αυτός είναι, δεν υπάρχει αμφιβολία: ο δον Χουλιάν, ο ιδιοκτήτης του Λόγκου, με τα μάτια ορθάνοιχτα. Και τα χέρια στο χρώμα του κρασιού». Από τότε, θα μπει άθελά της στη δίνη αποκαλύψεων: παλιά οικογενειακά μυστικά γύρω από ένα νήμα θανάτου, αφασία και σιωπή που ενώνει τους πάντες στην περιοχή. Είναι η απομόνωση; Είναι οι καρυδιές που αποπνέουν μια δηλητηριώδη ουσία; Ή μήπως η μελαγχολία των Ούγγρων, που έφτασαν εκεί πριν από αιώνες με τα σεντούκια και τα βιολιά τους; Η Άντζι ξέρει πως, όταν έχεις χάσει τα πάντα, δεν υπάρχει τίποτα να σου αρπάξουν.
Το μυθιστόρημα, ένα σύγχρονο λογοτεχνικό γουέστερν, γεννημένο στο τραχύ τοπίο μιας ξεχασμένης Ισπανίας, είναι μια παράξενη και συγκινητική ιστορία για την ελευθερία και την ικανότητα αντίστασης του ανθρώπινου όντος.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
