Τρεις εβδομάδες μετά την υπογραφή στο Παλάτι των Βερσαλλιών της «συμφωνίας» κατάπαυσης του πυρός στον Κόλπο, ο πρόεδρος Τραμπ κήρυξε το τέλος της εκεχειρίας με το Ιράν.
Φυσικά, και αυτή η εκεχειρία δεν άξιζε ποτέ το όνομά της, αλλά όλοι ήλπιζαν πώς θα κρατήσει. Ιδίως λόγω των εσωτερικών προβλημάτων που προκάλεσε ο πόλεμος στις ΗΠΑ και τον επακόλουθο «πονοκέφαλο» του προέδρου Τραμπ και των Ρεπουμπλικάνων, ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο , τον προσεχή Νοέμβριο.
Η αναζωπύρωση των εχθροπραξιών μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών εξελίχθηκε σε γνωστό μοτίβο: Τρία εμπορικά πλοία να πλήττονται από τους Ιρανούς σε μία ημέρα ενώ διέσχιζαν το Στενό του Ορμούζ, μακριά από τη διαδρομή, που έχουν καθορίσει οι Φρουροί της Επανάστασης.
Για να ακολουθήσουν δύο ημέρες αμερικανικών βομβαρδισμών στο Ιράν και πυραυλική απάντηση των μουλάδων εναντίον των αμερικανικών βάσεων στο Κουβέιτ και το Μπαχρέιν.
Προβλέψιμη κατάσταση
Όλα αυτά δυστυχώς ήταν απίστευτα, προβλέψιμα: Η Τεχεράνη κλιμάκωσε σκόπιμα την κατάσταση μόλις οι Αμερικανοί επανέφεραν και πάλι το εμπάργκο στο ιρανικό πετρέλαιο, ενώ το Μνημόνιο Συνεννόησης, προσέφερε μια επανάληψη των εξαγωγών για 60 ημέρες. Ταυτόχρονα, οι μουλάδες δεν κάνουν πίσω σε ό,τι αφορά τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ.
Με αυτά και μ` αυτά το Brent φλερτάρει και πάλι με τα 80 δολάρια το βαρέλι, καταγράφονται σημαντικές απώλειες στα χρηματιστήρια και η παγκόσμια οικονομία κρατά και πάλι την «αναπνοή» της.
Το ερώτημα είναι βέβαια, αν η νέα κλιμάκωση των σχέσεων Ιράν-ΗΠΑ απειλεί να προκαλέσει ξανά έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας.
Πάμε για νέο πόλεμο;
Ουδείς μπορεί να είναι βέβαιος για το μέλλον, αλλά προς το παρόν πρέπει να σημειωθεί ότι παρά την ανταλλαγή πυρών, οι δύο μονομάχοι περιόρισαν τις επιθέσεις τους στο ελάχιστο. Μάλιστα, αναφέρθηκε μόνο ένα θύμα στις αμερικανικές επιθέσεις, ενώ η Τεχεράνη απέφυγε να στοχεύσει αμερικανικά πλοία, αποφεύγοντας έτσι την μετωπική αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Είτε πρόκειται για προάγγελος μιας νέας καταιγίδας είτε για μια κρίση που θα ξεπεραστεί, μόνο ο χρόνος θα δείξει.
Ο πρόεδρος Τραμπ μπορεί να δήλωσε ότι η «εκεχειρία τελείωσε », αλλά έσπευσε να ξεκαθαρίσει πώς θέλει να επιτρέψει στους «μεγάλους διαπραγματευτές» να συνεχίσουν τον διάλογο με την Τεχεράνη.
Είναι αδύνατο φυσικά να ξεδιαλύνουμε τι κρύβεται στο μυαλό του Τραμπ για την Μέση Ανατολή.
Ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να επιρρίψει την ευθύνη για την αποτυχία αποκλειστικά στους μουλάδες που κυβερνούν το Ιράν. Πρόσφατα βέβαια, τους αποκάλεσε «πολύ λογικούς ανθρώπους», ενώ τώρα έκανε λόγο για «αποβράσματα».
Κατηγόρησε επίσης και πάλι στην Αγκυρα τους εταίρους του στο ΝΑΤΟ, οι οποίοι ισχυρίζεται ότι δεν του παρέχουν την υποστήριξη που χρειάζεται.
Αλλά αυτό καταδεικνύει πρωτίστως ένα πράγμα: πόση πίεση δέχεται ο Τραμπ. Όσο υψηλότερες αυξάνονται οι τιμές στα πρατήρια καυσίμων και τα σούπερ μάρκετ στις ΗΠΑ, τόσο χειρότερες θα είναι οι προοπτικές για τους Ρεπουμπλικάνους στις ενδιάμεσες εκλογές στις 3 Νοεμβρίου.
Ο Τραμπ δεν μπορεί να αντέξει μια νέα πολεμική έκρηξη. Η Τεχεράνη ξέρει άλλωστε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος είναι ευάλωτος και κάνει ότι μπορεί για να το εκμεταλλευτεί, εκβιαστικά …
Δεν είναι άλλωστε η Ουάσιγκτον που αποφασίζει πότε κάτι «τελείωσε» – αλλά το καθεστώς των μουλάδων. Αυτοί χτυπούν τον …ταμπουρά και ο Τραμπ χορεύει
Η Αμερικανική στρατιωτική ανωτερότητα από μόνη της δεν μπορεί να αλλάξει την εξουσία του καθεστώτος στην Τεχεράνη. Όσο το Ιράν ελέγχει το Στενό του Ορμούζ με λίγα μόνο drones και πυραύλους, χρησιμοποιώντας το ως γεωπολιτικό μοχλό, το καθεστώς των μουλάδων θα υπαγορεύει την έκταση της σύγκρουσης.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
