Ένα από τα γνωστότερα είδη φαλαινών είναι η Μεγάπτερη Φάλαινα. Είναι κυρίως γνωστή για το λάδι και το τραγούδι της, αλλά στα τραπέζια των ζωολόγων είναι διάσημη για τις ψευδαισθήσεις της.
Για να κυνηγήσουν τα κοπάδια των ψαριών, οι Μεγάπτερες Φάλαινες πλαταγίζουν τα μεγάλα τους πτερύγια στο νερό, δημιουργώντας θεόρατα «δίχτυα» φυσαλίδων που περικυκλώνουν το κοπάδι. Τα ψάρια βλέπουν έναν «τοίχο» φυσαλίδων να απλώνεται μπροστά τους, νομίζοντας πως δεν μπορούν να περάσουν. Αυτό το αίσθημα αδιεξόδου, ο φόβος, εισέρχεται σιγά-σιγά στο DNA τους, περνώντας από γενεά σε γενεά. Ο φόβος μετατρέπεται σιγά-σιγά σε φοβία. Σε καταδίκη.
Ας φανταστούμε τώρα πως κολυμπάει ένα κοπάδι ψαριών στα ανοιχτά του ωκεανού. Εκεί που κολυμπούν, ακούγεται ξαφνικά ένα όμορφο τραγούδι. Όμως όλα τα ψάρια φοβούνται – ή σχεδόν όλα. Βλέπουν πτερύγια γύρω τους να παφλάζουν στο νερό. Υψώνονται τεράστια τείχη από φυσαλίδες. Κανείς δεν περνάει.
Εάν όμως ένα ψάρι είναι τυφλό; Εάν είναι τυφλό δεν βλέπει το αδιέξοδο. Ακόμη και να ξέρει για τις φάλαινες και τις φυσαλίδες, δεν τις βλέπει. Οπότε, σαν να μην συμβαίνει τίποτε, θα συνεχίσει να κολυμπάει κατευθείαν προς τις φυσαλίδες. Τα άλλα ψάρια θα το πουν αφελές, θα το πουν αυτόχειρα. Θα το πουν τρελό. Όταν περάσει το «δίχτυ» των φυσαλίδων, θα ανακαλύψει ότι είναι μόνο. Ωστόσο, τα άλλα ψάρια ενώ είδαν πώς γίνεται, θα μείνουν εγκλωβισμένα. Αντί να προσπαθήσουν να ξεφύγουν, θα παρακαλέσουν το τυφλό ψάρι να τα σώσει. Θα το ανεβάσουν σε ένα βάθρο και θα μείνουν από κάτω στον βούρκο, να το ικετεύουν για βοήθεια. Φυσικά, δεν θα προσπαθήσουν να ξεφύγουν. Αφού δεν θα λάβουν βοήθεια, θα αρχίσουν να πιστεύουν πως τα ίδια δεν είναι άξια για να σωθούν.
Με τον καιρό, από γενεά σε γενεά θα κάνουν το τυφλό ψάρι θεό. Όποιος δεν προσευχηθεί στο τυφλό ψάρι, θα τον πουν ασεβή. Όποιος προσπαθήσει να γλιτώσει, θα τον πουν θρασύτατο. Γιατί ναι, είναι ασέβεια να τολμάς να κάνεις κάτι που κατάφερε μόνο ο «θεός». Και το τυφλό ψάρι απλά προχωράει, μόνο αλλά ελεύθερο στον απέραντο ωκεανό. Κανείς δεν μπορεί να το εμποδίσει.
Τείχη, κενό και δυσπιστία…
Στον δικό μας ωκεανό, τον ανθρώπινο, πολλές φορές μας κάνουν να πιστεύουμε πως είναι αδύνατον. Απλά μας το λένε κι εμείς το πιστεύουμε. Οι δυνατοί, λέμε, αυτοί έχουν τη δύναμη, αυτοί ελέγχουν τα πάντα. Κι όμως όχι. Αυτή τη δύναμη τους την έχουμε δώσει εμείς. Απλώς μας κάνουν να πιστεύουμε πως είναι ισχυροί. Μας κάνουν να πιστεύουμε πως δεν υπάρχει ελπίδα. Και αυτή είναι η μεγαλύτερή τους επιτυχία.
Το 99% της ανθρωπότητας πιστεύει πως ο κόσμος τα επόμενα 20 χρόνια θα είναι χειρότερος. Εκείνο το 1%, εκείνοι οι λίγοι που ελπίζουν και τολμούν τους λέμε αφελείς, τους λέμε ονειροπόλους, τους λέμε τρελούς…
Αγαπάμε το χρήμα περισσότερο από όσο αγαπάμε τον εαυτό μας. Προσκυνάμε τη βία σαν να είναι θεός. Κι όμως, όλα αυτά τα θρέφει ο φόβος. Ο δικός μας φόβος. Και ο φόβος μεγαλώνει τόσο, που θα μας καταπιεί.
Ακόμη χειρότερα, πολλές φορές λέμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας ότι δεν μπορούμε, δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα, να φθάσουμε ψηλά. Φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι «τείχη» φυσαλίδων γύρω μας και πείθουμε μόνοι μας τον εαυτό μας ότι είναι απροσπέραστα. Άραγε, πόσες φορές είπαμε «δεν μπορώ»; Πόσες φορές είπαμε «δεν γίνεται»; Και πόσες φορές μετανιώσαμε για κάτι που δεν καταφέραμε;
Ξέρουμε μόνο να μετανιώνουμε και να θαυμάζουμε. Η ζωή είναι σκληρή, μας λένε. Η ζωή είναι άδικη. Αυτά είναι τα δικά μας «τείχη», οι δικές μας φυσαλίδες.
Φαίνονται πολύ ψηλά για να τα σκαρφαλώσεις.
Πολύ συμπαγή για να τα περάσεις.
Όμως ετούτος ο κόσμος είναι πολύ άδειος για να μείνεις.
Αν θέλεις το άπειρο, πρέπει να ρισκάρεις.
*Η Σοφία Μονοχολιά, μαθήτριας της Γ΄ τάξης του Γυμνασίου Μαγούλας
Σημείωση: Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στη σχολική εφημερίδα του Γυμνασίου Μαγούλας.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
