Στο ερώτημα γιατί χρεοκοπήσαμε, η απάντηση είναι απλή και μία: εξαιτίας δικών μας λαθών, που έγιναν πέρα από ιδεολογίες και πολιτικές παρατάξεις.
Οι ξένοι, τους οποίους αναθεματίζουν κάποιοι για τη χρεοκοπία, έκαναν τη δουλειά τους, επενδύοντας στη συνέχεια στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, εγγράφοντας μακρές υποθήκες εκμετάλλευσης κρίσιμων τομέων. Τα πρόσωπα της εγχώριας σκηνής που πρωταγωνίστησαν έκαναν τα δικά τους λάθη, αλλά αυτά δεν ήταν από μόνα τους καθοριστικά για να βουλιάξει εν συνεχεία η Ελλάδα στο τέλμα και να αναλάβουν οι Ντάισελμπλουμ, Ρέγκλινγκ κ.λπ. να μας σώσουν.
Στις εκλογές του 2009, ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής έκανε μια προσπάθεια να επηρεάσει τις διαφαινόμενες εξελίξεις, προτείνοντας ένα μάζεμα των δημοσίων οικονομικών, το οποίο η κοινωνία δεν αποδέχθηκε. Επιλέχθηκε το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου, που έπρεπε να αντισταθμίσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις με ένα σκηνικό που γκριζάριζε, μέχρι που σκοτείνιασε εντελώς. Και μετά τα πράγματα πήραν τη δική τους πορεία, με την πάνω και την κάτω Πλατεία Συντάγματος, τις διαμαρτυρίες, τις κυβερνήσεις που δεν στέριωναν, για να βγούμε επί ΣΥΡΙΖΑ από τα μνημόνια το 2018, κινούμενοι στη συνέχεια -μέχρι και σήμερα- με τις πατερίτσες εκείνης της αρχικής προστασίας που προσέφερε -υποτίθεται- η τρόικα και μετά οι θεσμοί, οι οποίοι ρύθμισαν το χρέος μέχρι το 2032 παρέχοντας ασφάλεια, ψυχολογική κατά βάση.
Το πρόσφατο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ άνοιξε τις πύλες της εμφύλιας φαγωμάρας, την οποία επιτείνει και η μακρά προεκλογική περίοδος στην οποία έχουμε εισέλθει και θέλουν όλοι να εκμεταλλευτούν. Η κυβέρνηση ρίχνει τις ευθύνες στον Τσίπρα που ήρθε το 2015, τον οποίο φοβάται, παρότι λέει ότι δεν τον υπολογίζει. Από την άλλη πλευρά, οι επικρινόμενοι από το ντοκιμαντέρ, όπως ο τότε υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης, αντιδρούν, ισχυριζόμενοι ότι το ντοκιμαντέρ δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά γεγονότα… Και καταλήγουμε να είμαστε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, που αναδίδει την οσμή βάλτου, με τους ξένους σε ρόλο δικαστών.
Και -το χειρότερο- δεν διδάσκει τίποτα ως μάθημα από την εποχή εκείνη, που χαρακτηρίστηκε από ακραίες συγκρούσεις και στρουθοκαμηλισμό.
Αν αύριο το πρωί γινόταν ένα θαύμα και ξεκινούσε η Ελλάδα με μηδέν χρέος, ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και όλους ικανοποιημένους, θα ήταν θέμα χρόνου να μπαίναμε ξανά σε στενωπό με τα ίδια χαρακτηριστικά. Κι αυτό διότι παραμένουν οι ίδιες αντιλήψεις στο μεγαλύτερο τμήμα του πολιτικού κόσμου, που έχει ως μέτρο για κάθε του κίνηση το πολιτικό κόστος. Δεν είναι τυχαίο ότι στους περισσότερους κρίσιμους οικονομικούς δείκτες της Eurostat είμαστε στις τελευταίες θέσεις, με σοβαρές αδυναμίες στους θεσμούς, που είναι το νευρικό σύστημα της χώρας. Ακούμε, όμως, όλη μέρα για τις σφοδρές συγκρούσεις της κυβέρνησης με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που φέρνουν αποτέλεσμα μηδέν εις το πηλίκον και μοιάζουν με θέατρο κακοπαιγμένο όσο το ΑΕΠ της χώρας δεν έχει φτάσει ακόμα ούτε καν στα επίπεδα του 2009.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
