Η φράση «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» από το έργο του Λουίτζι Πιραντέλο, δεν είναι απλώς μία θεατρική ατάκα, αλλά αποτελεί μία φιλοσοφία για την αλήθεια ως κατασκευή πολλαπλών οπτικών.
Στον κόσμο του Πιραντέλο, η πραγματικότητα διαμορφώνεται από τις πεποιθήσεις και τις σκοπιμότητες όσων την αφηγούνται.
Κάπως έτσι, η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως διαμορφώνεται, μοιάζει με ένα θέατρο διαφορετικών «αληθειών», όπου κάθε πλευρά διεκδικεί τη δική της εκδοχή.
Στην περίπτωση των ελληνοτουρκικών, ίσως χρειάζεται μία πιο σωστή αναδιατύπωση. Έτσι (δεν) είναι, αν έτσι νομίζετε.
Στην «ατζέντα» τουρκικών μέσων ενημέρωσης, σχεδόν καθημερινά, βρίσκεται η ατζέντα Δένδια, η οποία δεν περιλαμβάνει μόνο εξοπλιστικά προγράμματα, αλλά μια ολοκληρωμένη φιλοσοφία άμυνας.
Μία ατζέντα, πιο αναγκαία από ποτέ!
«Η Ελλάδα πρέπει να ξεφύγει από τη φιλοσοφία, ψωνίζουμε από το ράφι», έχει πει ο ΥΕΘΑ.
Έτσι, αντλώντας διδάγματα από το παρελθόν και από τις συγκρούσεις στην ευρύτερη γειτονιά της (δεν απέχει τόσο πολύ από την Ουκρανία, ούτε από τη Μέση Ανατολή), χτίζει ένα νέο μοντέλο αμυντικής ικανότητας.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» συμβολίζει ακριβώς αυτό.
Ενίσχυση επιχειρησιακής ετοιμότητας, ενσωμάτωση προηγμένων τεχνολογιών αντι-drone συστημάτων και συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου, καθώς και διαλειτουργικότητα με συμμαχικά συστήματα.
Δεν πρόκειται, απλώς, για αμυντική αναβάθμιση, αλλά για μία νέα φιλοσοφία άμυνας, η οποία περιλαμβάνει:
- Στρατηγικές συνεργασίες
- Ολιστική αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων ώστε να ανταποκρίνονται στον 21ο αιώνα
- Καινοτομία
Με άλλα λόγια; Οι Ένοπλες Δυνάμεις περνούν σε μια νέα εποχή. Την εποχή της στρατηγικής αυτονομίας και αποτροπής.
Οι στρατηγικές συμμαχίες με ισχυρούς εταίρους και η εισαγωγή προηγμένων τεχνολογιών αποτελούν σαφές μήνυμα προς τη διεθνή κοινότητα.
Η Ελλάδα παίρνει στα σοβαρά την άμυνά της, μαθαίνει από το παρελθόν και επενδύει σε μία νέα εποχή.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι μια στρατηγική κίνηση, ένα θεμέλιο για την προστασία από κάθε απειλή, για τη διασφάλιση της πλήρους κυριαρχίας σε ξηρά, αέρα και θάλασσα.
Κάθε στρατιωτική και τεχνολογική επένδυση, μεταξύ άλλων μεταρρυθμίσεων της «Ατζέντας 2030», εντάσσεται σε ένα ενιαίο σχέδιο που συνδέει την τεχνολογική εξέλιξη με την επιχειρησιακή ετοιμότητα και την καινοτομία.
Την ίδια στιγμή, οι δηλώσεις που συχνά προέρχονται από την τουρκική πλευρά σκιαγραφούν μια εικόνα ενός κράτους που δρα εις βάρος κάποιου άλλου.
Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει Τούρκος αναλυτής «η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί ένδειξη ότι η συμμαχία Ισραήλ-Ελλάδας στρέφεται εναντίον της Τουρκίας».
Με αυτό της το αφήγημα, «προωθεί» τις αξιώσεις της, απέναντι στις κινήσεις της Ελλάδας και των συμμάχων της.
Η ενίσχυση των ελληνικών νησιών, η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων σε περιοχές όπως η Αλεξανδρούπολη, η Σούδα καθώς και η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ, ερμηνεύονται όχι ως αμυντικές πρωτοβουλίες, αλλά ως στοιχεία ενός ευρύτερου σχεδίου περικύκλωσης της Τουρκίας.
Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η πιραντελική ειρωνεία. Ένα γεγονός μπορεί να διαβαστεί με δύο εκ διαμέτρου αντίθετους τρόπους.
Για την Ελλάδα, η ενίσχυση της άμυνας των νησιών αποτελεί, κατά κανόνα, αναφαίρετο δικαίωμα αυτοάμυνας. Όπως άλλωστε προβλέπεται από το άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ, έχει δικαίωμα άμυνας self‑defense εάν υπάρχει ένοπλη επίθεση ή άμεση απειλή είτε σε εθνικό είτε σε συμμαχικό επίπεδο.
Πολλώ δε μάλλον απέναντι σε μια χώρα που απειλεί με πόλεμο «casus belli».
Για την Τουρκία, αυτό μεταφράζεται ως παραβίαση διεθνών συμφωνιών και ως απειλή που νομιμοποιεί την αντίδρασή της.
Ίσως το πραγματικό διακύβευμα να μην είναι μόνο τι συμβαίνει στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά ποιος πείθει για το τι συμβαίνει.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
