Βόμβες σε δύο κόσμους

Διαβάζω ότι οι επεμβάσεις, οι πόλεμοι και οι επαναστάσεις συνήθως δεν έχουν μεγάλο αντίκτυπο στις αμερικανικές μετοχές. Η μέση πτώση σε 30 μεγάλα γεωπολιτικά γεγονότα από το 1939 ήταν μόλις 4%, σύμφωνα με την Deutsche Bank, και η ανάκαμψη ήταν γρήγορη. Ακόμα και όταν έχασαν πολέμους -στο Βιετνάμ και το Αφγανιστάν- δεν υπήρξε καμία ζημιά στην εγχώρια βιομηχανική βάση.

Κάνω στάση στη συνέντευξη του ενοίκου του Λευκού Οίκου στους Financial Times. Θέλει να πάρει «το πετρέλαιο στο Ιράν, αλλά κάποιοι ηλίθιοι πίσω στις ΗΠΑ λένε “γιατί το κάνεις αυτό;”». Ατάκες εδώ κι εκεί. Τις κοιτάζω με την προσοχή που δείχνει κάποιος σε κάτι καινούργιο που είναι παλιό. Με τον εγκέφαλο αδρανή πίσω από τα κέντρα της όρασης.

Ξυπνά όταν συνειδητοποιεί ότι τρεις εβδομάδες («πετυχημένου» κατά τον Αμερικανό πρόεδρο) πολέμου αποδείχτηκαν αρκετές, ώστε το Ιράν να πετύχει την αναίρεση, έστω προσωρινώς, των κυρώσεων εις βάρος του πετρελαίου του, μετά από περίπου τέσσερις δεκαετίες. Ποιοι είναι οι βλάκες, λοιπόν; Όπως έγραψε προ δύο εβδομάδων ο Economist, «παρότι ο πρόεδρος υποστηρίζει ότι έχει εξολοθρεύσει το 100% της στρατιωτικής ικανότητας του Ιράν, το εναπομείναν 0% καταφέρνει να προκαλεί σοβαρότατο αναβρασμό».

Διαβάζω για το δεξαμενόπλοιο, που επλήγη στα ανοικτά του Ντουμπάι, το όνομα και τη σημαία του, την αξία του πετρελαίου που μεταφέρει, κ.ά. Τι λείπει, τι λείπει; Στην τελευταία πρόταση στριμώχνεται, σαν από υποχρέωση, ότι δεν τραυματίσθηκαν μέλη του πληρώματος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πετρέλαιο: Πώς το «τέλος του φόβου» έφερε απώλειες 40% σε ένα τρίμηνο – Πού οδεύει τώρα

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω για κόκκινο συναγερμό για πετρέλαιο, πληθωρισμό, ομόλογα, βιομηχανίες, οικονομίες, επενδυτές που οδύρονται για 11,5 τρισ. δολ. που σκοτώθηκαν από τις βόμβες, για τη βίαιη επανατιμολόγηση του κόσμου.

Ψάχνω και ξαναψάχνω, για τον άλλο κόσμο, που έχει σάρκα και ψυχή. Κάθε βροντή ένας, δύο, τρεις θάνατοι κ’ η μοίρα ό,τι θέλει ας πει. Έψαξα και ξαναέψαξα. 4.934 νεκροί, έως τις 30/3, αν είναι σωστοί οι υπολογισμοί. Σκίζονται σαν χασές ζωές και όνειρα κάτω από τα λάφυρα. Εύκολα, σαν πλεμόνια που ανοίγουν για το βασικό καύσιμο που δίνει ενέργεια στα κύτταρα και τους ιστούς μας.

Εύκολα κι ωμά αδειάζουν και τους προβληματισμούς μας.

Ω, μην κοιτάτε, μην ρωτάτε από πού τους έφυγε η αναπνοή, μην ρωτάτε πόσοι είναι νεκροί. Συγγνώμη, να αγωνιούμε μόνο για της αγοράς τη ζωή;