Ακούμε διατυπώσεις περί «Αρχόντων και αρχομένων» – «Αρχών και κοινού». Αλλά και για «Διοικούντες και Διοικούμενους και «Κυβερνώντες και Κυβερνωμένους».
Στην πρώτη διατύπωση με γύρισε με απότομο τράνταγμα η μνήμη μου, διαβάζοντας την 2η ! Ύστερα ήρθε και η 3η, ανήμερα 25ης Μαρτίου-την Εθνική Εορτή της απελευθέρωσης από την σκλαβιά και την τυραννία, και με «αποτελείωσε».
Να Πάρω τα βουνά; «Ωρέ Κοντοβουνισιε στάσου να πολεμήσεις», άκουσα την Φωνή του Παπαφλέσσα, και σκέφθηκα ότι έστω και εάν την κοπανίσει ο Κοντοβουνίσιος, εγώ θα μείνω.
Η πρώτη διατύπωση αναφέρεται σε ακούσματα σε εποχές που στην Ελλάδα το επίσημο Κράτος χαρακτηρίζει ως… «Δικτατορία» . Η διατύπωση αυτή «Απευθύνονταν προς το Κοινόν» ως μάζα, όχι ως πολίτες, αλλά ως ένα άμορφο και παθητικό σύνολο που όφειλε απλώς να υπακούει.».
Το αν οι Ελληνες αποδέχονται αυτή την ζωή. το έχουν αποδείξει μέσα από τους διαχρονικούς τους αγώνες εναντίον κάθε τυραννίας, και κάθε μορφής και προέλευσης κατακτητών.
Η 2η διατύπωση -και δη επαναλαμβανόμενη- αναφέρεται ρητά και καμαρωτά, στην “Δημόσια Ηλεκτρονική διαβούλευση” Νομοσχεδίου ήταν : Άρθρο 1: «η…διεκπεραίωση των αιτημάτων των διοικουμένων από την διοίκηση», Άρθρο 2: « η ψηφιακή ενημέρωση των διοικουμένων για την πορεία των υποθέσεων τους,
Άρθρο 3Α Παράγραφος 3 : «Οι πιστοποιημένοι επαγγελματίες δύνανται να ασκούν το έργο τους μετά από ανάθεση από διοικούμενους»…. Άρθρο 4 Παρ 5δ: “η λειτουργία ειδικής ηλεκτρονικής εφαρμογής καταχώρισης στοιχείων για τη διεκπεραίωση υποθέσεων των διοικουμένων”. Άρθρο 5 : η Ψηφιακή ενημέρωση για τη διεκπεραίωση υποθέσεων των διοικουμένων – (Τροποποίηση άρθρου 4 ΚΔΔ) Άρθρο 5δ) κάθε άλλο θέμα σχετικό με τη λειτουργία της ειδικής ηλεκτρονικής εφαρμογής καταχώρισης στοιχείων για τη διεκπεραίωση υποθέσεων των διοικουμένων.».
Κάπου εδώ «έχασα από τις οθόνες μου» τον «Κυρίαρχο Λαό».
Οι «διοικούμενοι»
Ο Όρος «διοικούμενοι» εμφανίζεται στο κείμενο του Νομοσχέδιου : 9 φορές. Ο όρος χρησιμοποιείται συστηματικά, είναι επίσημος όρος μέσα στο νομοσχέδιο, και αποτελεί κεντρική έννοια της σχέσης κράτους → διοικουμένων.
Εναγωνίως αναζήτησα στο κείμενο του νομοσχεδίου τον όρο «Πολίτης»: τον εντόπισα στον Κεντρικό τίτλο του Νομοσχέδιου: «Παρεμβάσεις για ένα κράτος πιο φιλικό στον πολίτη», και στον Τίτλου του Κεφαλαίου Γ(«Υποχρεώσεις υπηρεσιών προς πολίτες», στο άρθρο 9 «κακοδιοίκηση των πολιτών» (πάλι διοίκηση) .
Εύρηκα !! : Άρθρο 1 ; η ταχύτερη διεκπεραίωση των αιτημάτων των διοικουμένων από τη Διοίκηση και η δυνατότητα διαρκούς και απομακρυσμένης ενημέρωσης των Πολιτών για τις υποθέσεις τους . ΑΛΛΑ «Άνθρακες ο Θησαυρός μια και το κυρίαρχο στοιχείο εδώ, είναι «Ο Διοικούμενος αιτηματίας»…. και όχι ο Κυρίαρχος Λάος….Άρθρο 1 η ταχύτερη συμμόρφωση της Διοίκησης με τις δικαστικές αποφάσεις και η αποφυγή εμπλοκής του Πολίτη σε επιβαρυντικές για αυτόν περαιτέρω δικαστικές διαδικασίες. Άρθρο 2 ι) η αποχή του Δημοσίου, υπό προϋποθέσεις, από τη διεκδίκηση ακινήτων πολιτών. ΣΣ το υπό προϋποθέσεις με τρομάζει ….εφόσον αυτές δεν προσδιορίζονται και ανά πάσα στιγμή μπορεί να το αυτοακυρώσουν
Δεν είναι συνώνυμα οι Πολίτες και οι Διοικούμενοι
Ο Όρος Πολίτης και ο όρος Διοικούμενος δεν αποτελούν συνώνυμα, που μπορούν να εναλλάσσονται σε κείμενο χάριν αποφυγής επανάληψης της ίδιας λέξης, αλλά προσδιορίζουν το περιεχόμενο του Πολιτεύματος και την ουσία της Δημοκρατίας.
Λόγω της κρισιμότητας του θέματος, διάβασα και ξαναμελέτησα το Νομοσχέδιο μπας και μου ξέφυγε κάποια χρήση των όρων από το κείμενο. Επιπλέον «Ζήτησα» και από την ΑΙ της Microsoft 365 και διάβασε και αυτή το κείμενο του νομοσχεδίου ώστε το Άρθρο μας να έχει καλύψει κάθε δυνατότητα τεκμηρίωσης, για κάθε χρήση των όρων στο κείμενο. Άλλωστε το ΝΣ (εξεταζόταν την περασμένη Τρίτη στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής) δεν έχει έρθει στην ολομέλεια και δεν είναι ακόμα νόμος του Κράτους, και υπάρχει πάντα Ελπίδα….
Πολιτειολογική – φιλοσοφική ανάλυση
Η διάκριση πολίτη και διοικούμενου είναι θεμελιώδης σε όλη την ιστορία της πολιτικής σκέψης: από την αρχαία ελληνική πόλη, τον Αριστοτέλη, τον Ρουσσώ, μέχρι τη σύγχρονη θεωρία δημοκρατίας. Δεν πρόκειται για απλή γλωσσική διαφορά· πρόκειται για διαφορετικό ανθρωπολογικό και θεσμικό status.
Πολίτης : Στην Aριστοτελική έννοια, πολίτης είναι «ὁ μετέχων κρίσεως και ἀρχῆς». Δηλαδή αυτός που συμμετέχει στην απόφαση και στη διοίκηση Ο πολίτης είναι μέτοχος της εξουσίας. (Ο Κυρίαρχος Λαός) Έχει πολιτικά δικαιώματα, υποχρεώσεις, και συμμετοχή στην παραγωγή των νόμων.
Σε Σχέση με τον Νόμο: Ο Πολίτης -Βλέπει τον νόμο σαν συλλογικό δημιούργημα. -Νιώθει συν-ιδιοκτήτης.- Η συμμετοχή του δίνει νομιμοποίηση στους θεσμούς.
Σε σχέση με την Κοινωνία : Είναι ενεργό μέλος, είναι προσωπικότητα. Ανήκει στο πολιτικό σώμα. Έχει φωνή. Η δημοκρατία τον αναγνωρίζει ως φορέα κυριαρχίας.
Διοικούμενος : Ο διοικούμενος είναι αντικείμενο διοίκησης. Υπακούει σε κανόνες που κάποιος άλλος παράγει. Μπορεί να έχει δικαιώματα, μπορεί να προστατεύεται νομικά, αλλά δεν συμμετέχει στη διαμόρφωση της πολιτικής εξουσίας. Η Εξουσία ως κλειστό σύστημα, απορρίπτει κάθε έννοια ουσιαστικής συμμετοχής του στα κοινά . Τον θέλει απόλυτο «ιδιώτη» , άβουλο καταναλωτή, με την ένταξή του στα στερεότυπα της αγοράς, να επενεργεί ως ψευδαίσθηση συμμετοχής. Της μόνης άλλωστε .
Σε Σχέση με τον Νόμο : -Ο Νόμος είναι εξωτερική επιβολή.-Η σχέση του είναι παθητική· ο νόμος “έρχεται από πάνω”.-Ζει σε καθεστώς συμμόρφωσης (ΣΣ …μήπως αυτός ο απόλυτα αντιδημοκρατικός και ανελεύθερος όρος, σας θυμίζει «αναμορφωτήριο» «Δεσμοφύλακες» και τα ανάλογα., ) Σε Σχέση με την Κοινωνία: -Καμία. Είναι υπήκοος. -Ανήκει στην εξουσία, η οποία τον αντιμετωπίζει ως αντικείμενο διαχείρισης.
-Δεν μπορεί να ανήκει στο δήμο (με την αρχαιοελληνική έννοια), αφού για το σύστημα που «βλέπει» τους ανθρώπους ως διοικουμένους, «δεν υπάρχει κοινωνία» αλλά μόνο (δαρβινικά άτομα, Θάτσερ).
Ο πολίτης φτιάχνει την Πολιτεία.
-Ο διοικούμενος έχει αριθμό πρωτοκόλλου και προτεραιότητας, αντιμετωπιζόμενος από την εξουσία ως θρασύς, ενοχλητικός απαιτητικός «αιτηματίας».
Ο Προσδιορισμός έχει απόλυτα Φιλοσοφική βάση που έχει αναλυθεί από την κορυφαία σκέψη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, αλλά και από το Πάνθεον των Αρχαίων Ελλήνων Φιλόσοφων, διδαχθείς από τους Μεγάλους μας τραγικούς στην Επίδαυρο. Και φυσικά πολύ πριν περάσουμε το κατώφλι των διεθνών σκεπτικιστών και της Πολιτικής Επιστήμης.
Η οργάνωση της κοινωνίας
Όλη αυτή η συσσωρευμένη σοφία, έχει ένα μήνυμα για τους «Θνητούς» : Σε τι αποβλέπει η οργάνωση μιας Κοινωνίας, που συνδέεται προφανώς και με το ποιος «κατορθώνει» να την κάνει.
Είναι ανθρωποκεντρική; Έχει σκοπό τον Άνθρωπο; Οπότε είναι «Διαυγές» ότι σκοπός της Πολιτείας και της Οργάνωσής της, είναι να στηρίξει συλλογικά τον Άνθρωπο στο ταξίδι του για την Αλήθεια και το Φως, για την ολοκλήρωση του στο σύντομο αυτό ταξίδι-άσκηση της ζωής. Και είναι γήινα πρόδηλο, ότι αυτός ο Σκοπός έχει «Πολίτες», έχει «κοινωνία», «συλλογικότητα» αξιακή κοινωνική συνοχή και ανθρώπινες σχέσεις, έχει «πρότυπα» και όχι «στερεότυπα». Έχει «Φυσικούς Ηγέτες» που δικαιώνονται με την στήριξη, την προσφορά και την Αγάπη στον Άνθρωπο. Έχει Πολίτευμα που αποκαλείται Δημοκρατία.
Πολίτης ως «αντικείμενο διαχείριση»
Τώρα, όταν σε ένα Νόμο οι ισχυρότερες έννοιες είναι «οι Διοικούμενοι» αντί «οι Πολίτες», έχουμε μια συστημική, συνειδητή μετατόπιση από τον πολίτη ως υποκείμενο δικαιωμάτων, προς τον διοικούμενο ως αντικείμενο διαχείρισης. Στο συγκεκριμένο ΝΣ, όπου τίθεται διαδικαστική υποχρέωση ή περιορισμός, ο νομοθέτης δεν χρησιμοποιεί τη λέξη “πολίτες”, αλλά τη λέξη “διοικούμενοι’. ’Αυτό δεν είναι απλή γλωσσική σύμπτωση, Είναι ένας συνειδητό διοικητικό «μοντέλο», αυτό αποτελεί τεκμηρίωση ότι το ζητούμενο δεν είναι Ο Άνθρωπος, αλλά η «διοικητική υποτέλεια» των ανθρώπων, για την ικανοποίηση της εξουσίας, για την οποία ανάλογο σεβασμό, έχει εκφράσει ο Αριστοφάνης.
Δεν τα είπαμε έτσι
Όταν μάλιστα στην Γιορτή της Επανάστασης για Ελευθερία, η διατύπωση «Διοικούντων και Διοικουμένων», συμπληρώνεται από την απειλητικότερη «Κυβερνώντων και κυβερνωμένων», τότε νοερά ακούς τον Λαό να κοιτάζει τον εκφωνούντα και να λέει «Δεν τα είπαμε έτσι.»… Ταυτόχρονα εξανεμίζεται και η τελευταία αμφιβολία, και επιβεβαιώνεται το πόσο ταπεινωτικά τοποθετημένη απέναντι στον Άνθρωπο, και στο Λαό είναι η εξουσία. Γιατί το τελικό της ζητούμενο, είναι η μετάλλαξη του Ανθρώπου στο τραγικό σημείο του Αμερικανού φοιτητή μου, που μου είπε : «Μα γιατί μας διδάσκετε πως να σκεφτόμαστε? Εμείς εκλέγουμε κάθε 5 χρόνια έναν Προέδρο, για να μας λέει τι να κάνουμε».
Αυτό είναι και το μοντέλο του απόλυτου Διοικούμενου, του οντολογικά ανυπάρκτου Ανθρώπου, «μοντέλο» που είναι η «ονείρωξη των ηδονιζόμενων από την άσκηση εξουσίας. Για αυτούς ο Καραϊσκάκης έχει πάντα την ίδια εύγλωττή προτροπή….
*Ο Ανδρέας Αθηναίος είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου – American Association of University Professors (1977) – Αριστείο Ακαδημαϊκής Διδασκαλίας Η.Π.Α. (1987) και πρώην Νομάρχης.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
