Τον δρόμο τον έδειξε πρώτος ο πρωθυπουργός του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ, με την εμβληματική ομιλία του στο Νταβός.
Ο Κάρνεϊ είπε, χωρίς πολλές περιστροφές, ότι επιμένουμε να ζούμε σε ένα ψεύδος. Ότι πρέπει να αποχαιρετήσουμε τον παλαιό κόσμο της βολικής υποκρισίας, εκείνον τον κόσμο όπου η πρόσδεση στο άρμα των ισχυρών πρόσφερε προστασία στους πιο αδύναμους, και να δούμε κατάματα τη νέα πραγματικότητα της «ρήξης» και όχι της «μετάβασης». Και σ’ αυτή την πραγματικότητα έδειξε ως μοναδική απάντηση τη σύμπραξη των «μεσαίων δυνάμεων» απέναντι στο «δίκαιο της ισχύος» και τους εκβιασμούς των παλαιών ηγεμόνων.
Το ενδιαφέρον, έως και… ανατρεπτικό, είναι πως τον ίδιο δρόμο με τον Κάρνεϊ φαίνεται να ακολουθεί, και δη με ασυνήθιστες ταχύτητες, και η Ευρώπη. Το πρώτο βήμα -με όλα της τα προβλήματα και αμφιλεγόμενα σημεία- ήταν η συμφωνία Mercosur. Το δεύτερο ήταν η χθεσινή συμφωνία-μαμούθ με την Ινδία για ελεύθερο εμπόριο. Μια συμφωνία που θα διπλασιάσει τις εξαγωγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Ινδία έως το 2032 και θα αποφέρει εξοικονόμηση περίπου τεσσάρων δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως σε δασμούς επί των ευρωπαϊκών προϊόντων.
Εδώ, πιο σημαντικό από τους αριθμούς είναι το σήμα που εκπέμπει η Ευρώπη σε έναν κόσμο ο οποίος αλλάζει δραματικά – ένα καθαρό σήμα διαφοροποίησης και απεξάρτησης από τον «μεγάλο κηδεμόνα», τις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Διαφοροποίηση: Αυτό είναι πια το όνομα του παιχνιδιού», λέει ο Αμιτέντου Παλίτ, επικεφαλής ερευνών για το εμπόριο και την οικονομία στο Institute of South Asian Studies, τονίζοντας ότι αυτή είναι η μοναδική ρεαλιστική απάντηση στην τραμπική εκδοχή του δόγματος Μονρόε. Ακόμη κι εάν χρειάζεται, όπως λέει, «να θαφτούν τα τσεκούρια» των παλαιών συγκρούσεων, όπως στην περίπτωση Ευρώπης και Ινδίας.
«Η Ευρώπη πρέπει να γίνει πιο κυρίαρχη, πρέπει να ενηλικιωθεί. Κι αυτό σημαίνει πως πρέπει να γίνει πιο ανταγωνιστική σε οικονομικούς όρους», δηλώνει από την πλευρά του και ο πρόεδρος της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, Ντέιβιντ Μακ Άλιστερ.
Το ερώτημα είναι πόσο μακριά μπορούν να πάνε αυτή την πολιτική της διαφοροποίησης και της απεξάρτησης οι λεγόμενες μεσαίες δυνάμεις – εάν και σε ποιον βαθμό μπορούν να υπάρξουν σε έναν κόσμο χωρίς την «ομπρέλα» των ΗΠΑ.
Την απάντηση -και εδώ- μπορεί να τη δίνει και πάλι ο Κάρνεϊ: ισορροπώντας ανάμεσα στο δυτικό, φιλελεύθερο αξιακό πλαίσιο και τον πραγματισμό. Δεν ακούγεται ριζοσπαστικό, αλλά, εάν πετύχει, μπορεί να γίνει ακόμη και επαναστατικό…
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
