Κάποτε, λέει, ο Ζαν ντε Λα Φονταίν, έπεσε αρρώστια στη ζούγκλα και αποφάσισαν τα ζώα να βρουν τον ένοχο. Συνεκροτήθη δικαστήριο με πρόεδρο τον λέοντα, συνέδρους τον λύκο και την τίγρη, η αλεπού ήταν ο εισαγγελέας και ο όφις ο γραμματέας.
Σηκώθηκε πρώτος ο λέων και είπε: «Αφού πρέπει όλα να τα πούμε, θα πω κι εγώ την αμαρτία μου. Κάποτε κατασπάραξα κάποιους κυνηγούς». Πετάγεται η αλεπού: «Ω! Μεγαλειότατε! Οποίαν τιμήν περιποιήσατε σ’ αυτούς! Τι άλλο μπορούσαν να ελπίζουν από το να κατασπαραχθούν από τον βασιλιά των ζώων;» Χειροκροτήματα, αθώος ο λέων.
Σηκώνεται και ο λύκος: «Εγώ, εκτός από τα πρόβατα, έφαγα και τους βοσκούς». «Ω! Μεγαλειότατε!», ξαναλέει η αλεπού, «οποία ευσπλαχνία! Τι θα έκαναν, άλλωστε, χωρίς τα πρόβατά τους;». Αθώος και ο λύκος. Κάτι ανάλογο είπε η τίγρης, ώσπου στο βάθος ένας γαϊδαράκος κατόρθωσε και σηκώθηκε στα πόδια του: «Αφού τα λέμε όλα, θα πω κι εγώ την αμαρτία μου: κάποια φορά πεινούσα, το αφεντικό μου είχε θερίσει το χωράφι και δεν είχα να φάω. Ο κήπος ενός αβαείου είχε ακόμη χορτάρι και τότε, όπως ήταν δροσερό, άπλωσα τη γλώσσα μου και άρπαξα μια, δυο, ίσως και τρεις τούφες χορτάρι».
Τότε σηκώθηκαν όλοι όρθιοι έξαλλοι. «Αυτός είναι ο ένοχος! Τόλμησες να απλώσεις τη γλώσσα στο ξένο χορτάρι!» και τον κατασπάραξαν τον φουκαρά.
Μα, είναι ιστορίες αυτές για παιδιά; Άσε τον λαϊκισμό, που από τις αράδες κυλά. Λαϊκισμό -φτου κακό- δεν το λέμε, τέσσερις αιώνες μετά;
Τι μύθοι είναι αυτοί; Για μεγάλους, μικρομέγαλους και αφελείς άλλους. Η ισχύς παράγει το δίκιο. Με έναν τρόπο, σε τόσο πολλές περιπτώσεις σήμερα, ανοίκειο. Χωρίς προσχήματα και περιτυλίγματα. Η ισχύς του δικαίου αντικαθίσταται από την ελευθερία να εξαναγκάζεις. Αυτή είναι η ουσία της κυριαρχίας.
Ντροπιαστικό; Η ξεδιαντροπιά γίνεται το κανονικό.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
