Τα περί κούρσας εξοπλισμών, στην οποία έχει μπει η Ελλάδα και ακούστηκαν στη Βουλή από τα κόμματα της Αριστεράς, εκτός από το λάθος που κάνουν, περιέχουν και μια αντίφαση. Το λάθος είναι ότι παραβλέπεται η πραγματικότητα, που λέει ότι η Ελλάδα έχει απέναντι την Τουρκία -η οποία την απειλεί ανοιχτά- και όχι μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, με την οποία θα μπορούσε να συζητήσει και να βρει λύσεις στα προβλήματα. Ο αμυντικός προϋπολογισμός της Τουρκίας υπολογίζεται στα 29 δισ., ενώ της Ελλάδας στα 7 δισ., με λιγότερα από τα μισά εξ αυτών να αφορούν καθαρά εξοπλισμούς.
Η αντίφαση αφορά το ποιος παράγει αυτά που αγοράζουμε και αν θέλουμε κι εμείς ως Ελλάδα να αποκτήσουμε βιομηχανική βάση στον τομέα αυτό, που θα παράγει καλύπτοντας δικές μας ανάγκες, αλλά και κάνοντας εξαγωγές. Πρόκειται για έναν τομέα στον οποίον υστερούμε απελπιστικά -η κυβέρνηση δέχεται κριτική εν προκειμένω απ’ όλους και καλά της κάνουν- και για να βγούμε από τη σημερινή στασιμότητα χρειάζεται ο συνδυασμός της αγοράς των όπλων με την εγχώρια βιομηχανία που υπάρχει. Με ανάθεση υποκατασκευαστικού έργου στη δεύτερη και συμμετοχή της σε προγράμματα, θα αναπτυχθούν οι εγχώριες μονάδες που θα παράγουν προϊόντα προστιθέμενης αξίας, αλλά και θα προσφέρουν εξειδικευμένες θέσεις εργασίας. Το έχουν κάνει πριν από εμάς πολλές άλλες δυτικές χώρες και δεν υπάρχει κανένας λόγος για να μην το κάνουμε.
Στη βάση αυτή, η ομιλία του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, στη διάρκεια της συζήτησης για τον προϋπολογισμό στη Βουλή, είχε μια νότα κριτικής για τα μέχρι τώρα ισχύοντα στην αμυντική βιομηχανία. Είπε κατά λέξη: «Δεν μπορούμε να πούμε και να θεωρήσουμε αποδεκτό ότι η εγχώρια παραγωγή μετέχει στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας κατά 0,7%. Έχουν δαπανηθεί στην πατρίδα μας εκατοντάδες δισεκατομμύρια για τις αμυντικές μας δαπάνες, αυτό το οποίο έχει κατορθωθεί σημαίνει ότι δεν τα κάναμε όλα σωστά». Και μόνο σωστά δεν τα κάναμε, όπως φαίνεται από τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα. Ο στόχος, να υπάρχει εγχώρια προστιθέμενη αξία 25% στις αγορές αμυντικού υλικού, που έχει θέσει ο υπουργός, για να εξυπηρετηθεί, καταρχάς, πρέπει να υπάρξουν διαγωνιστικές διαδικασίες. Εμείς, όμως, ως χώρα συνεχίζουμε να κινούμαστε με απευθείας αναθέσεις που δεν ευνοούν την παροχή -από τον πωλητή- αντισταθμιστικών ωφελημάτων, τα οποία θα ενισχύσουν την εγχώρια παραγωγή.
Εάν υπάρξουν τέτοιες διαδικασίες, οι συμμετέχοντες θα δίνουν, λόγω ανταγωνισμού, πολύ περισσότερο από το 25% στην εγχώρια βιομηχανία ως υποκατασκευαστικό έργο. Αυτός, εξάλλου, είναι και ο τρόπος να αναπτυχθεί και να ξεφύγει από την εμβρυώδη σημερινή κατάσταση, στην οποία την έχει καταδικάσει η κρατική αβελτηρία, που εμφανώς αποφεύγει να υποστηρίξει -για δικούς της λόγους- ελληνικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στους συγκεκριμένους τομείς. Και αν η δικαιολογία για το ότι δεν την ενισχύουμε είναι η διαφθορά, οι μίζες και τα βαλιτσάκια, είμαστε άξιοι της τύχης μας…
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
