Τα μακροοικονομικά μεγέθη του 2024 ευημερούν. Η οικονομία κινείται με σχετικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, οι προσπάθειες τόνωσης των επενδύσεων δείχνουν φιλότιμες, ο τουρισμός σπάει όλα τα ρεκόρ, η ανεργία μειώνεται, η ιδιωτική κατανάλωση αυξάνεται.
Η γενναία αύξηση των φορολογικών εσόδων θεωρείται δεδομένη και φέτος, ένεκα φυσικά και της ευρείας -πλέον- χρήσης του πλαστικού χρήματος, της ακρίβειας που φούσκωσε τις εισπράξεις από τον ΦΠΑ, όπως και των ψηφιακών διασταυρώσεων της εφορίας στα έσοδα – έξοδα των φυσικών και νομικών προσώπων που επίσης αύξησαν τις ροές εσόδων από τη φορολογία εισοδήματος.
Όλα καλά, όλα ανθηρά λοιπόν; Προφανώς και όχι. Στο… πάρτι της μακροοικονομικής ευφορίας δεν έχει προσκληθεί ο πολίτης, ο μέσος πολίτης – και για να είμαστε πιο ακριβείς ο πολίτης που φορολογείται και που πληρώνει για όλα, καθότι η παραοικονομία, η «μαύρη» οικονομία, ζει και βασιλεύει. Ενδεχομένως όχι όπως στο παρελθόν, όμως τα «κρυφά βιβλία» της ελληνικής οικονομίας ακόμη «μετρούν» αξίες κάποιων δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.
Κάπου λοιπόν ξεχάστηκε ο φορολογούμενος, που στωικά αναμένει από τις κρατικές δομές ανταποδοτικές υπηρεσίες και ως εργαζόμενος μια «διόρθωση» των εισοδημάτων του. Αναμένει αυξήσεις μισθών, όχι του κατώτατου, αλλά οριζόντιες, αυτές που κάποτε -στα προ κρίσης χρέους χρόνια- δίδονταν μέσω Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
Σήμερα, που η οικονομία ανθεί, που τα μνημόνια πέρασαν στην ιστορία, που το χρέος της χώρας λογίζεται διαχειρίσιμο, που οι τιμές ακινήτων, καθώς και τα ενοίκια έφθασαν στον… θεό -όπως εξάλλου και οι τιμές των αγαθών καθημερινής ανάγκης-, είναι απορίας άξιον το γιατί ο μέσος εργαζόμενος συνεχίζει να αμείβεται υπό μνημονιακό καθεστώς.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
