Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ισπανίας, παγκόσμια πρωταθλήτρια για δεύτερη φορά στην ιστορία της, αφού νίκησε την Αργεντινή στον τελικό του Μουντιάλ, προσγειώθηκε νωρίς το απόγευμα στο αεροδρόμιο Μπαράχας της Μαδρίτης.
Τους παγκόσμιους πρωταθλητές υποδέχτηκαν κάπου 300 οπαδοί, κυματίζοντας σημαίες.
Η πανηγυρική υποδοχή θα πραγματοποιηθεί πάντως απόψε στην Plaza de Cibeles (Πλατεία της Κυβέλης-θεάς της γονιμότητας) με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων φιλάθλων
«Η Ισπανία κέρδισε. Η Ευρώπη κέρδισε. Πάνω απ’ όλα, νίκησε ένα ποδοσφαιρικό όραμα που αρνείται να περιοριστεί σε ένα απλό φόντο για διαφημιστικά διαλείμματα», γράφουν οι ισπανικές εφημερίδες.
«Το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο επικράτησε σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο γεμάτο με 48 εθνικές ομάδες, με μόνο 16 ευρωπαϊκές: μια προσεκτικά διαμορφωμένη πολιτική γεωγραφία σχεδιασμένη να αποδυναμώσει την ποιότητα και να πολλαπλασιάσει τις ψήφους υπέρ του Τζιάνι Ινφαντίνο-του προέδρου της FIFA.
Το νόημα αυτής της τάσης αποτυπώνεται στα λόγια του προέδρου της FIFA ο οποίος έφτασε στο σημείο να αποκαλέσει τη διοργάνωση ως «το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας». Μια υπερβολή που ξεπερνά κάθε μέτρο και αγγίζει τα όρια του γελοίου, που εκφέρεται από κάποιον που τώρα φαίνεται να έχει υποκύψει ανεπιφύλακτα στις επιθυμίες της πολιτικής εξουσίας.
«Το αχάριστο έθνος»
Το τελικό παράδοξο κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια της τελετής απονομής των μεταλλίων, με τον Ντόναλντ Τραμπ -που αποδοκιμάστηκε τις κερκίδες)-να δίνει το Κύπελλο στην Ισπανία, χειροκροτώντας και συγχαίροντάς την μετά από εβδομάδες που την χαρακτήριζε γεωπολιτικό «εχθρό» «Τι στιγμή ήταν όταν ο πρόεδρος Τραμπ απένειμε τα χρυσά μετάλλια στους παίκτες της Ισπανίας – αυτό το «αχάριστο» έθνος, αυτή την «απελπιστική περίπτωση», αυτόν τον «τρομερό εταίρο», γράφει η El Mundo. «Βιώσαμε αυτή τη μέρα χορεύοντας στην παραλία με αγνώστους, ζητωκραυγάζοντας μαζί, κλαίγοντας, γελώντας, ακόμη και βγάζοντας τα ρούχα μας. Τι πάρτι! … Η εθνική ομάδα έχει πυροδοτήσει τη φαντασία μας. Τι περισσότερο θα μπορούσε να θέλει μια κοινωνία αυτή την ώρα της νύχτας; … Δεν υπάρχει χώρος για πολιτική ή για τη βρωμιά της καθημερινής ζωής, γιατί πρόκειται για έντεκα άνδρες και μία μπάλα και για να κάνει τον κόσμο να σταθεί ακίνητος για μια σύντομη στιγμή.»
Η «La Roja» στέφθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια για δεύτερη φορά στην ιστορία της, προσθέτοντας το παγκόσμιο στέμμα στον ευρωπαϊκό τίτλο που κατέκτησε πριν από δύο χρόνια. Το πέτυχε αυτό νικώντας την Εθνική Αργεντινής που είχε μείνει με 10 παίκτες στα τελευταία λεπτά λόγω της κόκκινης κάρτας του Φερνάντεζ, και φτάνοντας στην τελευταία πράξη εξαντλημένη, εξαντλημένη από την κούραση και ένα σαφές σύμπλεγμα κατωτερότητας, γράφουν οι εφημερίδες της Μαδρίτης.
Το Τελευταίο Τανγκό στη Νέα Υόρκη
Για τον Λέοναρντ Μέσι, ήταν το τελευταίο του τανγκό στη Νέα Υόρκη. Η αυλαία που έπεσε στη διεθνή καριέρα του μεγαλύτερου παίκτη του 21ου αιώνα δεν είχε ένα παραμυθένιο τέλος. Τα δάκρυα μετά τον αγώνα μιλούν για τη μοναξιά ενός βασιλιά που ήθελε να χαρίσει στον εαυτό του έναν τελευταίο θρίαμβο, αλλά συγκρούστηκε με τον αδυσώπητο νόμο του χρόνου και μια ομάδα που είχε αποδυναμωθεί από ενέργεια.
Ο Μέσι παραμένει ένα σύμβολο, ένας πρωταθλητής της στρατόσφαιρας, αλλά το ποδόσφαιρο, στην αδίστακτη δικαιοσύνη του, δεν δίνει καν πίστη σε θρύλους όταν έχουν ξεμείνει από ενέργεια.
Το πιο πολιτικοποιημένο Μουντιάλ
Για τον Αμερικανό ακαδημαϊκό Ζιλ Μπόικοφ, ο οποίος διδάσκει Πολιτική & Διακυβέρνηση στο Πανεπιστήμιο Pacific στο Όρεγκον, «αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο χρησίμευσε στον Τραμπ ως πλατφόρμα για να απευθυνθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους ψηφοφόρους τους, αποδεικνύοντας πώς η κυβέρνησή του είναι τόσο ισχυρή που μπορεί να παρακάμψει τους διεθνείς κανόνες του ποδοσφαίρου »
Αυτή η επιθυμία για εξουσία, ικανή να παραβιάσει ακόμη και τους καθιερωμένους κανόνες, έχει γίνει ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της κυβέρνησης Τραμπ στη διεθνή πολιτική, και το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν απλώς μια ευκαιρία να την μεταφέρει στα γήπεδα.
Το μήνυμα του Προέδρου Τραμπ προς τη χώρα του είναι ότι μαζί του, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να δράσουν πέρα από τους κανόνες που πρέπει να τηρεί ο υπόλοιπος κόσμος
Ήταν άλλωστε, το πιο πολιτικοποιημένο Παγκόσμιο Κύπελλο που έγινε ποτέ. Ξεκίνησε με την άρνηση χορήγησης βίζας σε έναν Σομαλό διαιτητή, σημαδεύτηκε από την ακύρωση της κόκκινης κάρτας του αμερικανού παίκτη Φολαρίν Μπαλογκάν και την κακοποίηση που υπέστησαν τα μέλη της ιρανικής αποστολής , η οποία αναγκάστηκε ακόμη και να μεταφέρει το προπονητικό της κέντρο από την Αριζόνα στο Μεξικό.
Για να φτάσουμε στο σουρεαλιστικό σόου της περασμένης Παρασκευής στον Πύργο Τραμπ, το κτίριο που κατέχει και το οποίο στεγάζει επίσης τα γραφεία της FIFA εδώ και ένα χρόνο, όπου ο Αμερικανός πρόεδρος είπε ότι ήθελε ένα ακόμη Παγκόσμιο Κύπελλο στις ΗΠΑ, «αυτή τη φορά χωρίς το Μεξικό και τον Καναδά».
Όλα αυτά προφανώς συνέβησαν με την έγκριση του προέδρου της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο. Δεν ήταν ακριβώς μια σιωπηλή συναίνεση, ωστόσο, επειδή ο Ινφαντίνο έχει επανειλημμένα αποδείξει, με λόγια και πράξεις, ότι συμμερίζεται σθεναρά τη στάση του Τραμπ. «Αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν θα μπορούσε να είχε σημειώσει τόσο απίστευτη επιτυχία χωρίς εσάς, κύριε Πρόεδρε», τον επαίνεσε ο Ινφαντίνο.
Στις Ρίζες ενός Χαμένου Παιχνιδιού
Το ποδόσφαιρο γεννήθηκε στους δρόμους, στις πλατείες και στα πάρκα, Ηταν η δύναμη της απλότητας. Σήμερα, καθώς το ποδόσφαιρο έχει γίνει ένας κλάδος της παγκόσμιας βιομηχανίας ψυχαγωγίας, αυτές οι εκδηλώσεις έχουν γίνει απρόσιτες σε πολλούς λόγω του κόστους τους. Και πάνω απ ‘όλα, έχουν γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Η νίκη της Ισπανίας, ευτυχώς, μας υπενθυμίζει ότι, κάτω από τα στρώματα της show business, εξακολουθούν να κερδίζουν οι ιδέες, η ομαδική εργασία και η συμμετοχή σε μια αθλητική κουλτούρα. Ένας μικρός φάρος λογικής μέσα στο πιο παράδοξο Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία.
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
