© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Η Αλήθεια Είναι…» του Δημήτρη Δημητριάδη ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη στο Θέατρο 104 [Ευμολπιδών 41, Αθήνα].
Δύο απλοί καθημερινοί άνθρωποι, δύο κανονικοί και ευυπόληπτοι γονείς στην ύστατη προσπάθειά τους να διασώσουν το παιδί τους.
Το φαινομενικά άσπιλο περιβάλλον τους, η λιτή και σεμνή οικογένεια τους, η θεοσεβούμενη εικόνα τους καταρρέουν όταν το παιδί τους επιλέγει να είναι «διαφορετικό». Οι αξίες τους και η ηθική τους κλωνίζονται, σε τέτοιο βαθμό, που αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.
Τελικά, μπροστά στην αλήθεια πόσο κανονικοί είμαστε όλοι;
Μια παράσταση για εκείνα που δεν τολμάμε να πούμε.
Τη μητέρα ερμηνεύει η Ηρώ Κισσανδράκη· μιλήσαμε μαζί της.
Λίγα λόγια σας για το έργο; Τι συναντάμε στον πυρήνα του;
«Στο επίκεντρο της ιστορίας είναι τρία πρόσωπα, ο πατέρας και η μητέρα, παρόντες στη σκηνή και το παιδί τους που, φυσικά, απουσιάζει αλλά που, τελικά, τους εξουσιάζει. Πρόκειται για ένα έργο που ξεκινά ως κοινωνικό, μετουσιώνεται ως δραματικό και καταλήγει ως τραγωδία. Μία οικογένεια, μικρογραφία της σύγχρονης κοινωνίας, που ζει σύμφωνα με τα χρηστά ήθη αλλά που έχει απολέσει την ηθική προ πολλού. Δύο ήρωες που επιχειρούν κάτι ανώτερο από αυτό που ήταν προγραμματισμένοι να κάνουν και τελικά αποτυγχάνουν. “Η Αλήθεια Είναι…” μία απρόσμενη συνομιλία με τη στρεβλή κοινωνία που όλοι μας φτιάξαμε».
Σκέψεις, συναισθήματα από την πρώτη επαφή σας με το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη;
«Πρόκειται για μία καταιγιστική ιστορία που το σασπένς συνδυάζεται με τον λυρισμό, η πλοκή εμπλουτίζεται με φιλοσοφικά αποφεύγματα και ο ρυθμός -που το ίδιο το κείμενο επιβάλει μέσω των παύσεών του- οδηγεί στην αλήθεια. Καμία λέξη δεν είναι τυχαία τοποθετημένη, καμία παύση δεν είναι ανενεργή, ακόμα και τα αποσιωπητικά υπονοούν όσα δεν λέγονται. Γι’ αυτό αγαπώ τόσο πολύ τα κείμενα του Δημητριάδη».
Μια περιγραφή του ρόλου σας;
«Υποδύομαι μία συντηρητική μητέρα με βαθιά πίστη στην εκκλησία και σε ό,τι αυτή πρεσβεύει. Αναζητώ την ασφάλεια και την αποδοχή του κόσμου μέσα από την άρτια εικόνα της οικογένειάς μου, γι’ αυτό και όταν πιστέψω πως κάτι αγγίζει το όριο της αμαρτίας δεν διστάζω να λάβω τα μέτρα μου, με όποιο κόστος. Η ευαλωτότητά μου αποκαλύπτεται στο τέλος, όταν ξυπνάει το μητρικό μου ένστικτο και ξεστομίζω την αλήθεια».
Ποια ήταν η μεγαλύτερη ερμηνευτική δυσκολία που συναντήσατε;
«Η παράσταση είναι δοσμένη σε έξι ξεχωριστές εικόνες. Κάθε μία αφορά σε διαφορετικό στάδιο της εξέλιξης της ιστορίας και όλες μαζί καλύπτουν ένα χρονικό διάστημα περίπου ενάμισι με δύο έτη. Το στοίχημα είναι να μπορείς να αγγίζεις τη διαφορετική ψυχοσύνθεση της μητέρας από σκηνή σε σκηνή, χωρίς να χάνεται ο κοινός παρανομαστής της ψυχολογίας της, που δεν είναι αλλός από την πίστη της στον Θεό και την εκκλησία».
Και μια περιγραφή του πατέρα -που ερμηνεύει ο Γιάννης Δρακόπουλος, μα και του εκκωφαντικά απόντος παιδιού;
«Τον πατέρα της ιστορίας μας μπορείτε να τον φανταστείτε όπως ένα μέσο Έλληνα μικροεπιχειρηματία, που παλεύει να τα βγάλει πέρα στη δουλειά του και να κρατήσει ένα “καλό” πρόσωπο στη γειτονιά του. Παντρεμένος, με ένα παιδί, κοινωνικά ευηπόληπτος, τυπικά τίμιος σε όλα του αλλά ανήσυχος για την εικόνα που φέρει ο γιος του. Μία εικόνα σε πλήρη αντιδιαστολή με τον μπρουταλισμό του, που απειλεί την έξωθεν καλή μαρτυρία της οικογενείας του. Το παιδί από την άλλη, απουσιάζει από τη σκηνή, επίτηδες, για να το ανακαλύψει ο θεατής μέσα από τις περιγραφές του συγγραφέα. Επομένως, το παιδί ανήκει αποκλειστικά στη φαντασία του καθενός, που θα το πλάσει όπως επιθυμεί αναλόγως με τις δικές του συναισθηματικές ανάγκες».
Πού εστιάζει η σκηνοθετική ματιά του Γρηγόρη Καραντινάκη;
«Η σκηνοθεσία αποσκοπεί σε έναν επιβλητικό ρυθμό που συμπορεύεται με το κείμενο και δεν επισκιάζει τις ερμηνείες. Μέσα από τη λιτότητα και τη λυρικότητα των εικόνων που επέλεξε ο Γρηγόρης Καραντινάκης, φωτίζεται ακόμα περισσότερο το αθέατο παιδί της ιστορίας αλλα και η ευμεταβλητότητα του θυμικού των ηρώων».
Θα μας πείτε κάποια από τα λόγια σας; Όποια σκεφτείτε πρώτα…
«Η ηρωίδα μου αρέσκεται στο να απαριθμεί τα δεινά των συνανθρώπων της· προφανώς, να νιώσει η ίδια καλύτερα για όσα της συμβαίνουν· οπότε δανείζομαι τα λόγια: “Τη Σταυρούλα με εφτά ορφανά, ποιος την υποστήριξε και τώρα μπορεί και τα βγάζει πέρα, μετά το εργατικό ατύχημα του Ελπίνορα; Ο Δημοσθένης, που τον άφησαν έρημο τα αγόρια του και δεν είχε στον ήλιο μοίρα λόγω αναπηρίας; Η Αρμένισσα, η Πεστελματζιάν, μετά από τόσα μεγαλεία, κούτες τα χρυσαφικά, μπαούλα τα γουναρικά και οι τουαλέτες έγινε καθαρίστρια στον Δήμο χάρις στον πάτερ”».
Τι θα λέγατε, αν μπορούσατε, στους γονείς του έργου;
«Θα τους έλεγα πως τους δόθηκε το θείο δώρο της ζωής και το ακόμα σπουδαιότερο δώρο της ανατροφής ενός παιδιού· και εκείνοι σπατάλισαν και τα δύο, μέσα στον μικροαστισμό τους».
Και τι θα λέγατε στο παιδί τους;
«Πόσο άτυχο είναι που γεννήθηκε από αυτούς τους γονείς, που μεγάλωσε σε αυτήν την κοινωνία που πολεμά το κάθετι διαφορετικό και μάχεται την αυθεντικότητα. Θα του έλεγα να μείνει πιστό στα όνειρά του και να μη συμβιβαστεί με τίποτε λιγότερο και θα του ζητούσα, αν μπορεί, να συγχωρέσει τους δημιουργούς του· γιατί δεν φταίνε και εκείνοι που γεννήθηκαν “λίγοι”».
Ζητείται από τους θεατές να μην αποκαλύπτουν το τέλος της παράστασης· θα μπορούσατε, ίσως, να μας πείτε κάτι σχετικά με την παράκληση αυτή; Είναι το τέλος, ένα τόσο ιδιαίτερο μέρος της συνολικής εμπειρίας;
«Το τέλος της παράστασης φέρνει μία απρόσμενη ξαφνική εξέλιξη που λειτουργεί ως κάθαρση. Μπορεί να το δει κανείς ως θεία δίκη, ως λύτρωση ή απλά ως δικαίωση του παιδιού. Η ερμηνεία ανήκει στους θεατές, που δεν θα θέλαμε να έρθουν προϊδεασμένοι».
Τι, πιστεύετε, παίρνει μαζί του ο θεατής, φεύγοντας από την παράσταση;
«Θα ήθελα να πιστεύω πως φεύγοντας, ο θεατής θα πάρει μαζί του μία λύτρωση, πως ο κόσμος όσο βρώμικος και αν είναι μπορεί να καθαρίσει αν εμείς, χωρίς φόβο, κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Όσοι είναι γονείς θα ήθελα να αγκαλιάσουν τα παιδιά τους για τη μοναδικότητα που το καθένα φέρει και να τα αποδεχτούν, όπως ακριβώς είναι. Και όσοι δεν είναι γονείς, θα ήθελα να σκεφτούν πως η διαφορετικότητα μπορεί και πρέπει να είναι αποδεκτή από όλους».
Αν έπρεπε να ολοκληρώσετε με δικά σας λόγια τη φράση «Η αλήθεια είναι…….», τι θα λέγατε;
«Η αλήθεια είναι μέσα μας· και κρύβεται, πάντα, πίσω από τους φόβους μας».
Ταυτότητα Παράστασης:
Κείμενο: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Καραντινάκης
Μουσική Επιμέλεια: Άκης Καρράς
Χορογραφία: Μαργαρίτα Τρίκκα
Σκηνικά: Γρηγόρης Καραντινάκης
Κοστούμια: Ηρώ Κισσανδράκη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιάσωνας Βροχίδης
Δημιουργία Trailer – Video: Γιώργος Μπελεγρής
Φωτογραφίες: Άννα Στόγια
Μακιγιάζ: Χρύσα Ράικου
Σχεδιασμός αφίσας: Μαύρα Γίδια
Social Media: Urban Theatre PR
Οργάνωση παραγωγής: Καίτη Αυγουστάκη
Παραγωγή: Urban Theatre
Ερμηνεύουν:
Γιάννης Δρακόπουλος, Ηρώ Κισσανδράκη
Πληροφορίες Παράστασης:
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 80’ λεπτά χωρίς διάλειμμα
Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-alitheia-einai-1/
Θέατρο 104: Ευμολπιδών 41, Μεταξουργείο
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
